«Έτρωγα ασταμάτητα επί 16 ώρες την ημέρα»

«Ένιωθα ένα διαρκές αίσθημα δυσαρέσκειας και θυμού, ήμουν ανικανοποίητη,
δεν δούλευα και ζήλευα όλες τις γυναίκες. Έφθασα σε σημείο να τρώω 16 ώρες την
ημέρα. Και έτρωγα τα πάντα – δεν υπήρχε όριο».

«Συνειδητοποίησα ότι έχω μια δύναμη που τόσα χρόνια την έκρυβα μέσα στο λίπος. Ξαναγάπησα τη ζωή», λέει η Ελπίδα

Πριν από ενάμιση χρόνο το φαγητό είχε κυριεύσει τη ζωή τής Ελπίδας. Όταν
πέρασε το κατώφλι των Ανώνυμων Υπερφάγων, της ομάδας των ανθρώπων που μέσω
κοινής εμπειρίας, δύναμης και ελπίδας αναρρώνουν από την ψυχαναγκαστική
υπερφαγία, ήταν πάνω από 100 κιλά. Σήμερα είναι 68 κιλά, δουλεύει και, το
κυριότερο, νιώθει πολύ καλά. «Ό,τι θέλησα έγινε. Συνειδητοποίησα ότι έχω μια
δύναμη που τόσα χρόνια την έκρυβα μέσα στο λίπος. Σταμάτησα να τρώω
ψυχαναγκαστικά και εξαφανίστηκε η αγωνία του φαγητού που ένιωθα τις πρώτες
δεκαπέντε ημέρες από τότε που μπήκα στην ομάδα. Ξαναγάπησα τη ζωή».

Σύμφωνα με έρευνες, η ψυχαναγκαστική υπερφαγία αρχίζει κατά την παιδική
ηλικία, όταν διαμορφώνονται οι διατροφικές συνήθειες του ανθρώπου. Οι
περισσότεροι που πάσχουν από τη συγκεκριμένη διατροφική διαταραχή καταναλώνουν
μεγάλες ποσότητες τροφής ανά τακτά χρονικά διαστήματα και το κάνουν μόνοι
τους, επειδή πιστεύουν ότι το φαγητό είναι η μοναδική συντροφιά τους. Έπειτα
ακολουθούν οι τύψεις…

«Απομονώθηκα»

«Αισθανόμουν ότι υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο από ένα λάθος», λέει η Μυρτώ. «Πριν
από δύο χρόνια, ο σύντροφός μου έπρεπε να γυρίζει στο σπίτι των γονιών του τα
βράδια και εγώ ήθελα να μένει μαζί μου. Έφθασα όμως σε σημείο να θέλω να φύγει
νωρίτερα για να επιδίδομαι σε γαστριμαργικά όργια μόνη μου, ώστε να
αντιμετωπίζω τη στενοχώρια μου επειδή δεν ήθελα να φύγει. Τέτοια παράνοια
βίωνα. Τελικά, απομονώθηκα από την κοινωνία».

Τα περισσότερα μέλη της ομάδας παραδέχονται ότι κατά την περίοδο της
ψυχαναγκαστικής υπερφαγίας το φαγητό δρούσε σαν ναρκωτικό, με τη διαφορά ότι η
επίδρασή του διαρκούσε πολύ λίγο. «Δεν κρατάει πολύ η ευχαρίστηση που νιώθεις,
μόνο όση ώρα τρως νιώθεις “χάι”. Μετά, με κυρίευε η κατάθλιψη. Και ήθελα να
ξανατρώω για να νιώθω χαρούμενη. Και όσο έτρωγα τόσο οδηγούμουν σε κατάθλιψη.
Ήταν ένας φαύλος κύκλος», παραδέχεται η Λίνα, η οποία έχει κλείσει δύο χρόνια
στην ομάδα. Τώρα πια, μετά την «απεξάρτησή» της από το φαγητό, καταλαβαίνει
ότι είχε ανάγκη κάποιον να ακούσει το πρόβλημά της. «Όχι οποιονδήποτε, αλλά
κάποιον που να έχει περάσει αυτά που πέρασα εγώ, κάποιον που να μπορεί να με
καταλάβει. Γιατί σε ποιον μπορείς να εξηγήσεις ότι η ψυχαναγκαστική υπερφαγία
σού προκαλεί τον ίδιο σχεδόν εθισμό με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, αν δεν τα
έχει περάσει και ο ίδιος;».

Συγκεντρώσεις

Οι Ανώνυμοι Υπερφάγοι στην Ελλάδα αριθμούν σήμερα περίπου τριάντα μέλη, ενώ
εκατοντάδες έχουν περάσει το κατώφλι της Ζήνωνος 4 στην Αθήνα, όπου
πραγματοποιούν τις συγκεντρώσεις τους καθημερινά.

Το πρώτο βήμα είναι η παραδοχή της αδυναμίας στο φαγητό, «πράγμα ιδιαίτερα
δύσκολο, αφού δεν μπορείς και να το κόψεις εντελώς γιατί θα πεθάνεις», λέει η
Μυρτώ. «Επίσης ότι η ζωή σου έχει γίνει ακυβέρνητη εξαιτίας της υπερφαγίας.
Από εκεί και πέρα προχωρούμε σε μία ηθική απογραφή, δηλαδή να κάτσεις να δεις
και να πεις στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας τι έχει φταίξει και το φαγητό κυβερνά
τη ζωή σου. Έπειτα προσπαθείς να επανορθώσεις τις αδυναμίες σου όσον αφορά το
φαγητό και να βελτιώνεις συνειδητά την επαφή σου με την ανώτερη δύναμη μέσω
διαλογισμού. Τελευταίο και βασικότερο, να μεταφέρουμε το μήνυμα σε αυτούς που
υποφέρουν από ψυχαναγκαστική υπερφαγία».

LINK: * www.anonymoi-yperfagoi.gr