Άφαντο το πλοίο της βρωμιάς

Άκαρπες παραμένουν οι προσπάθειες των λιμενικών να εντοπίσουν το πλοίο που
προκάλεσε τη θαλάσσια ρύπανση στον Σαρωνικό το Σαββατοκύριακο και γέμισε τις
ακτές της Αττικής από τη Βουλιαγμένη έως την Παλαιά Φώκαια με μαύρα στίγματα
και πίσσα – με συνέπεια εκατοντάδες λουόμενοι να ψάχνουν καθαριστικά για να
βγάλουν από πάνω τους τη μαυρίλα…

Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά, ελήφθησαν
δείγματα από τα καύσιμα 26 πλοίων σε όλη την Ελλάδα, τα οποία θα σταλούν τις
επόμενες ημέρες στο Χημείο του Κράτους προκειμένου να διευκρινισθεί αν κάποιο
από αυτά προκάλεσε τη θαλάσσια ρύπανση. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, επτά
από αυτά τα πλοία πέρασαν από το λιμάνι του Πειραιά από το βράδυ της
περασμένης Πέμπτης έως την Παρασκευή.

Δυο είναι τα σενάρια που εξετάζονται από το Λιμενικό. Είτε το πλοίο πέρασε
νύχτα κοντά στις ακτές και άδειασε τα καύσιμα είτε το πετρέλαιο έπεσε στη
θάλασσα πριν από ημέρες κατά τη διάρκεια μετάγγισης από ένα δεξαμενόπλοιο σε
άλλο και εξαιτίας των ισχυρών νοτιάδων «ξεβράστηκε» στις ακτές. Σύμφωνα με
πηγές από συνεργεία καθαρισμού, πρόκειται «για κηλίδες από βαρύ πετρέλαιο που
κατά πάσα πιθανότητα κάποιοι το άδειασαν στη θάλασσα για να γλιτώσουν χρήματα
από τη μεταφορά του σε πλοία με ειδικές δεξαμενές».

Μαζεύουν σε σακούλες

H επιχείρηση καθαρισμού των ακτών τυπικά τελείωσε την Κυριακή, σύμφωνα με
ανακοίνωση του YEN. Ωστόσο και χθες συνεργεία των δήμων μάζευαν πίσσα σε
σακούλες. «Μαζέψαμε 30 σακούλες με πίσσα. H κατάσταση δεν έχει επανέλθει
ακόμη, όπως θα θέλαμε να είναι. Ελπίζουμε με τον ισχυρό κυματισμό που
επικρατεί να καθαρίσουν τα βράχια», είπε στα «NEA» ο δήμαρχος Βουλιαγμένης
Γρηγόρης Κασιδόκωστας.

Ίδια εικόνα και στο Λαγονήσι. «Βγήκαμε το πρωί, μαζέψαμε πάνω από 20 σακούλες
και το απόγευμα σε ορισμένα σημεία βγήκαν και πάλι πίσσες εξαιτίας των δυτικών
ανέμων που έπνεαν και έβγαζαν τα πάντα στην ακτή», σημείωσε ο δήμαρχος
Καλυβίων Πέτρος Φιλίππου.

Χθες, σύμφωνα με πηγές από συνεργεία καθαρισμού, «τα απορρυπαντικά σκάφη δεν
μπόρεσαν να κάνουν κάτι ιδιαίτερο εξαιτίας του δυνατού κυματισμού». Επί της
ουσίας, όπως έλεγαν, έγινε απλώς καταγραφή και τις επόμενες ημέρες θα
προσπαθήσουν με ζεστό νερό και απορροφητικά φράγματα να καθαρίσουν σε δύο
σημεία – στη Βουλιαγμένη και τη Βάρκιζα – τα βράχια που μαύρισαν από τη
ρύπανση.

Όχι χημικά

Από την πλευρά του, ο επίτιμος θαλάσσιος ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Έσεξ
και υπεύθυνος της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Αρχιπέλαγος – Αιγαίου», Θοδωρής
Τσιμπίδης, θεωρεί ότι «επειδή στα πετρελαιοειδή κατάλοιπα ρίχνουν χημικά για
να διαλυθούν γρήγορα, η κηλίδα διασπάται, βυθίζεται και εισέρχεται στη
διατροφική αλυσίδα μέσω του πλαγκτού με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το
περιβάλλον και την υγεία των ανθρώπων».

H Greenpeace με ανακοίνωσή της ζητά από το YEN να εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι
και να ισχύσει η αρχή της «απεριόριστης αντικειμενικής ευθύνης» του
ρυπαίνοντος, δηλαδή αυτός που προκαλεί τη ρύπανση να καλύπτει ολόκληρο το
κόστος που απορρέει από αυτή.

Ναυαγός λόγω… μηχανόλαδων

Ο Μανώλης Κουβαριτάκης κολυμπούσε μία ώρα στον Σαρωνικό, προσπαθώντας να προσεγγίσει το ιστιοπλοϊκό του σκάφος. Το πλήρωμα ενός επιβατικού καταμαράν τον έσωσε τελικά από βέβαιο πνιγμό

«ΓΥΡΙΣΤΕ ΓΡΗΓΟΡΑ το πλοίο καπετάνιε… ένας άνθρωπος είναι στη θάλασσα
και φωνάζει προς το μέρος μας». Το καταμαράν έκανε αμέσως στροφή και ο Μανώλης
Κουβαριτάκης ένιωσε ξανά το αίμα να κυλά στις φλέβες του. Βρισκόταν ήδη μια
ώρα μέσα στο νερό, λόγω μίας σακούλας με μηχανόλαδα…

H μεγάλη περιπέτεια για τον Μανώλη Κουβαριτάκη ξεκίνησε το μεσημέρι της
Κυριακής από τον Πόρο. Ήταν 12.15 όταν έβαλε μπροστά τη μηχανή και χάραξε
πορεία προς τον Ναυτικό Όμιλο, στο Φάληρο. H «Δάφνη», το ιστιοπλοϊκό του
σκάφος που έχει μήκος 10 μέτρα, προχωρούσε με ταχύτητα περίπου 6 μιλίων την
ώρα. H πλώρη του σκάφους είχε ήδη ξεπροβάλει μπροστά από την άκρη της Αίγινας,
τον Τρούλο, και η ακτή της Αττικής φαινόταν σε απόσταση 9 μιλίων. Ώσπου
ξαφνικά, ένα τράνταγμα τάραξε το σκάφος και η προπέλα σταμάτησε να γυρίζει.
«Ήταν τόσο έντονος ο κραδασμός που τρόμαξα και το πρώτο πράγμα που σκέφθηκα
ήταν ότι κάτι θα είχε πιαστεί στην έλικα», λέει στα «NEA» ο κ. M.
Κουβαριτάκης.

H μοιραία σακούλα

Ο Σαρωνικός είναι γεμάτος από σακούλες και σχοινιά που πολύ συχνά μπλέκονται
στις προπέλες των σκαφών. Ο 51χρονος ιστιοπλόος δεν χρειάστηκε πολλή ώρα να
σκεφθεί τι έπρεπε να κάνει. «Θα βουτούσα για να δω τι είχε “πιάσει” η
προπέλα». Έκανε «κράτει» τη μηχανή και πήγε αμέσως στην πρύμνη. Έβγαλε την
πτυσσόμενη σκάλα, την έριξε στη θάλασσα και βούτηξε κάτω από την προπέλα.
Ύστερα από λίγα λεπτά είχε τραβήξει τη σακούλα από την έλικα και ήταν έτοιμος
να πιάσει τη σκάλα για να ανέβει στο σκάφος. «Θα μπορούσα να είχα αφήσει τη
σακούλα στη θάλασσα αλλά δεν το έκανα. Προτίμησα να την πάρω μαζί μου στο
σκάφος…».

Την επόμενη στιγμή ο Μανώλης Κουβαριτάκης απλώνει το χέρι του να πιάσει τη
σκάλα αλλά αυτή ξεγλιστράει από τη λαδωμένη του παλάμη. Κάνει ακόμα μια
προσπάθεια, όμως ούτε και τότε καταφέρνει να κρατηθεί πάνω της. «H σακούλα
είναι γεμάτη με λάδια, από αυτά που αφήνουν τα σκάφη στο πέρασμά τους. Τα
χέρια μου είναι γεμάτα λάδια και όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να τη
γραπώσω…». Και το σκάφος απομακρύνεται. Το νοτιαδάκι που έχει σηκωθεί κάνει
τη «Δάφνη» να γλιστράει και να αφήνει πίσω της τον Μανώλη. «Είχα ξεχάσει να
δεθώ με σκοινί στο σκάφος», σημειώνει και αρχίζει να κολυμπά.

Όμως αυτό δεν ήταν το μόνο του λάθος. Πάνω στο ιστιοπλοϊκό είχε ανοίξει τον
ανεμοθώρακα, μια νάιλον τέντα που εμποδίζει τις πιτσιλιές από το νερό να
φθάσουν στο κατάστρωμα. Και ο ανεμοθώρακας είχε αρχίσει να λειτουργεί σαν
πανί, σπρώχνοντας τη «Δάφνη» ακόμη μακρύτερα. Ο ιστιοπλόος άρχισε τότε να
κολυμπά, γρήγορα. Τα 3-4 μέτρα που τον χώριζαν από το σκάφος του, έγιναν 10,
20, 50. Τα 10 λεπτά που βρισκόταν στο νερό έγιναν μισή ώρα, τρία τέταρτα, μία
ώρα…

Κανένα πλεούμενο δεν υπήρχε τριγύρω, η «Δάφνη» προχωρούσε μόνη της προς το
Φάληρο στα 200 μέτρα μακριά του. Το άλλο ιστιοπλοϊκό που προπορευόταν, είχε
αλλάξει πορεία πριν από ώρα… Και ξαφνικά ένας αναπάντεχος θόρυβος τον κάνει
να γυρίσει το κεφάλι του και να δει στα 60 μέτρα μακριά του ένα μεγάλο
καταμαράν, που πήγαινε στον Πόρο. «Αρχίζω να κουνάω τα χέρια μου, να φωνάζω,
να χτυπάω τη θάλασσα αλλά κανείς δεν με βλέπει. Το πλοίο απομακρύνεται μακριά
μου και χάνεται και εγώ είμαι στη μέση του πελάγους, 9 μίλια από την ακτή,
αβοήθητος…

«Με είδαν από το καταμαράν»

Και τη στιγμή που όλα έδειχναν ότι τελειώνουν, «πως έπρεπε να είχα δείξει
σεβασμό στη θάλασσα, πως έπρεπε να είχα δεθεί, πως…, πως…, όλα αυτά που
μου έμαθαν στη σχολή πριν απο 25 χρόνια, μια κυρία από το καταμαράν φωνάζει
στον καπετάνιο: «Είδα έναν άνθρωπο στη θάλασσα, γυρίστε πίσω το καράβι,
γυρίστε το πίσω!». Ο Μανώλης Κουβαριτάκης ξύπνησε από το λήθαργο του πανικού
όταν άκουσε την κόρνα του πλοίου πίσω του. Νόμιζε πως ήταν άλλο καταμαράν.
Ήταν όμως το ίδιο.

«Μου έριξαν σωσίβιο και με σκοινί με βοήθησαν να ανέβω επάνω. Με ρώτησαν αν
είμαι καλά και πόση ώρα έμεινα στη θάλασσα. Τους είπα ότι είμαι εντάξει, τους
ευχαρίστησα θερμά και ζήτησα να πλησιάσουμε τη “Δάφνη”». Το πλοίο πλησίασε το
ιστιοπλοϊκό και τη στιγμή που ο Θάλαμος Επιχειρήσεων του υπουργείου Εμπορικής
Ναυτιλίας και το Λιμεναρχείο ρωτούσαν συνεχώς λεπτομέρειες για το συμβάν και
για την κατάσταση της υγείας του, ο Μανώλης βουτούσε πάλι στη θάλασσα και
ανέβαινε από τη σκάλα στο σκάφος του.