[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΑΘΗΝΑ λειτούργησε άψογα το καλοκαίρι του 2004 για έναν πολύ βασικό
λόγο: τόσο ο σχεδιασμός όσο και η υλοποίηση είχαν τα χαρακτηριστικά
μητροπολιτικού κέντρου. Και όταν λέμε μητροπολιτικού κέντρου εννοούμε το
«πλήρες» πακέτο, το οποίο περιλαμβάνει δύο πράγματα: την αλλαγή «επί χάρτου»
στις διοικητικές διαιρέσεις των δήμων του Λεκανοπεδίου και τις αρμοδιότητες
(μαζί με τη χρηματοδότηση).

Αν η Αθήνα ως αστικό κέντρο αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα σε όλες τις
ζωτικές λειτουργίες της, αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε αυτά τα δύο
στοιχεία. Ο διοικητικός κατακερματισμός σε επίπεδο δήμων και ο έλεγχος
μειζόνων θεμάτων στη λειτουργία της πόλης από την κεντρική διοίκηση
(υπουργεία, οργανισμοί, περιφέρεια κ.λπ.), σε συνδυασμό με την αμήχανη και
ελλιπή «παρουσία» των νομαρχιών και της υπερνομαρχίας Αθήνας – Πειραιά, έχουν
δημιουργήσει το σημερινό αδιέξοδο μοντέλο.

Με άλλα λόγια, «κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις» πρόβλημα στο κυκλοφοριακό,
πρόβλημα στην αποκομιδή των απορριμμάτων, πρόβλημα στην καθαριότητα, πρόβλημα
στη συντήρηση έστω του λίγου πράσινου που έχει το κέντρο, πρόβλημα στα
αδέσποτα, γενικώς πρόβλημα στις ζωτικές λειτουργίες της πόλης.

Η Αθήνα λειτούργησε το καλοκαίρι του 2004 γιατί υπήρξε «κέντρο» λήψης
αποφάσεων και συνένωσης δυνάμεων για την υλοποίησή τους. Από το κυκλοφοριακό
και τα σκουπίδια, μέχρι την τροφοδοσία καταστημάτων, την καθαριότητα και την
αστυνόμευση. Και φυσικά, δεν ανακάλυψε κανείς την… Αμερική. Φαίνεται πως
μόνο έτσι λειτουργούν οι σύγχρονες μεγαλουπόλεις εδώ και χρόνια.

Το ενδιαφέρον είναι πως παρ’ ότι αυτή η γνώση είναι εμπεδωμένη, αυτές τις
ημέρες που άρχισαν να εξαγγέλλονται πολύ ωραία σχέδια προεκλογικής χροιάς από
τους υποψηφίους, ακόμα δεν έχουμε ακούσει τίποτε για την ανάγκη μητροπολιτικών
λειτουργιών. Γιατί κατά βάθος ο καθένας θέλει τον «μητροπολιτικό ρόλο» για τον
εαυτό του… Ο υποψήφιος δήμαρχος για τον δήμο. Ο υποψήφιος νομάρχης για τη
νομαρχία. Και ο υποψήφιος υπερνομάρχης για την υπερνομαρχία. Και δίπλα σε
όλους τους προαναφερόμενους, το υπουργείο «τάδε» θέλει να εξακολουθεί να έχει
τον έλεγχο, π.χ. για το πώς θα είναι οι κεντρικές πλατείες της Αθήνας, πού θα
γίνουν σταθμοί πρώτων βοηθειών για τους εξαρτημένους, και το «δείνα» για το
πού θα επεκταθεί η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων και από πού θα περάσουν
οι σήραγγες του Μετρό.

Αν συνεχιστεί το ίδιο βιολί, η Αθήνα θα εξακολουθήσει να είναι περισσότερο
άθροισμα κοινοτήτων παρά δυναμική νέα πρωτεύουσα της Ευρώπης. Οι υποψήφιοι το
ξέρουν, αλλά προτιμούν να το αγνοούν…