Διαφορετικά μεγέθη

Το ποδόσφαιρο μπορεί μεν να άρχισε το δικό του οδοιπορικό στον καύσωνα του
Αυγούστου, αλλά την ίδια ώρα (έστω και με κάποια… διαφορά, για να είμαστε
ακριβείς) το μπάσκετ απολαμβάνει την δροσιά της επιτυχίας στο Μουντομπάσκετ
της Ιαπωνίας.

Με το απόλυτο στις νίκες (τρία στα τρία) οι παίκτες του Παναγιώτη Γιαννάκη
δείχνουν έτοιμοι να διεκδικήσουν με αξιώσεις μία ακόμη διάκριση. Μπορεί να
χρειάστηκαν σχεδόν 20 χρόνια προκειμένου οι… απόγονοι του Γκάλη και του
Γιαννάκη να πατήσουν ξανά στην κορυφή της Ευρώπης, ωστόσο το μπάσκετ φαίνεται
να επιστρέφει για τα καλά στο προσκήνιο αφού κατάφερε στο ενδιάμεσο να
ξεπεράσει τις «ασθένειες» του ποδοσφαίρου.

ΟΛΟΙ θα θυμούνται ότι μετά την επιτυχία-ορόσημο του ’87 στο Στάδιο
Ειρήνης και Φιλίας το μπάσκετ διεκδίκησε το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας σε
όλα τα επίπεδα. Συγκρίσεις βεβαίως δεν μπορούν να γίνουν με το ποδόσφαιρο
διότι είναι άλλα τα μεγέθη, αλλά από τον ανταγωνισμό που δημιουργήθηκε ανάμεσα
στα δύο αθλήματα το μπάσκετ ζημιώθηκε ακολουθώντας τα χνάρια του ποδοσφαίρου.
Τα υψηλά συμβόλαια, η μετάδοση των περισσοτέρων ματς του πρωταθλήματος από την
τηλεόραση λόγω των εσόδων από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, η βία που εμφανίστηκε
στα γήπεδα – αφού το κοινό είναι το ίδιο με εκείνο των γηπέδων της διπλανής
πόρτας – όπως και να το κάνουμε παγίδευσαν το άθλημα και μάλλον του έκοψαν τη
φόρα. Προσθέστε και τον νόμο του Μπόσμαν που έφερε περισσότερους ξένους απ’
ό,τι τα δικά μας παιδιά στις ομάδες και η ταυτότητα ξεθώριασε…

TA ΜΙΚΡΗΣ χωρητικότητας γήπεδα άδειασαν και το μπάσκετ τα προηγούμενα
χρόνια γινόταν πρωτοσέλιδο με αρνητικό θέμα. Μας το θύμιζαν δυστυχώς οι
συμπλοκές των οπαδών και οι διακοπές των αγώνων λόγω των επεισοδίων. Μέσα σε
αυτήν την ατμόσφαιρα, ο Παναγιώτης Γιαννάκης – ως προπονητής πλέον –
συγκέντρωσε τη νέα φουρνιά των Ελλήνων παικτών και την έκανε ομάδα. Τον
Σεπτέμβριο του 2005 πάτησαν ξανά στην κορυφή της Ευρώπης στο Βελιγράδι και
τώρα έχουμε ανάλογη συνέχεια στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιαπωνίας. Κάτι ανάλογο
δεν μας προέκυψε στο ποδόσφαιρο μετά το έπος του 2004 και η Εθνική μας ομάδα
περιορίστηκε σε ρόλο θεατή στο πρόσφατο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας.

Επαναλαμβάνουμε ότι συγκρίσεις δεν μπορούν να γίνονται. Ωστόσο το μπάσκετ
μπορεί να λειτουργήσει και πάλι ως μοχλός πίεσης προς το αντίπαλο δέος. Σε όλα
τα επίπεδα. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις εθνικές ομάδες, αφού και στους
συλλόγους τα χρήματα που δίνονται ξανά στα συμβόλαια πλησιάζουν αυτά των
ποδοσφαιριστών. Για παράδειγμα ο Τόνι Ντελκ και ο Ραϊμούνας Σισκάουσκας με 1,3
εκατομμύρια ευρώ (και δολάρια) το χρόνο υπερέχουν κατά τι του Βίκτορ ενώ και ο
Άρβιντας Μασιγιάουσκας με 2,2 εκατ. ξεπερνά ακόμα και τον Ριβάλντο! Συνεπώς
είναι φανερό ότι το μπάσκετ τίθεται εκ νέου σε ευθεία αντιπαράθεση και είναι
διατεθειμένο να διεκδικήσει ξανά τη δική του θέση στον χώρο της φίλαθλης
προτίμησής μας. Το πρωτάθλημα απ’ ό,τι φαίνεται ξαναγίνεται ανταγωνιστικό με
την ενδυνάμωση του Ολυμπιακού, οπότε αυτό που απομένει είναι να ακολουθήσουν
την ανοδική πορεία και οι υπόλοιποι.

H ΕΘΝΙΚΗ ομάδα δείχνει ξανά τον δρόμο προς τους συλλόγους, όπως έκανε
βέβαια και η αντίστοιχη του ποδοσφαίρου. Απλά, για το πλέον λαοφιλές άθλημα οι
επενδύσεις δεν πρέπει να περιορίζονται στα ελληνικά δεδομένα αλλά να
προσανατολίζονται προς τον ανταγωνισμό σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Από την κλήρωση του Τσάμπιονς Λιγκ ας πούμε δεν μπορούμε να ζητούμε συνέχεια
την… τύχη. Δεν είναι τυχερό παιχνίδι το ποδόσφαιρο. Είναι και γνώση και
επένδυση. Και δεν παίζουν ρόλο πάντα τα πολλά λεφτά. Μας το έδειξε αυτό η
Πόρτο του Μουρίνιο, που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης χωρίς να διαθέτει τα
πρωτοκλασάτα (και κυρίως τα πιο ακριβά) ονόματα του ποδοσφαίρου.

Ας μην πάμε όμως μακριά. Μας το υπενθύμισαν και οι παίκτες του Ρεχάγκελ, όταν
γύρισαν από την Πορτογαλία με το τρόπαιο. Απλά εμείς απ’ ό,τι φαίνεται για το
μόνο που ενδιαφερθήκαμε ήταν η φιέστα της υποδοχής…