[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Θεωρητικά θα έπρεπε να ήμασταν ευτυχείς που στο ΠΑΣΟΚ διάβασαν το μήνυμα των
εκλογών. Ευτυχείς και συνάμα ικανοποιημένοι. Αυτοί δεν σφυρίζουν αδιάφορα όπως
ο Καραμανλής, που ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε μήνυμα, άρα δεν έχει κανένα λόγο
να μη συνεχίσει στην ίδια πορεία. Όχι. Αυτοί το παρέλαβαν το μήνυμα και
αποδεδειγμένα το διάβασαν. Μόνο που το διάβασαν… ανάποδα. Τι ανάποδα λέω; Το
διάβασαν ανακατεμένα. Από τη μέση προς την αρχή κι από την αρχή προς τις
τελευταίες παραγράφους πριν από το τέλος κι από το τέλος ώς λίγο πριν από την
αρχή. Πώς έγινε αυτό, δεν είναι της παρούσης – όπως έγραφαν παλιά οι
δημοσιογράφοι, τότε που η δημοσιογραφία είχε μια υπόληψη και δεν σήμαινε
ξεκατίνιασμα στα τηλεπαράθυρα. Λοιπόν, το διάβασαν ανακατεμένα το μήνυμα
(προσοχή ανακατεμένα, όχι απέξω κι ανακατωτά) κι έγινε το λάθος. Είδαν ας
πούμε τη λέξη «σύγκρουση», αλλά δεν διάβασαν παρακάτω τη φράση «με την
κυβέρνηση». Πήγαν κατευθείαν στο «ανάμεσά μας», το οποίο συνοδευόταν από τη
φράση «να επικρατήσει ομόνοια, ενότητα και αλληλεγγύη»…

Ό,τι θέλει ο πελάτης

Αλλά δεν την είδαν τη φράση. Μεταξύ μας, δεν χρειάστηκε. Γιατί στο μεταξύ «σαν
έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι», είπαν να υλοποιήσουν με την πρώτη το
μήνυμα. Σιγά να μην κάθονταν να κάνουν δεύτερες σκέψεις. Σύγκρουση δεν είπαν
οι πολίτες; Σύγκρουση θα τους δώσουμε. Ανάμεσά μας δεν ζήτησαν; Ανάμεσά μας θα
έχουν. Ό,τι θέλει ο πελάτης. Γιατί, όπως έλεγε ένας θυμόσοφος, τι είναι και τα
κόμματα; Ένα καφενείο είναι. Μπαίνεις στο καφενείο, παραγγέλνεις έναν «γλυκύ
βραστό». Υπάρχει περίπτωση ο καφετζής να σου φέρει έναν «μέτριο βαρύ και όχι»;
«Γλυκύ βραστό» θα σου φέρει, διότι αν σου φέρει οτιδήποτε άλλο, γνωρίζει ότι
μετά την πρώτη ρουφηξιά θα πας στο διπλανό (καφενείο). Σύγκρουση ζήτησαν οι
πελάτες; Σύγκρουση έδωσε το ΠΑΣΟΚ. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, ως γνωστόν, και
έτερον ουδέν…

Με το στόμα ανοιχτό

Ο πελάτης τώρα στέκεται – από τη Δευτέρα το βράδυ συγκεκριμένα – με το στόμα
ανοιχτό. Σου λέει, δεν μπορεί, πλάκα μου κάνουν. Εγώ άλλα τους είπα, αυτοί
άλλα κατάλαβαν. Η μία εκδοχή είναι όντως «άλλα να κατάλαβαν», στη σπουδή τους
προφανώς να παραλάβουν το μήνυμα και να το διαβάσουν γρήγορα για να μη χαθεί
πολύτιμος χρόνος. Η άλλη εκδοχή είναι ότι διάβασαν όπως διάβασαν το γράμμα,
επειδή ακριβώς αυτό ήθελαν να κάνουν. Να το ερμηνεύσουν κατά το δοκούν. Σου
λέει, μου έστειλες κύριε μήνυμα; Ωραία, ευχαριστώ πολύ και άσ’ το πάνω μου, θα
το ερμηνεύσω όπως εγώ θέλω. Τώρα αν εσύ διαφωνείς, μικρή σημασία έχει, όταν ο
άλλος ερμηνεύει το μήνυμα ως εντολή για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Κάτσε λοιπόν
και παρακολούθα το θέαμα. Και μη διαμαρτύρεσαι…

Ανόητη τακτική

Περίπτωση άλλωστε να το πάρεις πίσω το μήνυμα δεν υπάρχει. Διότι με την κάλπη
συμβαίνει ό,τι και με τα ταμεία. Μετά την απομάκρυνση, ουδέν λάθος
αναγνωρίζεται. Ουδέν, όμως. Τι μπορεί να γίνει; Το πολύ πολύ, να καταλάβουν το
λάθος και να ξαναδιαβάσουν από την αρχή, αργά αργά, το μήνυμα. Να διαπιστώσουν
ότι όταν εσύ τους μιλούσες για σύγκρουση, εννοούσες με την κυβέρνηση, με τα
κατεστημένα, με τη συντήρηση κάθε λογής. Ότι όταν τους ζητούσες να ομονοήσουν,
το έκανες γιατί έχεις βαρεθεί να τους βλέπεις να τρώγονται σαν τα σκυλιά, την
ώρα που ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του αλωνίζουν. Ότι όταν τους έλεγες να
συμμαζευτούν, εννοούσες να σταματήσουν αυτή την ανόητη τακτική της
εσωστρέφειας και της μιζέριας, που σαπίζει το κόμμα, τους ανθρώπους και πιο
πολύ απ’ όλα τις ελπίδες. Γιατί χωρίς κόμμα μπορείς να ζήσεις, χωρίς ελπίδα
δύσκολα…

Ανηλεής πόλεμος

Αν κάτι πάντως μας μείνει από αυτές τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, που
ανήκουν πλέον στην ιστορία, δεν είναι ούτε ο αριθμός των νομαρχιών, ούτε ο
αριθμός των πρωτευουσών νομών που πήρε κάθε κόμμα. Αλλά ο ανηλεής πόλεμος
βουλευτών και παραγόντων κάθε λογής, για το ποιος θα βγάλει τους δικούς του.
Αυτές δεν ήταν εκλογές για να βγάλουμε δημάρχους ή νομάρχες. Ήταν εκλογές για
το ποιος θα συγκροτήσει – με την έγκρισή μας και την ψήφο μας – τον πιο δυνατό
προσωπικό στρατό! Λες και είμαστε στον Μεσαίωνα και ετοιμάζονται να
συγκρουστούν στις πεδιάδες των Μεσογείων ο δούκας των Βριλησσίων με τον
πρίγκιπα της Δυτικής Όχθης, για το βασίλειο της Β’ Αθήνας. Ο βαρόνος της
Φιλαδέλφειας με τον υποκόμη της Γλυφάδας για το κάστρο της Ηλιούπολης. Και η
πριγκίπισσα της Αγίας Παρασκευής με τον κόμη του Παλαιού Φαλήρου για τα
υψώματα του Αμαρουσίου! Έλεος πια…

Εσωκομματική λίστα

Υπάρχει λύση; Ε, πώς δεν υπάρχει. Αρκεί ο Γιώργος να θέλει. Και αρκεί να
καταλάβει ότι πέρα από τη δική του αμφισβήτηση υπάρχει και η κατάσταση στο
ΠΑΣΟΚ. Διότι μπορεί με κάποιον τρόπο, καλώς ή κακώς, να τελειώσει με τους
δικούς του αμφισβητίες. Τι νόημα θα έχει όμως αν η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ
παραμείνει ως έχει; Με τους βουλευτές να σφάζονται και να συμπεριφέρονται ως
ξένοι στο ίδιο κόμμα; Εχθροί, ούτε καν αντίπαλοι; Να έχουν μονίμως ως οδηγό το
«ο θάνατός σου η ζωή μου»; Ποια είναι η λύση; Η εσωκομματική λίστα. Να ξέρει ο
άλλος ότι αν κάνει όσα κάνει, θα έρθει η στιγμή που θα εισπράξει τα επίχειρα
των πράξεών του. Όχι είμαι βουλευτής και θα είμαι και πάλι υποψήφιος, γιατί
είμαι ήδη βουλευτής. Ε, δεν θα είσαι, αν στις δημοτικές εκλογές το κόμμα
στήριζε τον τάδε και εσύ έστηνες αντάρτικο ψηφοδέλτιο με επικεφαλής τον δείνα,
με αποτέλεσμα να εκλεγεί ο δεξιός υποψήφιος. Α, και κάτι ακόμη: ο Γιώργος ας
καλέσει μερικούς, όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος που τα ξέρει καλά, να του
περιγράψουν τα όργια που έγιναν.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Θα χρεωθεί η Μαριλίζα όλα όσα έγιναν ή δεν έγιναν;

Ένα από τα θέματα που «έπαιξαν» την περασμένη εβδομάδα, και μάλιστα πολύ στις
εφημερίδες, ήταν η αλλαγή της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου από τη θέση της
γραμματέως του ΠΑΣΟΚ. Επιχειρήθηκε, με τρόπο άκομψο, πρέπει να πούμε, να της
φορτωθούν οι «αμαρτίες του κόσμου ετούτου». Ότι εκείνη ευθύνεται γιατί το
ΠΑΣΟΚ δεν κέρδισε τις εντυπώσεις από τις εκλογές και δεν έκανε ορατή την ήττα
της Νέας Δημοκρατίας. Η περίπτωση δεν είναι καινούργια στην πολιτική, το
αντίθετο. Πάντα αναζητείται ένας αποδιοπομπαίος τράγος για να χρεωθεί μαζί με
τις δικές του ευθύνες και όλα όσα βαραίνουν τις πλάτες άλλων. Αλλά εδώ το
πράγμα φωνάζει από μόνο του. Θα χρεωθεί η Μαριλίζα όλα όσα έγιναν ή δεν έγιναν
στις εκλογές; Σοβαροί να είμαστε. Μπορεί να μην έχει καταφέρει η γυναίκα να
αποτελέσει κεντρικό πρόσωπο της πολιτικής ζωής ακόμη, αλλά γι’ αυτό δεν
ευθύνεται εκείνη τόσο όσο η δουλειά που της ανατέθηκε να κάνει.