ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κρεμ μπριλέ

Σε πείσμα του γαϊδουροκαλόκαιρου που μας έχει βγάλει όλους από τα ρούχα μας, η
διαφήμιση επιμένει να βλέπει τον καιρό ημερολογιακά. Αμέτρητα τα τηλεοπτικά
«μηνύματα» που στοχεύουν στις ρυτίδες της καλοκαιρινής αντηλιάς, στις πανάδες
της ξαπλώστρας, στην κυτταρίτιδα του μουσακά και στη μυϊκή χαλάρωση των
διακοπών. Καπάκι έρχονται οι αποτριχώσεις, οι εξειδικευμένες θεραπείες, τα
μικρά κόλπα για το στήθος, τον λαιμό, τα χείλια, τις παρωνυχίδες, τις φτέρνες,
τα βλέφαρα. Δεν μιλάω για τίποτα αιματηρές επεμβάσεις από εκείνες που, στην
ιδέα και μόνον, η καθεμιά σώφρων γυναίκα κωλώνει και το αναβάλει για… πάντα.
Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο. Μιλάω για τα «μικρά», τα ανεπαίσθητα, τα
αθώα, τα καθημερινά must, που αν το καλοσκεφτείς κοστίζουν έναν σκασμό λεφτά
ενώ δίνουν μεσαίες αποδόσεις και βγάλε…

Μια φορά στο τόσο το ξανασκέφτομαι, ιδίως όταν το ταμείον μου είναι μείον. Θα
αδειάσω τη ζωή μου ακόμα κι από τα βασικά καλλυντικά κι ας γίνει η μούρη μου
σαγρέ, σαν να με έχουν τσιμπήσει όλα τα κουνούπια τού Survivor. Ώς πότε πια θα
τα ακουμπάω σ’ αυτούς που δεν με βρίσκουν και τόσο του γούστου τους; Διότι
περί αυτού πρόκειται αν καλοεξετάσεις τη γλώσσα της διαφήμισης. Αφιερωμένο σε
όσους καλλιεργούν συστηματικά τη χαμηλή μου αυτοεκτίμηση και νομίζουν ότι δεν
το καταλαβαίνω.