ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ιστορίες του WC

Από τη μακραίωνη θητεία μου στη δημόσια εκπαίδευση με θυμάμαι να συμμετέχω δύο
τουλάχιστον φορές σε επιτροπές του υπουργείου Παιδείας επιφορτισμένες με τη
διαμόρφωση τελικής πρότασης για την εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στη
δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πίσω από όλο αυτό το μακρινάρι καλών προθέσεων
διαγκωνίζονταν οι γνωστές δυνάμεις του σκότους. Φόβος του πολιτικού κόστους,
ανοργανωσιά, προσωπικές φιλοδοξίες, αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να
υποδεχτεί μια τέτοια νουβοτέ και χμ, κάτι «ψιλές» που αντάλλασσαν μεταξύ τους
τα λόμπι των «ειδικών» για το ποιος θα πρωτοπάρει το πρότζεκτ. Έτσι ο κόπος
μηνών, για να μην πω χρόνων, κατέληξε δις σε θεαματικές συνεντεύξεις Τύπου και
πέραν τούτου, πάπαλα…

Αποχωρώντας τότε από το υπουργείο Παιδείας ο Αντώνης Τρίτσης και ο Γιώργος
Παπανδρέου άφησαν πίσω τους τη σχετική χαρτούρα και το πεδίο ελεύθερο στους
διαδόχους τους να κόβουν ώρες από τη Γυμναστική και να τις προσθέτουν στα
Θρησκευτικά στη Λειτουργική και την Κατήχηση.

Το φινάλε της ματαιωμένης αυτής προσπάθειας ήταν μοιραίο να γραφτεί πολλά
χρόνια αργότερα, στις τουαλέτες ενός σχολείου.

Τα παιδιά που δεν ορίζουν το σώμα τους και που διαθέτουν έτσι για πλάκα τη
γενετήσια αξιοπρέπειά τους, είναι σίγουρο ότι μια μέρα θα μας ζητήσουν τον
λόγο. Τι κρίμα που τότε δεν θα ‘ναι κανένας μας εκεί να τραβήξει το καζανάκι.