Aπό τα ξύλινα πόδια, στα ρομπότ τελευταίας τεχνολογίας

«Βιονικός άνδρας». Ο Λι Μέιτζορς, στον ρόλο που τον καθιέρωσε τη δεκαετία του ’70

OTAN O ΛΙ ΜΕΪΤΖΟΡΣ υποδυόταν τον «Βιονικό άνδρα» τη δεκαετία του 1970,
η τεχνολογία των προσθετικών μελών ελάχιστα είχε βελτιωθεί από τις
μυθιστορηματικές απολήξεις των μελών του Λονγκ Τζον Σίλβερ και του Κάπτεν
Χουκ.

Επί αιώνες η επιστήμη δεν είχε τίποτε περισσότερο να προσφέρει στους
ακρωτηριασμένους από ξύλινα πόδια και γάντζους. Το μόνο που μπορούσαν να
κάνουν ήταν δέσουν με λουριά μια μάλλον χοντροκομμένη προέκταση στο
ακρωτηριασμένο μέλος, αποκαθιστώντας μόνον ένα τμήμα της κινητικότητας ή της
επιδεξιότητάς του.

Γύρω στο 500 π.X., ο Ηρόδοτος έγραψε για έναν κρατούμενο που δραπέτευσε
κόβοντας το αλυσοδεμένο πόδι του και αργότερα χρησιμοποίησε ξύλινο πόδι. Στον
Μεσαίωνα, καθώς ο ακρωτηριασμός άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως για να
σώζονται ζωές από μολύνσεις, η επιστήμη της προσθετικής εξελίχθηκε λίγο
περισσότερο. Ο Αμβρόσιος Παρέ (1510-1590), ένας Γάλλος κουρέας – χειρουργός,
ανέπτυξε ένα τεχνητό πόδι με άρθρωση στο γόνατο και τον «Le Petit Lorrain» («Ο
μικρός Λορέν»), ένα τεχνητό χέρι που λειτουργούσε με ελατήρια και γάντζους.

Από μέταλλο. H βιονική Κριστιάνα Λόκεν στον «Εξολοθρευτή Νο 3»

Ωστόσο όλα αυτά ήταν ογκώδη, βαριά και ελάχιστα λειτουργικά. Βελτιώσεις ήρθαν
τον 19ο αιώνα, ιδιαίτερα με την ανάπτυξη του «ποδιού Anglesey», σχεδιασμένου
από τον Τζέιμς Ποτς, που πήρε το όνομά του από τον Μαρκήσιο του Άνγκλεσι, ο
οποίος το χρησιμοποίησε αφού έχασε το πόδι του στη μάχη του Βατερλώ.

H επόμενη σημαντική βελτίωση ήρθε με τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Το 1863, ο
Ντιμπουά Πάρμελι σχεδίασε ένα πόδι που προσαρμοζόταν με βεντούζα στο υπόλειμμα
του κομμένου μέλους. Πιο πρόσφατα, ο Ισίντρο Μαρτίνες, ακρωτηριασμένος ο
ίδιος, επινόησε το 1975 μια ελαφριά πρόσθεση χωρίς τις αρθρώσεις του
ανθρώπινου ποδιού.

H πρόοδος στα τεχνητά χέρια ήταν ακόμη βραδύτερη. Αλλά η επιστήμη αρχίζει
επιτέλους να φτάνει πλέον την επιστημονική φαντασία. Ένα από τα
εντυπωσιακότερα επιτεύγματα είναι το τεχνητό χέρι Dextra, που αναπτύχθηκε από
τον Ουίλιαμ Κρέλιους του Πανεπιστημίου Ράτζερς του Νιού Τζέρσι. H επόμενη
γενιά των τεχνητών χεριών είναι πιθανό να μπορεί ακόμη και να αισθάνεται.
Επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα ανέπτυξαν ένα ρομπότ με αίσθηση της
αφής συγκρίσιμη με εκείνη ενός ανθρώπινου δακτύλου.