[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

TA ΔΙΑΦΟΡΑ σενάρια και οι αμφισβητούμενες για την εγκυρότητά τους
μελέτες για επαχθείς λύσεις στο Ασφαλιστικό (αύξηση των ορίων ηλικίας για
συνταξιοδότηση κ.ά.) δεν εντείνουν μόνο την ανησυχία των ασφαλισμένων και
ωθούν όλο και περισσότερους στη σύνταξη. Δείχνουν και την ανευθυνότητα και την
προχειρότητα της κυβέρνησης σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Εφόσον η κυβέρνηση
δεν έχει κατατεθειμένες προτάσεις για το Ασφαλιστικό, λογικό είναι να
ακούγονται και να συζητούνται κάθε λογής σενάρια και απόψεις. Και δυστυχώς το
κλίμα αυτό θα συνεχιστεί παράλληλα με τη μαζική έξοδο των ασφαλισμένων στη
σύνταξη, αφού η κυβέρνηση επιμένει να γίνει ένας διάλογος – παρωδία με τη δική
της και μόνο συμμετοχή. H εμπειρία του παρελθόντος έχει αποδείξει ότι η
κυβέρνηση με τις κινήσεις της επωμίζεται ένα τεράστιο κόστος, το οποίο στο
τέλος θα έχει ζημιωμένους μόνο τους τρομοκρατημένους ασφαλισμένους που
βγαίνουν πρόωρα στη σύνταξη.

Πάντως, ακόμη και οι ακραίες προτάσεις για αύξηση των ορίων ηλικίας για
συνταξιοδότηση είναι ανεδαφικές και ανεφάρμοστες στο ασφαλιστικό μας σύστημα.
Κι αυτό για δύο σημαντικούς λόγους:

– H επιστημονική έρευνα δείχνει ότι για κάθε δύο χρόνια αύξησης των γενικών
ορίων ηλικίας κερδίζεται βιωσιμότητα μόνο έξι μηνών για το σύστημα.

– Το πραγματικό μέσο όριο συνταξιοδότησης έχει αυξηθεί και η χώρα μας
βρίσκεται στη δεύτερη θέση μεταξύ των 15 κρατών της Κοινότητας. Συγκεκριμένα,
η μέση ηλικία συνταξιοδότησης έχει φτάσει τα 63,5 για τους άνδρες και τα 62,1
για τις γυναίκες.

H προτεραιότητα, λοιπόν, είναι το νοικοκύρεμα του συστήματος για το οποίο η
κυβέρνηση δεν έχει λάβει ούτε ένα μέτρο. Αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι τα
ασφαλιστικά ταμεία επιβαρύνονται με 15 δισ. ευρώ ετησίως, τα οποία προέρχονται
από:

– Την εισφοροδιαφυγή, η οποία ξεπερνά τα 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως στη
χώρα μας – με 1.100.000 ανασφάλιστους εργαζομένους (σ.σ. σε ύψος
εισφοροδιαφυγής 20% αντιστοιχεί χρόνος μείωσης της οικονομικής βιωσιμότητας
του συστήματος κατά επτά ολόκληρα χρόνια!).

– Τη μη αξιοποίηση της κινητής και ακίνητης περιούσιας των ασφαλιστικών
οργανισμών (σ.σ.: μόνο με 4,5% συμμετέχει η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων
– ύψους 25,6 δισ. ευρώ – στη χρηματοδότηση του συστήματος κοινωνικής
ασφάλισης).

– Τις ανεξέλεγκτες δαπάνες υγείας (1,3 δισ. ευρώ), αλλά και τις οφειλές του
κράτους στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης (9 δισ. ευρώ).