Ειδικές διαδρομές

Ο Ότο Ρεχάγκελ και ο Παναγιώτης Γιαννάκης έχουν αρκετά κοινά σημεία αλλά και
σημαντικές διαφορές στην αθλητική τους σταδιοδρομία.

Αμφότεροι κατάφεραν να μας κάνουν υπερήφανους δίνοντάς μας μεγάλες χαρές σε
ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Ο Γερμανός χρειάστηκε να φύγει από την πατρίδα του
στην οποία είχε επιτυχίες κυρίως όταν βγήκε από τις άσπρες γραμμές του
αγωνιστικού χώρου και πέρασε στην καρέκλα του πάγκου. Τη μεγαλύτερη διάκριση
στη μέχρι τώρα καριέρα του τη γνώρισε χωρίς αμφιβολία όταν με τη φτωχή σε
διεθνείς παρουσίες Ελλάδα κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στα
γήπεδα της Πορτογαλίας το 2004. Δεν είναι και λίγο πράγμα να πηγαίνεις σε μία
τέτοια διοργάνωση με την ομάδα που δεν είχε πετύχει ούτε νίκη σε αυτό το
επίπεδο και να γυρίζεις με το κύπελλο στις αποσκευές σου.

Ο ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ πάλι δεν χρειάστηκε να ξενιτευτεί για να μας δείξει τα
προσόντα του. Το πλούσιο ταλέντο του το οποίο και καλλιέργησε με σκληρή
δουλειά του έδωσε το πρώτο κύπελλο ως αθλητή μαζί με τον Γκάλη, τον Φασούλα,
τον Χριστοδούλου και τ’ άλλα παιδιά το 1987, ενώ παράλληλα πανηγύρισε τίτλους
σε συλλογικό επίπεδο με τη φανέλα του Άρη και του Παναθηναϊκού. Αλλά και ως
προπονητής έφερε το κύπελλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος πριν από ένα χρόνο,
για να γράψει το όνομά του πρώτος στη σελίδα με αυτούς που το έχουν κατακτήσει
και ως παίκτες και ως προπονητές.

ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ το αύριο, το έργο του Ρεχάγκελ και του Γιαννάκη έχει
αρκετές διαφορές. Κι αυτό γιατί οι διαδρομές που έχουν να διανύσουν θεωρούνται
διαφορετικές με βάση όλα τα δεδομένα που μπορείς να βάλεις σε έναν σκληρό
δίσκο. Ο Ρεχάγκελ μοιάζει να έχει κατακτήσει την κορυφή των Άλπεων αλλά από
εδώ και πέρα το πιο εύκολο και αν είμαστε ρεαλιστές το πιο φυσιολογικό είναι η
κάθοδος και η κατασκήνωση έστω για κάποιες διανυκτερεύσεις σε σαφώς πιο χαμηλά
και αν θέλετε πιο προστατευόμενα ύψη. Η προσπάθεια που αρχίζει αύριο από τη
Μολδαβία μπορεί φαινομενικά να είναι βατή αλλά κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι
θα υπάρξουν και νάρκες στη διάρκεια της διαδρομής. Κι αν δεν προσέξει, η
Εθνική μπορεί να έχει απώλειες όπως συνέβη και στην προκριματική φάση του
Παγκοσμίου Κυπέλλου, όταν η έκρηξη την έθεσε νοκ άουτ.

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Γιαννάκης πάλι έχει μπροστά του αρκετούς δρόμους για να
φτάσει την κορυφή. Οι ειδικές διαδρομές του μπάσκετ έχουν έτσι κι αλλιώς
λιγότερες κλειστές στροφές, οπότε μπορείς να αναπτύξεις μεγαλύτερη ταχύτητα
χωρίς να κινδυνεύσεις σοβαρά.

ΣΤΑ 68 του χρόνια άλλωστε ο Ότο Ρεχάγκελ, όσο ακμαίος και να
αισθάνεται, το λογικό είναι στο πίσω μέρος του κεφαλιού του να κρύβει την ιδέα
της απόσυρσης και της παρακολούθησης των αγώνων από την εξέδρα χωρίς το μεγάλο
– είναι αλήθεια – άγχος του πάγκου.

ΑΠΟ ΤΗΝ άλλη, ο Γιαννάκης στα 47 του μπορεί να σχεδιάζει ή ακόμη και να
προγραμματίζει για τους υπεραισιόδοξους τις διακρίσεις της εθνικής ομάδας. Οι
ηλικίες των δύο ρόστερ είναι άλλωστε ανάλογες με αυτές των προπονητών. Από τη
μία υπάρχει το σήμα κινδύνου που εκπέμπουν τα χρόνια της ποδοσφαιρικής ομάδας
και από την άλλη η ελπίδα που σου δίνουν αυτά της μπασκετικής.

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ φυσικά κρίνεται από τις επιλογές του, γιατί τίθεται και
τέτοιο θέμα. Παίκτες υπάρχουν σε όλες τις… ποικιλίες και ο προπονητής είναι
αυτός που αποφασίζει και εν τέλει κρίνεται από τις αποφάσεις του. Η εθνική
ομάδα σου προσφέρει μεγαλύτερη πολυτέλεια από το στενό πλαίσιο που θα
μπορούσες να συναντήσεις σε έναν σύλλογο. Διαφορετικά λειτουργείς όταν
συνεργάζεσαι με τον πρόεδρο της ομοσπονδίας και αλλιώς με τον πρόεδρο μίας
εταιρείας. Και αυτό που υπάρχει πάνω από όλα είναι το αποτέλεσμα. Η νίκη
καλύπτει όλα τα λάθη και η αποτυχία φέρνει στην επιφάνεια ακόμη και την
παραμικρή ατέλεια.

Κι αυτή η παράμετρος αποτελεί, όπως αντιλαμβάνεστε, κοινό σημείο για τους δύο
προπονητές μας…