«ΟΧΙ» μεν αλλά…

Χρόνια τώρα, κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων, σκαρφαλωμένες πάνω στις εξέδρες των επισήμων, εξαπολύουν τα κλισέ. Τα χαζά! Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Δεν ξέρω, ρε παιδί μου! Είναι δικό μου το πρόβλημα; Ανατρέχοντας, στα
σχολικά μου βιβλία, εγώ εκείνο το «ηρωικόν ΟΧΙ» κάπως αλλιώς το θυμάμαι. Πώς
να το πω… σαν κάτι πιο συγκεκριμένο. Σαν μια άρνηση που δεν σήκωνε νερό στο
κρασί της. Ένα ΟΧΙ αδιαπραγμάτευτο! Με τελεία και με παύλα! Και τίμημα… Και
κόστος… Και συνέπειες που χρόνια τις έσερνε – σαν κάρο στην ανηφόρα – αυτός
ο λαός:

– Μην αφήνεις φαγητό στο πιάτο σου, παιδάκι μου. Εμείς στην Κατοχή δεν είχαμε
να φάμε…

Ξεκάθαρα πράγματα. Σημαίες να ανεμίζουν στα μπαλκόνια, παρελάσεις της
μαθητιώσας, μπάντες να παιανίζουν κι ομιλίες ελαφρώς φθαρμένες από την
πολυκαιρία. Και το «ΟΧΙ». Ένα «ΟΧΙ» κοφτό, ξερό, στακάτο. Ένα «ΟΧΙ» που δεν
καταλάβαινε Χριστό!

Πότε το «ΟΧΙ» έγινε «ΟΧΙ μεν αλλά…»; Πότε άλλαξε, πότε διαφοροποιήθηκε, πότε
έβαλε νερό στο κρασί του; Και τι παριστάνουμε εμείς τώρα, δηλαδή; Πώς την
έχουμε δει; Ότι είμαστε ο ίδιος λαός; Από το «μολών λαβέ» στο «ώς πότε
παλικάρια». Από το «ΟΧΙ» στο «κάτσε να το συζητήσουμε!» Είμαστε ο ίδιος λαός;

Χρόνια τώρα, κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων, σκαρφαλωμένες πάνω στις εξέδρες των
επισήμων, εξαπολύουν τα κλισέ. Τα χαζά! Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Τους
πιάνει ένα αμόκ, μια σύγχυση, ένα μπάχαλο, αλλού ο παπάς αλλού τα ράσα του,
αλλού ο πατριωτισμός, αλλού ο εθνικισμός, το πλήρες χάος! Μια λαϊκή αγορά με
πάσης φύσεως ιδεολογική πραμάτεια! Πάνω στους πάγκους της, σαπίζει η Εθνική
Αντίσταση. Μες στα καφάσια στριμώχνονται από Άρης Βελουχιώτης μέχρι Μελιγαλάς.

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά. Περάσαν
και κονιορτοποίησαν τα πάντα. Αντιστάσεις κι ιδεολογίες τα στουμπώσανε στο
πολυμίξερ και τα κάνανε αλοιφή. Βουτυράκι στο ψωμί τους. Από ‘δω τα φέρανε,
από ‘κει τα φέρανε, ήρθε κι έγινε το «ΟΧΙ» κουλέρ λοκάλ. Σαν τσολιαδάκι! Σαν
Αμαλία κρεμασμένη στο Μοναστηράκι. ΤΟ «ΟΧΙ» του καημού – «ΟΧΙ» του συρμού.
«ΟΧΙ» του φολκλόρ.

Κυβερνήσεις στις εξέδρες. Η μια μετά την άλλη… Αποφασίσανε και διατάξανε. Το
«ΟΧΙ» θα το αρθρώνουμε άπαξ του έτους. Τις υπόλοιπες 364 μέρες, καλόν είναι να
υιοθετούμε άλλες, πιο ήπιες βερσιόν του:

– ΟΧΙ, μεν αλλά…

– ΟΧΙ, δεν θα το έλεγα…

– ΟΧΙ, για να το λέτε εσείς, έτσι θα ‘ναι…

– ΟΧΙ, έχετε δίκιο, δεν το συζητώ!

– ΟΧΙ, πως δεν μπορούμε να ζήσουμε με 900 ευρώ τον μήνα;

– ΟΧΙ, μην ενοχλήσουμε την υπουργό!

– ΟΧΙ, μη μας δώσετε κανένα επίδομα!

– ΟΧΙ, μη σας βάζουμε σε κόπο…

– ΟΧΙ, δεν μας ενοχλούν οι σιδηρογροθιές – κάντε δουλειά σας!

– ΟΧΙ, δεν με πειράζει να δώσω φακελάκι στον γιατρό!

– ΟΧΙ, μη με βάζετε σε δωμάτιο! Το ράντσο στον διάδρομο είναι ωραιότατο,
γνωρίζεσαι και με κόσμο…

– ΌΧΙ, δεν έχω πρόβλημα που στο ΙΚΑ μου κλείνουν ραντεβού για εξετάσεις, αφού
πεθάνω!

– ΟΧΙ, το χαίρομαι που πλημμύρισε το σπίτι μου, για να μάθει και κρόουλ το
παιδί.

– ΟΧΙ, δεν έχουμε ψωμί να φάμε, αλλά κωλόχαρτο αγοράσαμε.

– ΟΧΙ, έχει δίκιο ο δήμαρχος που τσακώνεται με τον νομάρχη, που τα ρίχνει στην
κυβέρνηση, που τα χρεώνει στην αντιπολίτευση!

– ΟΧΙ, καλά τα λένε. Χάος παραλάβανε, χάος θα παραδώσουνε!

– ΟΧΙ, να συμφωνώ! Έχετε δίκιο σε όλα! Συμφωνώ! Προσυπογράφω! Υποκλίνομαι! Σας
ψηφίζω δαγκωτούς!

Και για να το κλείσουμε το θεματάκι:

– ΟΧΙ! Είμαι μαλάκας αλλά ΟΧΙ και τόσο μαλάκας! Και, γκαρσόν, εγώ το ΟΧΙ μου
το θέλω ξεροσφύρι! ΟΧΙ ένα ΟΧΙ – μαϊμού!