Λογοδοτεί στον λαό του

Μάικλ Ουόλτσερ. Ο σημαντικότερος φιλελεύθερος πολιτικός φιλόσοφος των ΗΠΑ

ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ στη θανατική ποινή για λόγους αρχής, ωστόσο στην
περίπτωση του Σαντάμ Χουσεΐν θεωρεί την επιβολή της «τουλάχιστον εν μέρει
δικαιολογημένη». Ο Μάικλ Ουόλτσερ, ο σημαντικότερος φιλελεύθερος πολιτικός
φιλόσοφος των ΗΠΑ και συγγραφέας του βιβλίου «Η ελευθερία και οι εχθροί της»,
δηλώνει σε συνέντευξή του στην ιταλική «Κοριέρε» πως σε περιπτώσεις όπως αυτή
του Σαντάμ η απόλυτη ηθική αρχή μετριάζεται από την πολιτική και ιστορική
συγκυρία και πως η εκτέλεση του τυράννου ίσως να είναι ο καλύτερος τρόπος για
να προστατευθούν πολλές άλλες ζωές στο Ιράκ. «Είναι κάτι που οι Ιρακινοί
μπορούν να κρίνουν καλύτερα από εμάς», τονίζει, αν και εκφράζει τον φόβο πως
μια σημαντική αλλά προσωρινή κλιμάκωση της βίας θα είναι αναπόφευκτη. «Ίσως
όμως αν καταδικαζόταν σε ισόβια οι σουνίτες να είχαν ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο
για να πολεμήσουν», επισημαίνει, «ενώ ο θάνατός του θα γίνει δεκτός από τους
σιίτες και τους Κούρδους ως πράξη δικαιοσύνης». Θα κλείσει ένα τρομερό
κεφάλαιο της ιρακινής Ιστορίας, τονίζει ο φιλόσοφος και παραλληλίζει τη
θανατική καταδίκη του Ιρακινού δικτάτορα με εκείνη του Λουδοβίκου ΙΣΤ’ κατά τη
Γαλλική Επανάσταση. Κατά τον Ουόλτσερ, η θανατική καταδίκη του βασιλιά που
έλεγε πως βασιλεύει ελέω Θεού και πως έχει απόλυτη εξουσία στη ζωή και στον
θάνατο ήταν θεμιτή, επειδή ήταν σημαντικό να γίνει σαφές πως δεν έχει ασυλία
και πως δεν είναι διαφορετικός από τους πολίτες.

Η εκτέλεση

Και όπως η εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ’ έκλεισε με το κεφάλαιο της ελέω Θεού
μοναρχίας αλλά δεν έφερε την ειρήνη, έτσι κι αυτή του Σαντάμ, σύμφωνα πάντα με
τον Αμερικανό φιλόσοφο, θα κλείσει το κεφάλαιο της δικτατορίας αλλά δεν θα
κατευνάσει τις αντιθέσεις μεταξύ εθνοτήτων και παρατάξεων.

«Αν ο Σαντάμ Χουσεΐν δικαζόταν στο δικαστήριο της Χάγης, τότε η καταδίκη του
σε θάνατο θα ήταν για μένα απαράδεκτη», διευκρινίζει ο Ουόλτσερ, «καθώς
υποστηρίζω πως η θανατική ποινή δεν έχει θέση στον πολιτισμό μας. Βρισκόμαστε
όμως σ’ ένα σημείο της Ιστορίας που είναι θεμιτό να λογοδοτήσει στον λαό του».