[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΝΑΣ ΘΕΣΜΟΣ κατέρρευσε. Και συμπαρέσυρε όλο το δικαστικό Σώμα. Αν ο
θάνατός του οφείλεται σε φυσιολογικά αίτια ή αν εξοντώθηκε ύπουλα προκειμένου
να ανοίξει τον δρόμο για την αναίμακτη καθιέρωση του Συνταγματικού
Δικαστηρίου, εναντίον του οποίου πρώτοι τάσσονται οι δικαστικοί λειτουργοί,
ελέγχεται. Για τον κοινό νου η πορεία του Μισθοδικείου (και μόνο ο όρος
απωθεί) ήταν προδιαγεγραμμένη. Έστω και αν – όπως διατείνονται οι άμεσα
ενδιαφερόμενοι, αλλά και άμεσα διασυρόμενοι – δεν αποτελείται μόνο από
δικαστές. Και μόνο το γεγονός ότι πρόεδρός του είναι ο πρόεδρος του Αρείου
Πάγου ή ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, αρκεί για να δημιουργήσει
υπόνοιες μεροληπτικής κρίσης. Αν προσθέσουμε σε αυτό ότι τη σύνθεσή του
συμπληρώνουν δύο ακόμη δικαστές, τρεις δικηγόροι των οποίων η δουλειά είναι
άρρηκτα συνδεδεμένη με το δικαστικό Σώμα και τρεις πανεπιστημιακοί που επίσης
υπηρετούν τη νομική επιστήμη, πώς να πείσουν τον Έλληνα πολίτη ότι πίνει μεν ο
Γιάννης, αλλά δεν ευθύνεται προσωπικά για το κέρασμα;

Ασφαλώς όλοι θέλουμε να πληρώνονται καλά και οι δικαστικοί και οι αστυνομικοί
και άπαντες οι κρατικοί λειτουργοί, ευελπιστώντας πως έτσι θα παταχθεί η
διαφθορά. Αλλά όταν όλοι οι άλλοι κλάδοι αγωνίζονται για μια δεκάρα
αντιμετωπίζοντας το γνωστό «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος», μας ενοχλεί η
ανάθεση του προσδιορισμού των αποδοχών των δικαστικών λειτουργών – και μάλιστα
με συνταγματική επιταγή – σ’ ένα ανεξέλεγκτο όργανο που ονομάζεται Μισθοδικείο
και αποφασίζει κατά το δοκούν, ανεξαρτήτως κρατικού προϋπολογισμού, ισχνών ή
παχών αγελάδων. Και του οποίου οι αποφάσεις δεν επιδέχονται προσφυγή σε κανένα
ένδικο μέσο. Μια κι έξω δηλαδή. Οι αναπροσαρμογές των αποδοχών των δικαστών –
είτε με την πρώτη, είτε με τη δεύτερη απόφαση – προκάλεσαν το κοινό περί
δικαίου αίσθημα και λόγω συγκυρίας. Το χειρότερο, εκείνο που είχε αποφασιστεί
προ ημερών από το Μισθοδικείο και έδινε στους δικαστές επιτόκιο 10%, έναντι
του 6% που ισχύει για τους υπόλοιπους πολίτες σχετικά με τα αναδρομικά από το
Δημόσιο, πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Δεν έχουμε δικαίωμα απεργίας, διατείνονται
οι δικαστικοί λειτουργοί. Ας μη συγκρίνουν ανόμοια πράγματα. Η απεργία στις
μέρες μας δεν είναι προνόμιο. Είναι λαϊκό σπορ. Το Μισθοδικείο όμως;