ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κινητά που… σκοτώνουν

Οι άνθρωποι που είναι σε κώμα μπορoύν να σκέπτονται, βρήκαν Αμερικανοί
ερευνητές. Το μυαλό μου ταξίδεψε στη Λίλα, την όμορφη, αριστοκρατική,
αρχιτεκτόνισσα, που «συνάντησα» τυχαία το καλοκαίρι στο κρεβάτι ενός
νοσοκομείου και «έζησα» μαζί της για δέκα ημέρες… Το βλέμμα της, με τις
μακριές, γυριστές, βλεφαρίδες και τα τεράστια, υπέροχα, μάτια, κοίταζε ώς τα
τρίσβαθα της ψυχής, κι ας έλεγαν οι γιατροί και οι εξετάσεις ότι δεν
καταλαβαίνει τίποτα. Να σκεπτόταν, άραγε, τον έφηβο γιο της που την έχασε για
πάντα ή το… κινητό τηλέφωνο που προκάλεσε αυτό το απίστευτο δράμα;

Δεν χρειαζόταν, άλλωστε, η είδηση, για να θυμηθώ αυτή τη φοβερή εικόνα, που
με έχει στοιχειώσει από καιρό, όπως και όσους άλλους την έχουν δει. Η Λίλα
βρίσκεται σε αυτό το κρεβάτι δεκατέσσερις μήνες – ακίνητη, αμίλητη και
αγέλαστη, σαν τα «στρατιωτάκια» των παιδικών μας χρόνων – γιατί μια κοπελίτσα
κουβέντιαζε αμέριμνα στο κινητό της, καθώς πέρναγε με το αυτοκίνητό της μια
κεντρική διασταύρωση. Όπως μιλούν στα κινητά τους οι περισσότεροι νέοι,
οδηγώντας με το άλλο χέρι τα γρήγορα και ανασφαλή αυτοκινητάκια, που αγοράζουν
σήμερα εύκολα με 100 ευρώ τον μήνα. Στο ντουλαπάκι μπροστά, έχουν το δίπλωμα
που «αγόρασαν» με το «παράβολο» των 250 ευρώ από τον υπάλληλο – εξεταστή.

Αναρωτιέμαι εάν είχαν κολλημένα στο αυτί τους τα «εξαρτησιογόνα» αυτά
μηχανηματάκια και οι δύο νέοι που σκόρπισαν προχθές τον πόνο. Ο εικοσάρης
οδηγός που έβαλε στο «λεωφορείο του θανάτου» τρεις άτυχους που περίμεναν στη
στάση της Συγγρού και ο τριαντάρης οδηγός που «κέρασε» αίμα 17 πελάτες
καφετέριας στο Διδυμότειχο…

Επτά στα δέκα τροχαία, λένε οι έρευνες, οφείλονται στην απροσεξία του οδηγού,
που εκείνη την ώρα ασχολείται με κάτι άλλο. Οι εικοσάρηδες και οι τριαντάρηδες
τιμονιέρηδες «συλλαμβάνονται» από τους επιστήμονες ως οι πιο ριψοκίνδυνοι και
απρόσεκτοι. Και σε δεκαετή έρευνα του ΕΚΑΒ, το 40% αυτών που προκάλεσαν
ατύχημα, μίλαγαν στο κινητό τους. Μερικοί μάλιστα έστελναν γραπτά μηνύματα ή
έψαχναν αριθμό στην τηλεφωνική ατζέντα τους!

Χάθηκαν, τέλος πάντων, τα χαντς-φρι και τα κιτ αυτοκινήτου;