Kάποιος δεν κοιμάται…

H πρακτική του Σόλιντ για τον «νέο Ολυμπιακό» του Τσάμπιονς Λιγκ έχει
επακριβώς καταγραφεί. Ο Νορβηγός βασίζεται κυρίως στους αλλοδαπούς, κάτι
πρωτόγνωρο για τα δεδομένα μας. Στηρίζει τις ελπίδες του σε παίκτες που θα
παίξουν για την ομάδα. Και βάζει στην άμυνά του μαχητές και όχι μόνο ηχηρά
ονόματα με πλούσιο κασέ.

Αλλά το προκείμενο σχετίζεται με το «τι σόι παίκτης» είναι ο Ουαντού. Ο
Μαροκινός βαδίζει στα 28 χρόνια του και το ύψος του (1,90) τον καθιστά ανίκητο
στον αέρα. Ψηλός, στεγνός, με καμιά 10αριά κιλά (78) κάτω από το μπόι του,
προορίζεται από τον Νορβηγό ως ο ένας βασικός της «κόκκινης» οπισθοφυλακής. H
θητεία του στη Γαλλία (Νανσί, Μπαστιά, Ρεν) θεωρείται επιτυχημένη, αν και
πάντα εγείρονται ερωτήματα για ποιο λόγο η ισχυρή Ρεν δεν του ανανέωσε το
συμβόλαιο. Στην Αγγλία (Φούλαμ) ο Ουαντού δεν έπιασε. Αυτό δεν πρέπει να μας
ξενίζει, συνήθως οι παίκτες από το Μαρόκο προσαρμόζονται ευκολότερα στη Γαλλία
και όχι σε άλλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. H θέση του είναι στόπερ – μην
πιστέψετε, ωστόσο, ότι ο Ουαντού γίνεται… κολλητσίδα στον αντίπαλο
επιθετικό. Στη Ρεν έπαιζε σε σύστημα ζώνης (το ίδιο 4-3-3 ακολουθεί ο
Ολυμπιακός και εικάζεται πως θα ενταχθεί με άνεση στην ομάδα ο αμυντικός) και
έβγαινε να μαρκάρει τον πλέον επικίνδυνο κυνηγό. H όψη του δεν δείχνει…
μποντιμπιλντερά, είναι όμως γεροδεμένος και όποιος τον υποτιμήσει θα φάει γερό
τζαρτζάρισμα. Ακόμη περισσότερο θα μπλέξει άσχημα όποιος αντίπαλος τον
θεωρήσει αργό – ο Ουαντού με τα μακριά πόδια του συνήθως καλύπτει ένα κλασικό
χάντικαπ, κυρίως για τους υψηλόσωμους παίκτες. Ως χαρακτήρας, περιγράφεται
ήρεμος και ο μόνος ενδοιασμός αφορά στο πώς θα αντιδράσει σε «συνθήκες
πίεσης». Οι έως τώρα ομάδες του διεκδικούσαν μια καλή πορεία, ο Ολυμπιακός
χτυπά τίτλους και διάκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ.

EN ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ ο Ουαντού διαθέτει τα προσόντα ώστε να εξελιχθεί σε
«λίντερ» της άμυνας του Ολυμπιακού; H απάντηση εδώ δεν δίδεται ελαφρά τη
καρδία. Σίγουρα θα παίξει, αποτελεί αξιόπιστη λύση (θα ανέβει με κάποιον ηγέτη
κοντά του) και όσοι τον βλέπουν για αντι-Σούρερ λαθεύουν. Διότι η απόκτηση του
Μαροκινού σημαίνει «σήμα κινδύνου» για τον Γιώργο Ανατολάκη…

ΟΤΑΝ βλέπει κάποιος τους μεταγραφικούς στόχους της AEK και ανακαλεί στη
μνήμη του όσα συνέβαιναν τη διετία 2001-02, δεν μπορεί, σίγουρα θα διαπιστώνει
πως το σκάουτινγκ δεν ήταν τόσο ατυχές. Ο Παθιακάκης και το επιτελείο του ναι
μεν φόρτωσαν την AEK με παίκτες «λίγους» (όπως ο Φερούζεμ, ο Ρουίζ ή ο
Μεντίνα), αλλά στον αντίποδα ανακάλυψαν και ακατέργαστα ταλέντα: τον Χλεμπ της
Άρσεναλ (ο Λευκορώσος είχε υπογράψει και συμβόλαιο!), τον Τιάγκο (ναι, αυτόν
που φλερτάρει τώρα η AEK) και τον Μπερμπάτοφ (τον Βούλγαρο που κατέληξε από
την Μπουντεσλίγκα στην Πρέμιερ Λιγκ).

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ απέκτησε αμυντικό και ζητά κι άλλον για το κέντρο της
οπισθοφυλακής. H AEK στοχεύει σε επιθετικό. Και όμως, αμφότερες οι ομάδες
ενισχύθηκαν μόλις το περασμένο καλοκαίρι στις συγκεκριμένες θέσεις. Άρα, κάτι
πήγε λάθος. Και τώρα θα δοθούν περισσότερα χρήματα ώστε να διορθωθούν τα λάθη
του πρόσφατου παρελθόντος. Αυτά συμβαίνουν όταν οι μεταγραφές γίνονται στο
πόδι.

ΠΑΝΤΟΥ πόρτες χτυπά ο πρόεδρος του Ερασιτέχνη ΠΑΟΚ, ο Κατσαρής.
Κοντεύει να… μπει μέσα το ξύλο από τα χτυπήματα, αλλά φως δεν βλέπει ο
παράγοντας. Για να αποδειχθεί περίτρανα ότι όλοι οι ενδιαφερόμενοι το μόνο που
ζητούσαν ήταν να κάνουν τη… λεζάντα τους και όχι να βοηθήσουν πραγματικά τον
ΠΑΟΚ. Την ομάδα που αγαπούν στα λόγια και για τις ψήφους.