ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ

Αδικείται το χθεσινό ντέρμπι αν πει κανείς πολλά πράγματα γι’ αυτό. 500 λέξεις
είναι υπερβολικές για να ειπωθεί κάτι απλό και μονοσήμαντο: αυτό είναι το
Πρωτάθλημά μας.

Ένα παιχνίδι κι ένα Πρωτάθλημα μιάμιση φάσης. Με δυο μεγάλες μόνο στα λόγια
ομάδες. Με μερικούς παίκτες που είναι απλώς ποδοσφαιριστές και όχι αθλητές
γενικών καθηκόντων να υπερεκθειάζονται για τις εντυπώσεις χωρίς να αλλάζουν
την ανούσια ουσία. Παιχνίδια – γιατί δεν είναι το πρώτο φέτος, κάθε άλλο – με
διάχυτη έλλειψη δημιουργικότητας, φαντασίας και θεάματος – η πρώτη
ποδοσφαιρική ενέργεια στον χθεσινό αγώνα έγινε στο 77ο λεπτό. Ντέρμπι
φτιαγμένα για να έρθουν 0-0, που κρίνονται από ένα τίποτα, ένα αυτογκόλ – κι
αυτό ξανάγινε, στο Ολυμπιακός-ΑΕΚ – και τελειώνουν με αίσθηση κενού για τους
φιλάθλους και χαρά μόνο για τους οπαδούς. Και με την εντύπωση ότι κάθε χρόνο
τα πράγματα γίνονται και χειρότερα, μιας και πέρσι το αντίστοιχο – και
αντίστοιχης ποιότητας – ματς είχε το δικαιολογητικό ότι ήταν στο ξεκίνημα του
πρωταθλήματος και «πρόσφερε» δύο γκολ αντί για μισό.

Άρα όποιος θέλει να βγάλει άλλα συμπεράσματα – εκτός από το ότι το ελληνικό
ποδόσφαιρο είναι σε ελεύθερη πτώση – μάλλον εθελοτυφλεί. Θα ήταν, για
παράδειγμα, εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να θεωρηθεί ότι ο Παναθηναϊκός μόνο
και μόνο επειδή νίκησε χθες κι απέκτησε και κάποιου είδους αίσθηση ομάδας (που
βέβαια, από ευθύνη των διοικούντων του, έλειπε τελείως στην αλήστου μνήμης
περίοδο Μπάκε) βρίσκεται σε δρόμο πραγματικής ανάκαμψης. Πάλεψε βέβαια, θέλησε
τη νίκη, αλλά αλίμονο αν δεν έκανε ούτε καν αυτό.

Δεν υπάρχει, από την άλλη, αμφιβολία – και πάλι με βάση την εμφάνιση και όχι
το αποτέλεσμα – ότι ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Μια ομάδα που δεν
δημιουργεί, που φαίνεται σαν να μην έχει παίκτες – γιατί άραγε ο ιστορικός
Τζόλε πρέπει να αφεθεί να προκαλέσει τον οίκτο; -, που δημιουργεί ελάχιστες
φάσεις, που δεν μπορεί να αντιδράσει όταν δέχεται γκολ, που τρέχει – και όχι
πολύ γρήγορα – χωρίς να έχει ιδέα πού πάει. Ο Σόλιντ σαν να απογυμνώθηκε από
την επίπλαστη αχλύ του νέου και μοντέρνου και δείχνει σαν συντηρητικός
ερασιτέχνης που περιμένει να δει τι τού επιφυλάσσει η μοίρα του. Αλλά αυτό πια
δεν μπορεί να είναι κάτι καλό.

«Έτσι είναι η ζωή», που είπε, εν είδει κριτικής, κι ο προπονητής του
Ολυμπιακού. Μόνο που έτσι δεν είναι η μπάλα, θα μπορούσαμε να του απαντήσουμε.
Και να μεγαλώσουμε τις αποστάσεις μας από αυτό το Πρωτάθλημα, αφού κι η
απόσταση λόγων και έργων μεγαλώνει αγωνιστική την αγωνιστική.