Οι ποδοσφαιριστές τα νέα θύματα του ακήρυκτου πολέμου σουνιτών-σιιτών

Το ποδόσφαιρο είναι δημοφιλές στο Ιράκ, γεγονός όμως που κάνει στόχους τρομοκρατών τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όπως τον Γκανίμ Γκουνταγιέρ, ο οποίος απήχθη τη Δευτέρα

Οι ποδοσφαιριστές είναι τα νέα θύματα του ακήρυκτου εμφυλίου πολέμου μεταξύ
σουνιτών και σιιτών που μαίνεται στο Ιράκ μετά την αμερικανοβρετανική εισβολή,
στον οποίο μάλιστα έχουν εμπλακεί και εγκληματικά στοιχεία.

Ο Μοχάμεντ Αμπάς – πρόκειται για ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί για λόγους
ασφαλείας – ακόμα δεν ξέρει γιατί μία ομάδα ενόπλων, ορισμένοι εκ των οποίων
φορούσαν στολή αστυνομικού, τον άρπαξαν από τον δρόμο όπου περπατούσε και τον
μετέφεραν σε ένα μέρος όπου επί πέντε ημέρες τον βασάνιζαν και τον ανέκριναν.

Ποτέ του δεν είχε εμπλακεί στον πολιτικό στίβο. Δεν είχε καμία σχέση με
εγκληματικές δραστηριότητες, δεν ανήκε σε ιδιαίτερα εύπορη οικογένεια και δεν
δημοσιοποιούσε τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Ήταν ωστόσο η άρνηση του
34χρονου μηχανικού και λάτρη του ποδοσφαίρου να παίξει στην ποδοσφαιρική ομάδα
της παραστρατιωτικής οργάνωσης αλ Μέχντι – του ακραίου σιίτη κληρικού Μοκτάντα
αλ Σαντρ – που τον έκανε στόχο, θέτοντάς τον στο επίκεντρο του βρώμικου
πολέμου που μαίνεται στο Ιράκ μεταξύ σιιτών και σουνιτών.

Ξυλοδαρμοί

Στο γήπεδο. Σε κάθε αλάνα οι μικροί Ιρακινοί λατρεύουν τη «στρογγυλή θεά»

Οι απαγωγείς του, αφού τον ανέκριναν με ιδιαίτερη σκληρότητα, άρχισαν να τον
χτυπούν. Ύστερα από λίγες ημέρες συνεχών ανακρίσεων και ξυλοδαρμών, του είπαν
πως θα τον παρέδιδαν στην «ασφάλεια» του Σαντρ Σίτι. Ο Μοχάμεντ αμέσως
κατάλαβε ότι επρόκειτο για τον στρατό της αλ Μέχντι, αλλά είχε αφεθεί
παραδομένος στη μοίρα του. «Δεν πίστευα πως τα πράγματα θα μπορούσαν να
χειροτερεύσουν» είπε, μιλώντας πριν από λίγες ημέρες σε δυτικούς
δημοσιογράφους. «Πονούσα φρικτά και ήθελα να πεθάνω».

Ακολούθησαν και άλλοι ξυλοδαρμοί, αλλά οι απαγωγείς του 34χρονου μηχανικού και
ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή έμοιαζαν να ενδιαφέρονται πάνω απ’ όλα για τα
χρήματα. «Ζήτησαν από την οικογένειά μου 200.000 δολάρια ως λύτρα, απειλώντας
ότι αλλιώς θα με σκότωναν» λέει. «Εγώ τους είπα να με σκοτώσουν αμέσως και να
τελειώνουν, επειδή ούτε κατά διάνοια δεν είχαμε τόσα χρήματα». Τελικά οι
απαγωγείς του Μοχάμεντ και η οικογένειά του συμφώνησαν στα 10.000 δολάρια,
ποσό το οποίο τους δόθηκε, βυθίζοντας την οικογένεια του μηχανικού στα χρέη.
Λίγο αργότερα και θα ήταν αργά για να σωθεί: την ώρα που ο Μοχάμεντ έφευγε από
τη Βαγδάτη έγινε ένα τηλεφώνημα στους απαγωγείς του από την ποδοσφαιρική ομάδα
του στρατού της αλ Μέχντι, ζητώντας την παρουσία του Μοχάμεντ σε έναν
ποδοσφαιρικό αγώνα που θα γινόταν το επόμενο Σαββατοκύριακο.

Φθηνή ζωή

Πίνοντας τσάι μέσα στη σχετική ασφάλεια του Αρμπίλ στο ιρακινό Κουρδιστάν, ο
Μοχάμεντ προσπαθεί να βγάλει κάποιο νόημα από τη δοκιμασία που πέρασε. «Η
Βαγδάτη οδεύει προς την καταστροφή» σημειώνει. «Η εμπιστοσύνη, ιδιαίτερα στις
δυνάμεις επιβολής της τάξης, έχει πάψει να υπάρχει. Όταν σε σταματούν στον
δρόμο κάποιοι με στολή δεν ξέρεις εάν είναι εκεί για να σε προστατεύσουν ή για
να σε σκοτώσουν. Η ζωή στη Βαγδάτη έχει γίνει τόσο φθηνή»…