Γιατί δεν τους ταιριάζει ο ρόλος ο δεύτερος…

Ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς σε τίποτε δεν θυμίζει το «καθαρόαιμο» που κάποτε κάλπαζε στην αριστερή πτέρυγα του Ολυμπιακού, ενώ ο Ριβάλντο, με τις τόσες παγκόσμιες διακρίσεις και τα τρόπαια, μοιάζει με ηχώ από το παρελθόν του και όχι με πρωταγωνιστή των «ερυθρολεύκων»

Η τάξη του ’72 φαίνεται πως μένει μετεξεταστέα στον Ολυμπιακό. Τόσο ο Ριβάλντο
όσο και ο Τζόρτζεβιτς, παίκτες – βαρόμετρα μιας άλλης εποχής, δείχνουν να
θέλουν επειγόντως αγωνιστικό λίφτινγκ. Αμφότεροι δεν βοήθησαν τους «κόκκινους»
στο χθεσινό ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και το σερί επιτυχιών στα σπουδαία
ραντεβού διακόπηκε με τρόπο που πλήγωσε αρκετούς στο Λιμάνι.

Η φετινή παρουσία του Τζόλε στην ομάδα του Ολυμπιακού, από την αρχή της σεζόν
είναι προβληματική. Ο ηλικίας 34 ετών Σέρβος μέσος αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο
Κύπελλο και άρα καταπονήθηκε περισσότερο από τους συμπαίκτες του. Όταν
«καιγόταν» στα γήπεδα της Γερμανίας, οι υπόλοιποι λιάζονταν στις παραλίες.
Είναι εξ’ ορισμού δύσκολο να επανέλθει ο οργανισμός όταν τα χρόνια περνούν και
αφήνουν τα σημάδια τους. Αυτό που κυρίως χρειάζεται ο Τζόρτζεβιτς έχει όνομα:
ανάσες! Με τον Εργοτέλη, για πρώτη φορά στα χρονικά παρέμεινε στον πάγκο με
απώτερο στόχο να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Στην Ιταλία έδειξε φρέσκος. Στο
ντέρμπι; Ναι μεν το σουλούπι του φανερώνει πως παραμένει «στεγνός» και
αεράτος, αλλά σε άλλες περιπτώσεις, όταν περνούσε τον Βύντρα (για παράδειγμα)
θα έκανε τη σέντρα με όλη του την άνεση. Τώρα, ο (εκάστοτε ταχύς) αμυντικός
προλαβαίνει τον αρχηγό του Ολυμπιακού, του κλείνει τον δρόμο και του στερεί τη
δυνατότητα να ενεργήσει όπως θα ήθελε. Από το καλοκαίρι του ’96 ο Τζόρτζεβιτς
συνέβαλε τα μέγιστα για να επανέλθει στον θώκο του πρωταθλητή ο Ολυμπιακός.
Άλλοτε ως δημιουργός και ενίοτε ως σκόρερ, ο κάπτεν του Ολυμπιακού αποτέλεσε
την αιχμή της κόκκινης αντεπίθεσης με έπαθλο τα πρωτεία. Τον παραδέχθηκαν
φίλοι και αντίπαλοι. Με τις ασίστ του αιχμαλώτιζε την άμυνα και οι προπονητές
πάντα του έστελναν κάποιον να τον φυλάει. Για πολλούς θεωρείται ο κορυφαίος
ξένος στη σύγχρονη ιστορία του Ολυμπιακού. Η προσφορά του, πραγματικά
ανεκτίμητη. Το παρελθόν όμως είναι για να το θαυμάζεις και το παρόν πρέπει να
το ζεις. Ο Τζόλε σε αυτό το πρωτάθλημα παραπαίει. Σε ελάχιστα θυμίζει τον
παίκτη – θύελλα στο αριστερό άκρο. Φταίνε τα χρόνια; Η κόπωση; Ας το βρει ο
ίδιος και ας το συζητήσει με τους υπευθύνους της ομάδας του. Γιατί από τον
Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς ο Ολυμπιακός περιμένει περισσότερα και όχι να μπαίνει
απλά στην ενδεκάδα λες και είναι το σκιάχτρο που θα φοβίσει τους αντιπάλους…

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

Ο Ριβάλντο πρόσφατα ξέσπασε και άφησε σαφή υπονοούμενα για την (λανθασμένη,
κατά τη γνώμη του) τακτική του Σόλιντ. Με τον Εργοτέλη έβαλε το γκολ της νίκης
και στη Ρώμη είναι γεγονός πως πάλεψε. Ωστόσο, ο παίκτης που την περασμένη
σεζόν έκρινε τα ντέρμπι και έβαλε τη σφραγίδα του στον τίτλο, κινείται σε ρηχά
νερά. Περισσότερο τον θαυμάζουν, λιγότερο τον τρέμουν. Ο Μουνιόθ τον αγκάλιασε
πριν από το ματς γιατί πολύ απλά τον παραδέχεται. Ο Μπόβιο άλλαξε φανέλα με
τον Ρίμπο μόλις τελείωσε το ημίχρονο! Ο Ριβάλντο, όμως, είναι για να προσφέρει
και όχι για να αποθεώνεται από τον κόσμο και τους θαυμαστές του. Έκανε δύο
-τρία ανοίγματα στον Ντομί, κέρδισε μερικές μονομαχίες, έστειλε ένα φάουλ
κοντά στο οριζόντιο δοκάρι του Εμπέντε και κάπου εδώ εξαντλήθηκε η προσφορά
του. Λίγα σουτ, λιγότερο τρέξιμο, ελάχιστο πάθος. Και όταν ο πολύς Ριβάλντο
δίνει τόσα λίγα στο χορτάρι, ο Ολυμπιακός του Σόλιντ εμφανίζεται αναιμικός.
Σχεδόν ανίκανος να αντιδράσει…

ΜΕ ΟΝΟΜΑ ΒΑΡΥ ΣΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΣΥΝΗΘΩΣ λένε πως «το μήλο πέφτει κάτω απ’ τη μηλιά». Αυτό έγινε και
στην περίπτωση του Μάκη Γερμανάκου με τον γιο του Μιχάλη. Αλλά υπάρχει μια
σημαντική διαφορά: ο καρπός δεν δείχνει τόσο καλός και το Σαββατόβραδο στην
Τούμπα είχαμε μια… «σάπια» διαιτησία.

Ο Μιχάλης Γερμανάκος είχε όραμα να μοιάσει στον πατέρα του. Φυσιολογικό. Ο
Μάκης Γερμανάκος έκανε μικρή καριέρα και όταν αποχώρησε από τους αγωνιστικούς
χώρους επιδίωξε να βοηθήσει τον πιτσιρικά ρέφερι. Επί (αρχιδιαιτητή) Νικάκη, ο
νεαρός Γερμανάκος πλήρωσε την κόντρα του μπαμπά με τον Αγρινιώτη επικεφαλής
της διαιτησίας. Και δεν σφύριζε. Όταν ήρθε στα πράγματα ο Μπίκας, ο Γερμανάκος
προωθήθηκε. Και επί Μάκη Γερμανάκου ο Μιχάλης πήρε το χρίσμα του διεθνούς. Η
ανοδική πορεία του στο χρηματιστήριο της διαιτησίας αιφνιδίασε αρκετούς και
όσοι τον αντιπαθούν υποστηρίζουν πως αυτό συνέβη εις βάρος άλλων διαιτητών. Ο
υιός Γερμανάκος είχε έναν και μόνο δρόμο: να πείσει με τις αποφάσεις του πως
είναι δίκαιος, να δείξει το ταλέντο του, να υποστηρίξει τα γαλόνια και το σήμα
του διεθνούς. Πώς βαδίζει μέχρι σήμερα; Φαίνεται ελαφρώς άχρωμος και άοσμος.
Και στην Τούμπα το Σάββατο αδίκησε κατάφωρα την Κέρκυρα και μάλιστα με το
«καλημέρα» του αγώνα. Γιατί μόνον αυτός διαπίστωσε παράβαση (φάουλ) στην
ενέργεια – γκολ του Μοσχογιάννη. Η Κέρκυρα αντί να προηγηθεί έφυγε ηττημένη
από τη Θεσσαλονίκη. Ο ΠΑΟΚ, όχι μόνο δεν κυνήγησε να ανατρέψει το σκορ, αλλά
απέφυγε μια δυνατή ψυχρολουσία. Η δε διαιτησία, δέχθηκε ένα ακόμη καίριο πλήγμα.