[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΜΗΠΩΣ το παρακάνει ο Γιώργος; Μήπως οι τόνοι της αντιπολίτευσης είναι
υπερβολικά οξείς; Μήπως το ΠΑΣΟΚ αντέδρασε υπερβολικά στο «φονικό στην κάλπη»
των ΕΛΤΑ; Μήπως, επιτέλους, το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να είναι μετριοπαθέστερο έναντι
των εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων; Και μήπως θα έπρεπε να βρουν πέντε σημεία
συμφωνίας και συναίνεσης τα δύο μεγάλα κόμματα;

Ακούω συχνά τέτοια ερωτήματα, τώρα τελευταία. Ακούω συχνά εκκλήσεις για
συναίνεση. Σωστές εκκλήσεις. Σε λάθος χρόνο. Και με λάθος αποδέκτη.

Είχαν νόημα στους μήνες μετά τις εκλογές του 2004. Αλλά τότε, ενώ υπήρχε
προσφορά συναίνεσης εν αφθονία (από τον Γ. Παπανδρέου), η ζήτηση ήταν
μηδενική. Η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση δεν ζητούσε συναίνεση. Ζητούσε «συντριβή
του συστήματος ΠΑΣΟΚ». Τότε – τους θυμάστε; – οι υπουργοί τριγύριζαν στα
ολυμπιακά έργα και διαλαλούσαν πόσο ανέτοιμη είναι η χώρα. Η απογραφή της
οικονομίας γινόταν, εν κρυπτώ και παραβύστω, με όρους πολιτικής κουτοπονηριάς.
Διοικήσεις οργανισμών – με θητεία που υπερέβαινε τον τετραετή εκλογικό κύκλο,
ώστε να εγγυάται την ανεξαρτησία τους – εκπαραθυρώνονταν. Η «αντιπολίτευση
στην αντιπολίτευση» ήταν το επικοινωνιακό δόγμα. Η οικοδόμηση αεροστεγών
μηχανισμών κατάκτησης του κράτους ήταν η κρυφή ατζέντα. Και οι νέοι κυβερνήτες
κυβερνούσαν με την οίηση ότι επιτελούν μεταπολίτευση, όχι απλά μια συνηθισμένη
κυβερνητική εναλλαγή.

Άλλαξαν; Δυστυχώς όχι. Ο νέος τρόπος υπολογισμού του ΑΕΠ αποδεικνύεται, ξανά,
επιζήμιος για την εθνική οικονομία, ωφέλιμος για τον κυβερνητικό εκλογικό
σχεδιασμό. Και η χιλιοτραγουδισμένη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θρυλείται ότι
αναγγέλλεται όχι για να επιτελεστεί, αλλά για να δώσει προσχήματα και
επιχειρήματα στην κάλπη.

Συναίνεση, λοιπόν; Σύμφωνοι – στο μέτρο που είναι αναγκαία και εφικτή, γιατί η
πολλή συναίνεση ενίοτε βλάπτει τη δημοκρατία, η οποία χρειάζεται αντιπολίτευση
για να λειτουργεί. Αλλά το πρόβλημα παραμένει πρόβλημα ζήτησης (από την
πλειοψηφία), όχι προσφοράς (από τη μειοψηφία).