Έλληνας Φιλέας Φογκ με ποδήλατο

Με το ποδήλατό του έκανε τον γύρο του κόσμου σε 14 μήνες. Ο 30χρονος
Βασίλης Μεσιτίδης, ο Έλληνας Φιλέας Φογκ, αφού διήνυσε 54.000 χιλιόμετρα σε 40
χώρες και 4 ηπείρους, επέστρεψε στην Ελλάδα, πλούσιος σε εμπειρίες και με την
ικανοποίηση πως πραγματοποίησε το όνειρό του.

«Ένας γύρος του κόσμου» οφείλει να έχει σταθμό και στη μητρόπολη του κόσμου, τη Νέα Υόρκη

Το ταξίδι του Βασίλη Μεσιτίδη, ξεκίνησε στις 5 Μαΐου 2005 από τη Θεσσαλονίκη.
Μαζί του, ο νεαρός ψυχολόγος πήρε 500 ευρώ, μια πιστωτική κάρτα, ένα ατομικό
αντίσκηνο και ελάχιστο ρουχισμό, φαρμακείο, κάποια συμπληρώματα διατροφής,
χάρτες και μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, πολύ κουράγιο και θέληση να
γνωρίσει τον κόσμο. «Ο σκοπός αυτής της περιήγησης ήταν κυρίως
ανθρωποκεντρικός, βασισμένος σε ένα παιδικό όνειρο να γνωρίσω τον κόσμο, να
διεισδύσω στους κατά τόπους πολιτισμούς, να έρθω σε επαφή με τους ανθρώπους
στο οικείο τους περιβάλλον μιλώντας τη δική τους γλώσσα. H πραγματοποίηση ενός
ονείρου – όσο απίθανο και αν φαντάζει – αποτέλεσε τον πυρήνα της
αποφασιστικότητάς μου και των μηνυμάτων που μετέδωσα στους γύρω μου», λέει στα
«ΝΕΑ», απαντώντας στην ερώτηση γιατί έκανε αυτό το ταξίδι.

Προς Ανατολάς. Πρώτος του σταθμός η Τουρκία, ακολούθησαν Ιράν,
Πακιστάν, Ινδία, Βιετνάμ, Καμπότζη, Ταϊλάνδη, Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Αυστραλία,
N. Ζηλανδία, Καναδάς, ΗΠΑ, Μεξικό, Γουατεμάλα, Ελ Σαλβαδόρ, Ονδούρες,
Νικαράγουα, Κόστα Ρίκα, Παναμάς, Εκουαδόρ, Περού, Βολιβία, Χιλή, Αργεντινή,
Βραζιλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Σουηδία, Δανία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο,
Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Γαλλία, Ελβετία, Αυστρία, Ιταλία, και στις 6
Ιουλίου επέστρεψε στην Ελλάδα. «Αρχικά προγραμμάτιζα να διασχίσω με το
ποδήλατό μου 100 χώρες και πέντε ηπείρους. Δυστυχώς δεν κατάφερα να διασχίσω
την Αφρική, λόγω των πολιτικών προβλημάτων σε διάφορα σημεία της ηπείρου»,
λέει ο Βασίλης Μεσιτίδης που δίνει ραντεβού με τη μαύρη ήπειρο στην επόμενη
εξόρμησή του.

Σε ερήμους. Οι δύσκολες στιγμές που πέρασε ο Έλληνας ποδηλάτης πολλές.
Σε αρκετές περιπτώσεις βρέθηκε μια ανάσα από το να διακόψει το «ταξίδι της
ζωής του». Με το ποδήλατό του βρέθηκε σε ερήμους με τη θερμοκρασία να ξεπερνά
τους 45 βαθμούς, σε χώρες που έπρεπε να παλέψει με κρύο, βροχή, και χαλάζι για
πολλές ημέρες. Επιδιόρθωνε τις ακτίνες του ποδηλάτου όπως μπορούσε με την
ελπίδα να αντέξουν μέχρι τον επόμενο σταθμό. Στις ερήμους μεταξύ Ιράν και
Πακιστάν η θερμοκρασία έφτανε τους 44°C υπό σκιάν.

«Πηγαίνω κόντρα στη φύση. Οι άνεμοι φυσάνε με 50 χιλιόμετρα την ώρα και με
σταματάνε. Αλλά το παλεύω και δεν θα σταματήσω. Το σώμα δυσκολεύεται, το ίδιο
και το πνεύμα», έγραψε στο e-mail προς την οικογένειά του από την Αυστραλία

Στην έρημο του Πακιστάν ο 30χρονος ψυχολόγος έμεινε 57 κιλά. H θερμοκρασία στα μέρη όπου έβρισκε σκιά ήταν 44 βαθμοί!

Φιλοξενία – αγάπη. «Στη διάρκεια των 14 μηνών της περιήγησης έζησα πολύ
απλά, σχεδόν ασκητικά. Κοιμόμουν όπου έβρισκα κατάλληλο σημείο είτε στην
ύπαιθρο είτε σε κατοικημένες περιοχές (βενζινάδικα, πάρκα, όπου υπήρχε
υπόστεγο). Αυτή μου η επιλογή με έφερε σε άμεση επαφή με τους ανθρώπους, οι
οποίοι δεν ένιωθαν να απειλούνται από την παρουσία μου και με πλησίαζαν. Το
ενδιαφέρον, η φιλοξενία και η αγάπη που μου προσέφερε ο κόσμος (Έλληνες και
μη) σε όλα τα σημεία του πλανήτη ήταν βασικά συστατικά για την επιτυχή
ολοκλήρωση του οδοιπορικού μου. Κέρδισα μια εμπειρία ζωής και ένιωσα
πραγματικά ζωντανός. Νιώθω τόσο πλούσιος και έχω την ανάγκη να μοιραστώ αυτά
που έχω μέσα μου με τους γύρω μου», λέει ο Βασίλης Μεσιτίδης, που προτιμά να
θυμάται τις πολλές ωραίες στιγμές του ταξιδιού του.

Καμία απειλή. «Η εμπειρία μου στο Ιράν ήταν η καλύτερη. Ο κόσμος μου
φέρθηκε σαν να ήμουν παιδί τους. Μου πρόσφεραν φαγητό, με παρακαλούσαν να με
φιλοξενήσουν, να με βάλουν στο σπίτι τους, να μοιραστούν το φαγητό τους μαζί
μου. Ούτε μία στιγμή, όπου και αν πήγα, σε οποιαδήποτε χώρα, δεν ένιωσα να
απειλούμαι», συμπληρώνει ο Έλληνας ποδηλάτης.

Δίχως παρέα, χωρίς χορηγούς…

Σε κάποια τμήματα της παγκόσμιας διαδρομής του συνάντησε Έλληνες στα πιο
απίθανα μέρη του κόσμου και ένα ζευγάρι Ολλανδών που γυρνούσε τον κόσμο σε 4
χρόνια. Προτίμησε όμως να ζήσει το μεγαλύτερο μέρος του «γύρου του κόσμου με
ένα ποδήλατο» μόνος. «Θεωρώ πως η απόφασή μου να ταξιδέψω δίχως παρέα και να
μην αναζητήσω χορηγούς ήταν η καλύτερη δυνατή. Είχα την ευελιξία και την
ελευθερία να μεταβάλω το πρόγραμμά μου, να καθορίσω τον ρυθμό της πορείας μου
δίχως να σκέφτομαι πιθανές υποχρεώσεις σε τρίτους. H έλλειψη ποδηλατικού
συντρόφου δεν συνεπάγεται μοναξιά. Αντίθετα, οι άνθρωποι επιδιώκουν την επαφή
πολύ συχνότερα από ότι όταν υπάρχει δεύτερος ή και περισσότεροι δίπλα σου».
Ένα από τα μηνύματα που προσπάθησε να περάσει, όπως εκμυστηρεύεται, ήταν η
παγκόσμια ειρήνη. «Δεν πιστεύω σε διαχωρισμούς, σε εθνότητες, σε θρησκείες,
πιστεύω ότι όλοι είμαστε κατά βάση ίδιοι. Και αυτό θέλω να το ζήσω, θέλω να το
αποδείξω. Επίσης θέλω να αποδείξω ότι μπορείς να ζήσεις με πολύ λίγα πράγματα.
Γυρνώντας όλες αυτές τις χώρες, θέλησα να δω δηλαδή πόσο οι άνθρωποι είναι
δεκτικοί σε άλλους», λέει και αποκαλύπτει τον επόμενο μεγάλο του στόχο.
«Επόμενος άμεσος στόχος είναι η συγγραφή ενός βιβλίου, ελπίζοντας να συμβάλω
στην ανθρώπινη έμπνευση, την ελεύθερη έκφραση και τη μείωση των συμβιβασμών
στη ζωή μας».