TPITH AΠOΨH Kυβέρνηση χωρίς στρατηγική

H εθνική υπερηφάνεια είναι για τις χώρες ό,τι ο αυτοσεβασμός για τα άτομα: η
αναγκαία συνθήκη για τη βελτίωσή τους. Γιατί το αναφέρω αυτό; Γιατί η σημερινή
ελληνική κυβέρνηση διαβρώνει δυστυχώς τον αυτοσεβασμό των πολιτών αυτής της
χώρας με τη φιλοσοφία που υιοθετεί σε πολλά νευραλγικά πεδία: Από τα ατομικά
δικαιώματα μέχρι την εξωτερική πολιτική.

Σε αυτό το κείμενο θα αναφερθώ σύντομα σε τρία ετερόκλητα ζητήματα τα οποία
αποκαλύπτουν την επικίνδυνη τάση της κυβέρνησης να επιβάλλει παντού τη δικιά
της ιδεολογική αλήθεια, χωρίς να έχει βαθύτερη στρατηγική άποψη για την
πραγματικότητα που διαμορφώνεται.

Έτσι στο ζήτημα της απαγωγής των Πακιστανών η κυβερνητική πλειοψηφία
μετακινήθηκε από την αρχική ακατανόητη άποψη που υποστήριζε ότι δεν έγιναν
καθόλου απαγωγές. Σήμερα ενστερνίζεται μια άλλη φοβερή αλήθεια, που λέει απλά
(και «ρατσιστικά») ότι οι απαγωγές των συμπαθών μεταναστών πραγματοποιήθηκαν
από άλλους Πακιστανούς (γιατί κάτι τέτοιες ενέργειες είναι μέσα στο αίμα
τους)!

H άποψη τούτη είναι πολιτικά (και πολιτισμικά) εξωφρενική και έρχεται σε πλήρη
αντίθεση με την αντίστοιχη εισαγγελική διάταξη που παρήγγειλε την κίνηση της
ποινικής δίωξης. Μάλιστα μετά τον N. 3160/2003 η ποινική δίωξη ενεργοποιείται
μόνο εφόσον υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ενοχής. Αυτό σημαίνει με απλά λόγια
ότι η Εισαγγελική Αρχή είναι σχεδόν πεπεισμένη ότι οι απαγωγές έγιναν!

Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση δηλητηριάζει τη δημόσια σφαίρα με εικονικότητες και
ψέματα, όταν μάλιστα και η «συμμέτοχη» αγγλική κυβέρνηση αρχίζει να ψελλίζει
την ίδια εκδοχή της απαγωγής («Spies and Lies: An Athenian mystery»,
«BBC», 23-5-2006);

H μόνη πιθανή εξήγηση για μια τέτοια επιλογή που δυσφημίζει τη χώρα μας στον
τομέα των ατομικών δικαιωμάτων είναι η εξής: η κυβέρνηση δεν έχει μια ξεκάθαρη
στρατηγική για το πρόβλημα τούτο και παίζει απλώς τον άχαρο ρόλο του νεόκοπου
συνεργάτη των Βρετανών και των Αμερικανών, οι οποίοι επιθυμούν να οικοδομήσουν
ένα διεθνές παρακράτος για όλους εκείνους που είναι ύποπτοι για τρομοκρατική
δράση.

Όμως η κυβέρνηση (εκτός από τους Πακιστανούς) δεν έχει στρατηγική θεώρηση και
κάπου αλλού. Δηλαδή στον τρόπο με τον οποίο θα διαπλάθονται πληθυσμικά οι
ευρωπαϊκές κοινωνίες την επόμενη δεκαετία. Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί
στοιχειωδώς ο απίθανος ορυμαγδός των αρρωστημένων κυβερνητικών αντιδράσεων για
την υποψηφιότητα της Ελληνίδας μουσουλμάνας Γκιουλ Καραχασάν.

Το επώδυνο αποτέλεσμα αυτής της υστερίας ήταν το εξής: η συντηρητική ελληνική
κοινωνία δεν μπόρεσε να «χωνέψει» για μια ακόμη φορά ότι θα πρέπει να
λειτουργούμε στο επίπεδο τούτο κατά το πρότυπο των ΗΠΑ, δηλαδή ως ένα
κοινωνικό χωνευτήρι (ή ως ένα melting pot), όπου θα συμβιώνουν αρμονικά και
πλάι και πλάι όλοι οι άνθρωποι και όλες οι κουλτούρες (J.
Kristeva, «Ξένοι μέσα στον εαυτό μας»). Όχι με τις ύποπτες επικλήσεις
του ελληνικού DNA!

Τέλος ο ετερόκλητος αυτός κατάλογος των καταγραφών συμπληρώνεται και από το
τραγικό αεροπορικό επεισόδιο με τους Τούρκους, όπου η στρατηγική αδυναμία της
ελληνικής κυβέρνησης έφθασε στην πιο δραματική αποκορύφωσή της.

Εδώ κατά τη γνώμη μου πρέπει να κρατήσουμε στη μνήμη μας μόνο ένα πράγμα: ότι
τα τουρκικά αεροσκάφη είχαν πετάξει με μια σχεδιασμένη κατασκοπευτική
αποστολή.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η αμήχανη και ανεπεξέργαστη αντίδραση της δικιάς μας
πλευράς μπορεί βάσιμα να αποδοθεί μόνο σε ένα ολέθριο σφάλμα: στην εγκατάλειψη
της «λογικής» του Ελσίνκι και στον ακατανόητο εξοβελισμό του ευρωπαϊκού
παράγοντα από αυτές τις διαφορές!

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; H σημερινή ελληνική κυβέρνηση δεν έχει
δυστυχώς μια επεξεργασμένη στρατηγική προσέγγιση σε πολλά κρίσιμα ζητήματα, τα
οποία εκτείνονται από τα ατομικά δικαιώματα μέχρι την εξωτερική πολιτική. Υπ’
αυτήν την έννοια η πολιτική τούτη όχι μόνο είναι αρνητική, αλλά δεν παράγει
και «εμπνέουσα αξία, ώστε να εκκολάπτεται η πίστη στους πολίτες πως υπάρχουν
πολύ περισσότερα σε αυτή τη ζωή από όσα είχαν φανταστεί» (Rorty)!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ.