Tον θαυμάζω, γι’ αυτό με λύπησε διπλά

O Ζινεντίν Ζιντάν μού προξένησε διπλή λύπη: λυπήθηκα γιατί από τη μια μεριά
είδα ένα μεγάλο ποδοσφαιριστή να παίζει το τελευταίο του παιχνίδι και να το
τελειώνει άδοξα. Και λυπήθηκα γιατί ένας παίκτης που έχει γνωρίσει τόσες
δόξες, σε ένα γήπεδο μάλιστα όπου όλοι μαζί τον χειροκροτούσαν, δεν έμαθε
μέχρι το τελευταίο του παιχνίδι πώς να συγκρατεί τα νεύρα και την ψυχραιμία
του. Είμαι βέβαιος ότι ο Ματεράτσι τον προκάλεσε και μάλιστα επανειλημμένα.
Είναι όμως πολύ γνωστό στο ποδόσφαιρο ότι μέρος του παιχνιδιού είναι το πώς θα
εκνευρίσεις τον αντίπαλο. Σε ένα ματς λοιπόν που αποτελούσε τιμητική βραδιά
για τον ίδιο δεν έπρεπε να αντιδράσει έτσι.

Βέβαια, ένας Ευρωπαίος διαιτητής μπορεί να μην τον είχε αποβάλει. Ο
Λατινοαμερικανός, που είναι και αυστηρός, δεν έχει συνείδηση τι σημαίνει
Ζιντάν για την Ευρώπη. Επιπλέον ο τέταρτος διαιτητής, ο Ισπανός Μεντίνα
Κανταλέχο, που πήγε στο Μουντιάλ στη θέση του Βασσάρα, έδειξε μικροψυχία. Αφού
δεν είδε κανένας τι έγινε, πήγε αυτός που το είδε στην τηλεόραση να το πει
στον διαιτητή. Λες και ήταν πληροφοριοδότης του Φράνκο. Το πρόβλημα, πάντως,
δεν είναι αυτό. Ο Ζιντάν, στο Τσάμπιονς Λιγκ, το 2000, σε ματς Γιουβέντους –
Αμβούργο έκανε το ίδιο και έφαγε πέντε αγωνιστικές. Έχει πάρει 12 κόκκινες
κάρτες. Κάτι συμβαίνει. Τον αγαπώ και τον θαυμάζω, αυτό όμως δεν πρέπει να μας
παρασύρει. Στο ποδοσφαιρικό σου αντίο όπου 70.000 άνθρωποι σε τιμούν δεν
μπορεί να μη συγκρατείς τον εαυτό σου. Συμφωνώ με αυτό που έγραψε η «Εκίπ»:
«Πώς μπόρεσες, την ώρα που σε τιμούσαν, να δώσεις αυτό το παράδειγμα στα
παιδιά;».

Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας.