Πρόσφυγες φιλοξενούν πρόσφυγες

ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ στον μεγαλύτερο παλαιστινιακό προσφυγικό καταυλισμό του
Λιβάνου, κοντά στη Σιδώνα, ξεχνούν τη δική τους τύχη και μετατρέπονται σε
φιλόξενους οικοδεσπότες των οικογενειών που ξεσπιτώνονται στον Λίβανο
προκειμένου να γλιτώσουν από τα ισραηλινά πυρά. Ο συγκεκριμένος καταυλισμός
των Παλαιστινίων είναι πλέον το προσωρινό σπίτι για δεκάδες οικογένειες
Λιβανέζων. «Δεν έχει ξαναγίνει. Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες δέχονται όλο και
περισσότερους Λιβανέζους που έχουν εκτοπιστεί», λέει ο Ιμπραήμ αλ Μάκντα, που
βρίσκεται στον καταυλισμό. «Οι Λιβανέζοι όμως προτιμούν να μείνουν εδώ, παρά
να αναζητήσουν αλλού καταφύγιο. Είμαστε ένα λαός προσφύγων, ξέρουμε πώς να
τους δεχτούμε», προσθέτει ο Μάκντα.

Όπως και πολλοί από τους 400.000 Παλαιστινίους πρόσφυγες που έχουν καταγραφεί
στον Λίβανο, ο Μάκντα γεννήθηκε σε προσφυγικό καταυλισμό. H οικογένειά του
έχασε το σπίτι της, ύστερα από τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ το 1948.
Είχε πολεμήσει με τη Φατάχ του αποθανόντος Παλαιστινίου ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ
στον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου (1975-1990) αλλά και κατά των ισραηλινών
στρατευμάτων που εισέβαλαν το 1982 για να εκδιώξουν τους Παλαιστινίους
ενόπλους. Οι Παλαιστίνιοι έχουν κατηγορηθεί στον Λίβανο για την πυροδότηση του
εμφυλίου και για την πρόκληση της ισραηλινής εισβολής, ενώ τα στρατόπεδα
κυρίως των σουνιτών μουσουλμάνων προσφύγων είχαν δεχτεί επιθέσεις τόσο από
χριστιανούς όσο και από σιίτες μαχητές στη διάρκεια του πολέμου.

Το τέλος του εμφυλίου όμως δεν έφερε και την ανακούφιση, που ήταν τόσο
αναγκαία. Διαδοχικές κυβερνήσεις, από φόβο για το ενδεχόμενο να εγκατασταθούν
μόνιμα στον Λίβανο και να διαταραχθεί η ούτως ή άλλως εύθραυστη θρησκευτική
ισορροπία, συνέχιζαν επί μακρόν να τους αρνούνται βασικά δικαιώματα, όπως αυτό
της εργασίας.

Μέλη οργανώσεων αρωγής που γνωρίζουν την κατάσταση στον καταυλισμό
επισημαίνουν πάντως ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Παλαιστίνιοι
πρόσφυγες δεν κάμπτουν τη γενναιοδωρία τους. Οι προσφορές τους μάλιστα σε
ρούχα, τρόφιμα και κουβέρτες είναι τόσο μεγάλες, ώστε μέρος του πλεονάσματος
εστάλη και σε άλλα κέντρα υποδοχής Λιβανέζων πολιτών.