διακοπές Mια γυναίκα στο Περιβόλι της Παναγίας

Το άβατον απαγορεύει στις γυναίκες να επισκεφθούν το τρίτο «πόδι» της
Χαλκιδικής και να χαρούν την απίστευτη ομορφιά της Αγιορείτικης Πολιτείας.
Αντί να… θυμώνουν με αυτό, μπορούν να πάρουν το ειδικό καραβάκι από την
Ουρανούπολη και να κάνουν τον γύρο του απαγορευμένου τόπου «κλέβοντας»,
εικόνες από απόσταση 500 μέτρων.

Το καραβάκι «Άξιον Εστί» ξεκινά από το λιμάνι της Ουρανούπολης στις 9 το πρωί
και οδηγεί ιερωμένους και επισκέπτες στο Άγιον Όρος, στο «περιβόλι της
Παναγιάς», στον ιερό τόπο όπου πολλοί – εκπρόσωποι πάντα του ισχυρού φύλου –
βρήκαν τη γαλήνη και τη σωτηρία της ψυχής.

Μιάμιση ώρα αργότερα, από το ίδιο λιμάνι αναχωρεί το «Γοργοεπήκοος», αυτήν τη
φορά όμως με γκρουπ (κυρίως θρησκευτικού τουρισμού) τα οποία αποτελούνται
κυρίως από γυναίκες. Σκοπός τους; Να δουν τον άγιο αυτό τόπο έστω και εξ
αποστάσεως.

I. M. Αγίου Διονυσίου

Μαζί τους επιβιβάζομαι κι εγώ με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι, γεμάτη
περιέργεια αλλά και αμφιβολία για το αν αξίζει τον κόπο. Στην είσοδο μάς
μοιράζουν έναν έγχρωμο δίγλωσσο χάρτη του προορισμού και η βόλτα αρχίζει.
Καθώς το καραβάκι ξεμακραίνει, χαζεύω το λιμάνι της Ουρανούπολης και τον
υπέροχο βυζαντινό πύργο παλαιού μοναστηριού στα παράλιά της, όταν μια φωνή από
το μεγάφωνο διακόπτει τις σκέψεις μου καθώς μας ενημερώνει πως η βόλτα θα
γίνει σε απόσταση 500 μέτρων από την ακτή όπως ορίζει ο νόμος του Όρους. H
ίδια φωνή θα αρχίσει αμέσως και την ξενάγηση με πληροφορίες για το Όρος, τη
ζωή των μοναχών και τα μοναστήρια κοντά από τα οποία θα περάσουμε.

Ευγνώμων για την… υπηρεσία αυτή, κάθομαι στην πλώρη κι αγναντεύω το Όρος,
μακριά, καθώς τα σύννεφα πυκνώνουν. Οι γλάροι που ακολουθούν γρήγορα
ξεθαρρεύουν και πετούν ακριβώς δίπλα μας ελπίζοντας σε κάποιον… μεζέ.
Συνεπαρμένη, προσπαθώ να απαθανατίσω τη στιγμή, αλλά η ευγενική φωνή από το
μεγάφωνο με προλαβαίνει λες και διαβάζει το μυαλό μου: «…και παρακαλούμε μην
ταΐζετε τους γλάρους γιατί μας γεμίζετε το καράβι ψίχουλα…». H μαγεία της
στιγμής χάνεται, αλλά η εικόνα μπροστά μου υπερτερεί.

I. M. Αγίου Παντελεήμονος

Μισή ώρα αργότερα κι ενώ βρισκόμαστε στα μισά της διαδρομής, ένα φουσκωτό μας
πλησιάζει. Επιβάτες του είναι δύο μοναχοί. Ο γηραιότερος φορτώνεται με ένα
σακ-βουαγιάζ κι ένα μεγάλο ασημένιο κουτί και σε λίγα λεπτά βρίσκεται στο
καραβάκι μας. Τα επόμενα λεπτά η καφετέρια του πλοίου μετατρέπεται σε… χώρο
προσκυνήματος: ένα ειδικό τραπέζι στήνεται κι επάνω του τοποθετούνται με
φροντίδα οι εικόνες και τα ιερά οστά που έφερε ο μοναχός. Πριν καλά καλά τα
μεγάφωνα ενημερώσουν για το… happening, οι περισσότεροι επιβάτες έχουν ήδη
τρέξει στο κάτω κατάστρωμα για μια θέση στην ουρά! Αν δεν το δω ως ενδιαφέρον
φωτογραφικό ενσταντανέ, εύλογα θα αναρωτηθώ: κατά πόσον μπορεί κανείς να
νιώσει την «ιερότητα» σε τέτοιες συνθήκες;

Λίγο αργότερα το κατάστρωμα έχει αδειάσει και μόνο ένα γκρουπ νεαρών Ρουμάνων
καλόγερων και καλογριών έχει μείνει μαζί μου δοκιμάζοντας τις ικανότητες των
ψηφιακών τους μηχανών.

Μοναχοί και ιερά κειμήλια μεταφέρονται με φουσκωτό στο πλοίο

Καιρός να χαρώ με ησυχία το θέαμα που βλέπω μπροστά μου. Με τη φωνή του
ξεναγού να εξηγεί και να ενημερώνει περνάμε τη Μονή Δοχειαρίου, τη Μονή
Ξενοφώντος και του Αγίου Παντελεήμονος – το περίφημο Ρωσικό μοναστήρι με τους
πράσινους τρούλους. Ακολουθούν η Μονή Ξηροποτάμου, η Γρηγορίου που «κρέμεται»
στα βράχια, η Σιμωνόπετρα, όπως ονομάζουν τη Μονή Σίμωνος Πέτρας, και η Μονή
Αγίου Διονυσίου. Οι εικόνες εναλλάσσονται διαρκώς: επιβλητικά,
μοναστήρια-φρούρια με εξαιρετικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά ξεπετάγονται
μέσα από το παρθένο και πλούσιο σε βλάστηση τοπίο, έτσι που το ανθρώπινο
δημιούργημα και η φύση συνυπάρχουν σε απόλυτη αρμονία. Αισθάνομαι πραγματικά
μαγεμένη.

H επιστροφή

Κούκλα – καλόγερος στο εκθετήριο του πλοίου

Στη Μονή του Αγίου Παύλου το πλοίο σταματά και κάνει στροφή επιτόπου για να
πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής σε μεγαλύτερη απόσταση από την ακτή και με
μεγαλύτερη ταχύτητα. H επαφή μου με το Άγιον Όρος κάπου εδώ τελειώνει, αφού το
κατάστρωμα ξαναγεμίζει με κόσμο οπότε είναι ώρα να κατεβώ κι εγώ στο… καφέ –
προσκύνημα. Με την καθοδήγηση των μεγαφώνων ο κόσμος μεταβαίνει στο εκθετήριο
του πλοίου όπου πωλούνται αντικείμενα που φτιάχνουν οι μοναχοί. Το πιο
εντυπωσιακό όλων; Μια… πλαστική κούκλα-καλόγερος που μας υποδέχεται στην
είσοδο του εκθετηρίου κουνώντας αυτόματα πάνω-κάτω το κεφάλι και κρατώντας
καλαθάκι με πολύχρωμα κομποσχοίνια (αυτά με τους 33 κόμπους – προσευχές, όσα
και τα χρόνια του Χριστού)!

Επιστρατεύω τον επαγγελματισμό μου, στέκομαι στην ουρά των προσκυνητριών που
μειώνεται σταδιακά και φωτογραφίζω διακριτικά, αφού έχω ζητήσει με ένα νεύμα
την άδεια του μοναχού κι εκείνος μου έχει γνέψει ένα πολύ σεμνό «ναι». Λίγο
αργότερα επιστρέφουμε στη βάση μας. Το tour έχει τελειώσει. Στο Άγιον Όρος δεν
πάτησα ποτέ – κατάφερα όμως τουλάχιστον να πάρω μαζί μου εικόνες από έναν τόπο
απίστευτης ομορφιάς και κάποιες ακόμη, που νομίζω ότι μπορούσαν να έχουν
λείψει: την εμπορευματοποίηση του θρησκευτικού συναισθήματος.

ΔΙΑΜΟΝΗ

ΟΥΡΑΝΟΥΠΟΛΗ

Ουρανούπολη

«Eagles Palace» (τηλ 23770-31.047). Εκπληκτικό ξενοδοχείο με ξεχωριστή
αρχιτεκτονική, διακριτική πολυτέλεια, θέα στη θάλασσα και μεγάλα δωμάτια.
Διαθέτει ένα κεντρικό κτίριο, μπανγκαλόου με βυζαντινά ονόματα και τρία
εστιατόρια με ελληνική και διεθνή κουζίνα.

«Alexandros Village» (τηλ. 23770-31.402). Με άνετα, μεγάλα δωμάτια,
μπαλκόνια με θέα στη θάλασσα και σύγχρονη διακόσμηση. Στον πρώτο όροφο υπάρχει
εστιατόριο και ταβέρνα.

«Σκήτες» (τηλ. 23770-71.140). Βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα σε έναν
χώρο-κήπο 6 στρεμμάτων με περιποιημένα δωμάτια, εστιατόριο, και πισίνα με pool
bar σε εξέδρα πάνω από την παραλία.

«Xenia Ouranoupolis» (τηλ. 23770-71.412). Της γνωστής αλυσίδας
ξενοδοχείων. Με πηλιορείτικη πέτρα στην κορυφή, κεντρικό κτίριο και επτά
πέτρινα μπανγκαλόου. Άνετα δωμάτια, θέα στη θάλασσα και πισίνα.