Ο άνθρωπος που «σφύριξε» την έναρξη του Mουντιάλ

Ποδόσφαιρο ούτε έπαιζε ούτε παρακολουθούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το
θέαμα δεν τον εντυπωσίαζε. Πίστευε όμως πως το άθλημα αυτό είχε τη δύναμη να
ενώσει τον κόσμο, να διδάξει στις μάζες τις αξίες της σκληρής δουλειάς, της
πειθαρχίας, της συντροφικότητας και του fair play. Με αυτό το όραμα «σφύριξε»
την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου ως θεσμού…

Στη σέντρα. Οι αρχηγοί της Ουρουγουάης και της Αργεντινής δίνουν τα χέρια πριν από τον πρώτο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1930. Δεξιά, η μπάλα που χρησιμοποιήθηκε στον αγώνα που ανέδειξε την Ουρουγουάη πρωταθλήτρια

Έχουν περάσει πενήντα χρόνια από τον θάνατό του σημαντικού αυτού Γάλλου που
άλλαξε τον κόσμο, αν και όχι όπως ακριβώς θα ήθελε. Τα εκατομμύρια που θα
παρακολουθήσουν την τελική φάση του Μουντιάλ, στη Γερμανία, το δικό του
«παιδί» απολαμβάνουν, αν και το «παιδί» αυτό δεν έγινε, μεγαλώνοντας, αυτό
ακριβώς που ήλπιζε ο Ζιλ Ριμέ. «Ήταν ένας ιδεαλιστής, ένας ουμανιστής», λέει ο
εγγονός του, ο Ιβ Ριμέ, 74 ετών σήμερα. «Θα απογοητευόταν αν γνώριζε σε τι
βαθμό έχει μετατραπεί σήμερα το ποδόσφαιρο σε επιχείρηση, σε τι βαθμό
κυριαρχείται από το χρήμα».

Ο Ζιλ Ριμέ γεννήθηκε το 1876 σε ένα μικρό χωριό της Ανατολικής Γαλλίας. Έντεκα
χρόνια αργότερα, ο πατέρας του, ένας φτωχός παντοπώλης, πήρε την οικογένειά
του και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Ήταν ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος. Και το
γεγονός αυτό επηρέασε σημαντικά τη στάση του έναντι των σπορ. Θεωρούσε την
εμμονή του Κουμπερτέν και άλλων να διατηρήσει ο αθλητισμός τον ερασιτεχνικό
του χαρακτήρα μορφή σνομπισμού. Συμμεριζόταν την άποψή τους ότι ο αθλητισμός
μπορούσε να εκτονώσει και να μαλακώσει τον εθνικισμό που ταλάνισε τον 19ο
αιώνα, πίστευε όμως ότι ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό ήταν να συμπεριλάβει όλες
τις κοινωνικές τάξεις.

Κόκκινο Αστέρι

Ένας ιδεαλιστής. Ο Ζιλ Ριμέ πίστευε πως το ποδόσφαιρο είχε τη δύναμη να ενώσει τον κόσμο. Αριστερά το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που ονομάστηκε «Ζιλ Ριμέ» προς τιμήν του

Ο νεαρός Ζιλ έγινε επιτυχημένος δικηγόρος στο Παρίσι. Σε ηλικία μόλις 24 ετών
ίδρυσε έναν αθλητικό σύλλογο ονόματι Κόκκινο Αστέρι, που δεν αρνιόταν την
κάρτα μέλους σε καμία κοινωνική τάξη. Ο Ριμέ, μάλιστα, αποφάσισε ότι ένα από
τα σπορ του συλλόγου θα ήταν και το ποδόσφαιρο, που την εποχή εκείνη,
εξαπλωνόταν ταχύτατα στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο.

Ο νεαρός δικηγόρος συνέβαλε τα μέγιστα στο να αναβαθμιστεί η εικόνα του
ποδοσφαίρου στη Γαλλία και να ιδρυθεί, το 1904, ένα παγκόσμιο ποδοσφαιρικό
σώμα, η γνωστή FIFA.

Έπειτα από τον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1919, ο Ριμέ έγινε ο πρώτος πρόεδρος
της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και δυο χρόνια αργότερα, επικεφαλής της
FIFA. Παρέμεινε πρόεδρος για 33 χρόνια, έως το 1954, αυξάνοντας τον αριθμό των
χωρών – μελών από καμιά δωδεκαριά σε 85. Άρχισε αμέσως να προωθεί εκ νέου την
ιδέα ενός παγκόσμιου τουρνουά, προσέκρουσε όμως στην αντίθεση του Κουμπερτέν
καθώς και της αγγλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου που είχε αποχωρήσει
μεταπολεμικά από τη FIFA. Δεν το έβαλε κάτω…

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΕΛΙΚΟΣ

«Πόλεμος» στη Λατινική Αμερική

TO 1928, η FIFA αποφάσισε να διοργανώσει το πρώτο Μουντιάλ. H κυβέρνηση
της Ουρουγουάης προσφέρθηκε να καλύψει όλα τα έξοδα ταξιδιού. Το επαγγελματικό
ποδόσφαιρο ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένο στη Λατινική Αμερική. H FIFA λοιπόν
δέχθηκε να πραγματοποιηθούν οι αγώνες εκεί. Πολλές ευρωπαϊκές ομοσπονδίες όμως
εξεγέρθηκαν. Δεν υπήρχε η δυνατότητα αεροπορικής μεταφοράς το 1930. Οι
ομοσπονδίες θα έχαναν τους παίκτες τους για σχεδόν τρεις μήνες, μέχρι να πάνε
και να γυρίσουν με το πλοίο. Τελικά, μόνο τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες
συμμετείχαν: η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ρουμανία και η Γιουγκοσλαβία. Ο τελικός
ανάμεσα στην οικοδέσποινα Ουρουγουάη και την Αργεντινή, με νικήτρια την πρώτη,
πυροδότησε ταραχές και στις δύο χώρες. Αλλά το τουρνουά θεωρήθηκε μεγάλη
αθλητική και εμπορική επιτυχία. Το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν γεγονός.

Το πνεύμα του μεσαιωνικού ιπποτισμού

H ΠΟΡΕΙΑ του Μουντιάλ παρέμεινε δύσκολη και μετά το 1930. Το τουρνουά
του 1934 διεξήχθη στην Ιταλία και ο Μουσολίνι το μετέτρεψε σε φασιστική
φαμφάρα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη Γαλλία, η γερμανική ομάδα ξεκίνησε την
προσπάθειά της με ναζιστικούς χαιρετισμούς. Το Παγκόσμιο Κύπελλο όμως επιβίωσε
του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και μπορεί η νορβηγική επιτροπή να αρνήθηκε το 1956
στον Ριμέ το Νόμπελ, ενθυμούμενη το «φασιστικό» Κύπελλο του 1934, το όραμά του
όμως έγινε πραγματικότητα. Έως έναν βαθμό. Διότι μέχρι το τέλος της ζωής του,
ο ιδεαλιστής αυτός Γάλλος προέβλεπε ότι το διεθνές ποδόσφαιρο θα ξαναζωντάνευε
το πνεύμα του μεσαιωνικού ιπποτισμού. Και το πνεύμα αυτό δεν το εντοπίζει
κανείς συχνά στα σημερινά γήπεδα.