ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο τσιφτετέλι της Bηρυτού

Δεν ξέρω πώς ρέει, τελικά, ο χρόνος, οι επιστήμονες δεν το έχουν αποφασίσει.
Στη Βηρυτό πάντως, φαίνεται να ρέει κυκλικά. Αυτές οι πολυκατοικίες χωρίς τους
εξωτερικούς τοίχους, που σου επιτρέπουν να παρακολουθείς τους ανθρώπους που
έχουν παραμείνει μέσα, σαν κουκλόσπιτα όπου μπορείς να προσθέσεις έπιπλα και
φιγούρες κατά βούληση, ήταν οι ίδιες που παρατηρούσα όλο περιέργεια και πριν
από αρκετά χρόνια, στην πρωτεύουσα του Λιβάνου.

Ήταν τότε λίγος καιρός αφότου είχε σταματήσει ο αιματηρός εμφύλιος. Ειδικά
στον δυτικό, μουσουλμανικό τομέα της πόλης, δεν έβλεπες κτίριο άθικτο ούτε για
δείγμα. Οι καιροί ήταν επικίνδυνοι: ξένοι πράκτορες, Χεζμπολάχ, Αμάλ,
Φαλαγγίτες, όλοι δρούσαν στη Βηρυτό ανεξέλεγκτα. Κι όμως εκεί, δίπλα στα
κατεστραμμένα σπίτια και τις κατεστραμμένες ζωές, ένα βράδυ σε ένα υπόγειο
μπαρ είχαμε δει την καλύτερη χορεύτρια οριεντάλ του αραβικού κόσμου να
μοιράζει λάγνες κινήσεις και ματιές. Λίγο πιο πέρα σε μια πολύ μοδάτη ντίσκο,
οι νέοι της Βηρυτού έκαναν ουρές για να μπουν και να διασκεδάσουν.

Ο Χάκαμ είχε να διηγείται αργότερα ιστορίες για την ανοικοδόμηση της πόλης:
«Έλα», έγραφε στα μέιλ του, «δεν θα τη γνωρίσεις την πόλη έτσι που την
ξαναφτιάξαμε». Πηγαίνετε πάντα στα οριεντάλ; τον πείραζα. «Φυσικά, αλλά ποτέ
κανένα δεν είχε τη χάρη εκείνου. Φαίνεται οι κίνδυνοι που είχαμε περάσει και
οι ελπίδες για το νέο τα έκαναν όλα πιο έντονα στα μάτια μας». Μακάρι οι χοροί
και οι ελπίδες ν’ αρχίσουν σύντομα και πάλι. Την έχασα αυτή την ανοικοδόμηση,
Χάκαμ. Ελπίζω στην επόμενη…