Στη Ν. Υόρκη χτυπάει η καρδιά του φόβου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
7 λεπτά
– «Είχατε ποτέ προβλήματα με τον νόμο;».
Ο αστυνομικός που κοιτάει το διαβατήριό μου και την οθόνη του ηλεκτρονικού
του υπολογιστή με κοιτάζει με καχυποψία.
– «Όχι, ποτέ. Μήπως δεν πλήρωσα καμιά κλήση όταν ζούσα στην Ουάσιγκτον;»,
απαντάω προσπαθώντας να κάνω χιούμορ…
 |
|
Στη φωτογραφία, ο Τζορτζ και η Λόρα Μπους, το προεδρικό ζεύγος των ΗΠΑ, |
Παίρνει το διαβατήριό μου και μου ζητάει να τον ακολουθήσω σε ένα δωμάτιο στην
άκρη του Αεροδρομίου JFK όπου βρίσκονται να περιμένουν 3-4 μαύροι πολίτες που
έχουν τη δική μου ατυχία. Ο αστυνομικός που αρχίζει να με «ανακρίνει» μπροστά
στην οθόνη ενός άλλου υπολογιστή είναι δυο μέτρα ψηλός, φοράει στολή και
πιστόλι. Με κοιτάει και αντιλαμβάνεται ότι η φιγούρα μου μάλλον δεν ταιριάζει
στα στερεότυπα του τρομοκράτη. Κρατάω μια τσάντα με το λάπτοπ μου, έχω στη
μασχάλη το τελευταίο «Vanity Fair» με εξώφυλλο την οικογένεια Τομ Κρουζ, στην
τσέπη του σακακιού μου το ipod μου, είμαι δημοσιογράφος και έρχομαι στην
Αμερική για να καλύψω τις εργασίες της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
Ή μήπως ταιριάζει;
Έχουν αρχίζει να με ζώνουν τα φίδια όταν αρχίζει κι αυτός τις ερωτήσεις.
«Είχατε ποτέ παρανομήσει όσο ζούσατε στην Αμερική; Έχετε κάποια σχέση με το
έγκλημα;».
«Κάτι σαν Σμιθ…»
Παίρνω, ωστόσο, μια ανάσα όταν κι αυτός μου δείχνει να αμφιβάλλει: «Το όνομά
σας Πα-Πα-ντό-που-λους είναι συνηθισμένο όνομα στη χώρα σας;». Αρχίζω να
ξαναβρίσκω το χιούμορ μου: «Ένας ολόκληρος τηλεφωνικός κατάλογος έχει μόνο
Παπαδόπουλους, είναι φαντάζομαι κάτι σαν το δικό σας Σμιθ. Κάποτε είχαμε και
ένα δικτάτορα με αυτό το όνομα…». Τι ήταν αυτό τώρα που τού ‘πα… «Το μικρό
σας όνομα Πα-να-τζιό-τις είναι κι αυτό συνηθισμένο ελληνικό όνομα;». «Είναι
κάτι σαν το δικό σας Τζορτζ, μόνο που σημαίνει σε όλα άγιος» απαντώ στην
προσπάθειά μου να τον πείσω για το ορθό των πράξεών μου…
«Στην οθόνη μου εμφανίζεται κάποιος με το όνομά σας που έχει κάνει κάτι
σοβαρό. Θα κάνω ένα τηλεφώνημα στα κεντρικά, αλλά θα πάρει λίγη ώρα να μου
απαντήσουν. Καθήστε απέναντι και θα σας φωνάξω».
«Μπορούν να ειδοποιηθούν αυτοί που με περιμένουν, είμαι μέλος μιας
δημοσιογραφικής αποστολής, να φύγουν για το ξενοδοχείο τους;».
«Ναι, θα τους ειδοποιήσω. Καθήστε».
«Πλήρωσα την κλήση;»
Νιώθω κάποια ανακούφιση που κι ο αστυνομικός μου αρχίζει να πιστεύει ότι
μάλλον πρόκειται για συνωνυμία και πιάνω μια καρέκλα ακριβώς απέναντί του. Στο
μυαλό μου αρχίζουν να περνούν μικρές παρανομίες μου όταν ζούσα με την
οικογένειά μου στην Αμερική. Μια κλήση που μου είχαν βάλει στο Ντιπόντ Σερκλ
κοντά στην ελληνική πρεσβεία την πλήρωσα ποτέ; Την άλλη κλήση εκείνο το βράδυ
που μας είχε κάνει τραπέζι ο Νιώτης και οδηγούσα με 60 μίλια στην
Μασατσούτσετς; Μήπως η νταντά των παιδιών που είχα φέρει μαζί μου στην Αμερική
και την κοπάνησε τις τελευταίες μέρες πριν από την επιστροφή μου στην Ελλάδα
έκανε κάποια παρανομία; Μήπως όσα έγραφα κατά του πολέμου των Αμερικανών στο
Κόσοβο ενόχλησαν κάποιον που με θεωρεί ανεπιθύμητο; Σιγά μην ασχολούνται στο
Στέιτ Ντιπάρτμεντ με όσα γράφουμε…
Τις σκέψεις αγωνίας μου τις διέλυσε το κουδούνισμα του κινητού μου…
«Απαγορεύεται να το απαντήσετε» μου φωνάζει από απέναντι ένας φρουρός των
συνόρων… Πριν τελειώσει τη φράση του, μπαίνουν στην αίθουσα δυο αστυνομικοί
κρατώντας στα χέρια τους μία δερμάτινη ζώνη και χειροπέδες. Πάνε κοντά σε έναν
από τους δυο μαύρους που καθόταν αμίλητος σε μια γωνία και του ζητούν να
σηκωθεί όρθιος. «Θα πρέπει να μεταφερθείτε σε ένα άλλο σημείο του αεροδρομίου,
για να σας κάνουμε κάποιες ερωτήσεις. Θα σας φορέσουμε αυτή τη ζώνη και τις
χειροπέδες. Είναι μία διαδικασία που γίνεται για την δική σας και τη δική μας
ασφάλεια», λέει σαν κασέτα τη μία πρόταση μετά την άλλη ο ένας από τους
αστυνομικούς. Θα πρέπει να γίνεται πολύ συχνά κάτι τέτοιο για να επαναλαμβάνει
το ποίημα με τόση ευκολία, σκέφτηκα και με έπιασε ανατριχίλα με την ξεφτίλα
που θα ένιωθα εάν σε λίγο μου συνέβαινε κι εμένα το ίδιο…
Με υψηλή παρέμβαση
Ύστερα από μία περίπου ώρα και ενώ η αστυνομία της Νέας Υόρκης μίλησε με τις
ελληνικές προξενικές αρχές, ακόμη και με τον υφυπουργό Εξωτερικών κ. Βαληνάκη
για να μάθει το ποιόν μου, αφέθηκα ελεύθερος: «Μας συγχωρείτε για τη φασαρία,
αλλά πρέπει να ξέρετε ότι εάν δεν παρέμβετε στο Στέιτ Ντιπάρμεντ να
“καθαρίσουν” το όνομά σας, κάθε φορά που θα μπαίνετε στην Αμερική θα έχετε το
ίδιο πρόβλημα» με συμβουλεύει ο… φίλος μου αστυνομικός χτυπώντας με φιλικά
στον ώμο. «Εάν θέλετε να διαμαρτυρηθείτε, αυτή είναι η διεύθυνση της υπηρεσίας
μας», και μου δίνει ένα χαρτί της υπηρεσίας IBIS, στόχος της οποίας είναι,
όπως διάβασα, η αποτροπή κινδύνων εθνικής ασφαλείας…
Ο εφιάλτης…
Στο Barnes and Nobles, στο βιβλιοπωλείο διαγωνίως από το ξενοδοχείο όπου μένω,
κύριο βιβλίο στη βιτρίνα ένα λεύκωμα με εκατοντάδες φωτογραφίες από την 11η
Σεπτεμβρίου και τα ερείπια που δημιούργησαν πέφτοντας οι Δίδυμοι Πύργοι. Μα
τώρα εμπορεύονται την τρομοκρατία, αναρωτήθηκα.
«Στη Νέα Υόρκη, στην υπέροχη Νέα Υόρκη, χτυπάει δυνατά η καρδιά του κόσμου»,
έγραφα πριν από 7 χρόνια όταν ζούσα ως ανταποκριτής στην Ουάσιγκτον κι είχα
επισκεφτεί για λίγες μέρες την πόλη. Σήμερα στη Νέα Υόρκη χτυπάει δυνατά η
καρδιά του φόβου.
Το 57% λέει «όχι» σε νέα Γκουαντάναμο
Ο ΤΑΞΙΤΖΗΣ που με οδηγεί στο Μανχάταν είναι από την Κολομβία και ζει 32
χρόνια στην Νέα Υόρκη κάνοντας την ίδια δουλειά. «Τότε για να περάσεις το
τούνελ που σε οδηγεί στο Μανχάταν δίναμε 25 σεντς, τώρα χρειάζονται 4,5
δολάρια. Όλα έχουν πάρει την ανηφόρα. Η Αμερική έχει γίνει χώρα των πλουσίων
με τον Μπους. Αν είσαι από αυτούς με τις κουρσάρες και τα κινητά, τότε η χώρα
αυτή δουλεύει για σένα. Αν είσαι σαν εμάς, δουλεύεις γι’ αυτούς». Και μου
αναπτύσσει την κοσμοθεωρία του για την ανισότητα στις ΗΠΑ. Σε ένα πράγμα
συμφωνεί με τον Μπους: τo ότι καθαρίζει τους τρομοκράτες όπου τους βρει…
«Και τον Σαντάμ δεν έπρεπε να τον δικάσουν. Γιατί να δικάσουν τον δικτάτορα;
Τον βρήκανε στο λαγούμι του, έπρεπε αμέσως να του πετάξουν μια χειροβομβίδα να
τελειώνουν μ’ αυτόν». Τον ρωτάω αν η Νέα Υόρκη έχει αλλάξει από την 11η
Σεπτεμβρίου και μετά: «Τώρα παίρνουμε τα μέτρα μας. Αν την 11η ο Μπιν Λάντεν
είχε στείλει 100 τρομοκράτες, τότε 100 αεροπλάνα θα είχαν πέσει σε όλη την
Αμερική. Τώρα παίρνουν τα μέτρα τους».
Φθάνοντας στο ξενοδοχείο διάβασα στη «US Today» ότι η δημοτικότητα του Μπους
από 31% που ήταν στα μέσα Αυγούστου ανέβηκε πάλι στο 44%. Αιτία, λένε οι
δημοσκόποι, η πτώση στις τιμές των καυσίμων και η αποφασιστικότητά του έναντι
της τρομοκρατίας. Παρ’ όλα αυτά, η πλειονότητα των Αμερικανών εξακολουθεί να
πιστεύει ότι οι ΗΠΑ δεν πρέπει να θυσιάσουν στον βωμό της πάταξης της
τρομοκρατίας τις ελευθερίες τους. Το 57% λέει «όχι» σε νέα Γκουαντάναμο.
Θέλουν οι ΗΠΑ να τηρούν τις συνθήκες της Γενεύης για τους συλληφθέντες και
θεωρούν ότι είναι χειρότερο να καταδικάζονται άνθρωποι με βάση στοιχεία που οι
αρχές δεν αποκαλύπτουν παρά να ξεφεύγει κάποιος ύποπτος για τρομοκρατία.
Το Γουόλντρφ Αστόρια, το ξενοδοχείο όπου παραδοσιακά μένει ο Αμερικανός
πρόεδρος όταν έρχεται στη Νέα Υόρκη, η κατάσταση θυμίζει πεδίο μάχης.
Εκατοντάδες αστυνομικοί, ελεύθεροι σκοπευτές, τεθωρακισμένα, άνδρες του Σίκρετ
Σέρβις έχουν περικυκλώσει το ξενοδοχείο και έχουν ταμπουρωθεί στα διπλανά
κτίρια. Στο ασανσέρ για το δωμάτιό μου ένας από αυτούς κουβαλάει ένα μαύρο
σάκο που είναι ασήκωτος – από το μισάνοιχτο φερμουάρ φαίνονται οι γεμιστήρες
με τις σφαίρες.
Google news
