EΓPAΨAN

Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

(ο αρθρογράφος, για το επαγγελματικό ασυμβίβαστο των βουλευτών)

«H καταδίκη της Ελλάδας από το Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του
Στρασβούργου για την υπόθεση Λυκουρέζου – δηλαδή για την απώλεια της
βουλευτικής του έδρας λόγω του «επαγγελματικού ασυμβίβαστου» που έχει
καθιερώσει το κακόζηλο Σύνταγμά μας με την αναθεώρηση του 2001 – δεν έχει
ιδιαίτερη πρακτική σημασία. Έχει όμως μια διάσταση πικρού μαθήματος …

Άμα διαβάσει κανείς την απόφαση του Δικαστηρίου του Στρασβούργου θα δει πώς
ένας διεθνής θεσμός δυτικού τύπου – και «ανήκομεν εις την Δύσιν», θυμάστε; –
επιλέγει τη λογική της στερήσεως ενός θεμελιώδους δικαιώματος, έτσι για να
βολέψουμε μια κατάσταση και να δείξουμε ότι είμαστε υπεράνω πιέσεων. Ποιο
δικαίωμα, όμως; Όχι το δικαίωμα του εκλέγεσθαι του Αλέξανδρου Λυκουρέζου μόνο
(ή του Δημήτρη Κρεμαστινού, ή όποιου άλλου άξιου επαγγελματία, ο οποίος θα
ήθελε να προσέλθει στην πολιτικό στίβο χωρίς να παραιτηθεί από τη σχετική
ανεξαρτησία που εξασφαλίζει το επάγγελμα), αλλά και το δικαίωμα του εκλέγειν
των πολιτών εκείνων που τον εψήφισαν. (…)

Είναι κρίμα, είναι εδώ που τα λέμε και λιγάκι ταπεινωτικό, να ανακαλύπτουμε εκ
νέου το αξιακό περιεχόμενο του Συντάγματος με βάση την απόφανση Διεθνών
Δικαστηρίων για ελόγου μας. Μάλιστα είναι ακόμη ταπεινωτικότερο να
συμμορφωνόμαστε, όχι με βάση δικαστική απόφανση αλλά με την απειλή δικαστικής
παραπομπής, ή μάλλον με την απειλή να μας κοπούν οι παράδες λόγω δικαστικής
παραπομπής»!

(«Το Βήμα»)