MATIEΣ Οι χειριστές

Άκουσα την Παρασκευή το βράδυ, στην τηλεόραση, τον Γιώργο Κύρτσο, που είναι
σοβαρός, γνωρίζει και δεν λέει ανοησίες, να τονίζει ότι οι Έλληνες πιλότοι,
αυτοί που κάθε ώρα και στιγμή πετούν με τα αεροπλάνα τους στο Αιγαίο για
«αναγνώριση» και αναχαίτιση τουρκικών αεροσκαφών, με κίνδυνο της ζωής τους,
έχουν μισθό κατώτερο των 1.000 ú και πληρώνουν διπλά ένσημα! Μου
φαίνεται παράλογο, τρελό: άνθρωποι με σπουδές, με εξειδίκευση, με κρίσιμη,
κάθε φορά, αποστολή, να παίρνουν αυτό το «κουρελιασμένο» χιλιάρικο, συν κάποιο
επίδομα, που δεν ξέρω το ύψος του, για να προστατεύουν όλους εμάς…

Το σκέφτηκα πολλές φορές: αυτοί οι χαλύβδινοι νέοι άντρες, οι ατρόμητοι
άνδρες, πώς μπορούν να αισθάνονται, όταν βρίσκονται, συνεχώς, σε ετοιμότητα,
γι’ αυτές τις «πτήσεις ρουτίνας», όπως αποκαλούνται; Δεν θα έχουν σπάσει τα
νεύρα τους; Δεν θα είναι κατάκοποι; Δεν θα αφήνουν τις οικογένειές τους σε
μόνιμη αγωνία, για το τι πρόκειται να συμβεί στους αιθέρες;

Διάβαζα την Πέμπτη στην «E» (Γιώργος Τσακίρης), ένα τετράστηλο, με τίτλο
«Εμείς σκοτωνόμαστε κι αυτοί εξαντλούν τα όριά μας». Καταπέλτης το κείμενο που
ακολουθεί: «Γράψτε ρε γαμώτο! Γράψτε, γιατί δεν αντέχουμε άλλο. Χάνουμε τους
δικούς μας ανθρώπους σ’ έναν πόλεμο που δεν έχει τέλος. Πεθαίνουμε
καθημερινά, ξεπερνώντας τα όρια του ανθρώπινου οργανισμού, για να
προασπίσουμε, όπως μας έχουν πει, τα συμφέροντα της Ελλάδας. Ζούμε όπως τα
παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Και στο τέλος, μια ομοβροντία στον ήρωα που άφησε
δυο μικρά παιδιά – και πάμε για άλλους».

Βαρύτατο το κατηγορητήριο κατά της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας, από τους
χειριστές, που την επομένη της σύγκρουσης των αεροσκαφών πάνω από την Κάρπαθο
και τον θάνατο του Ηλιάκη, «ούτε να δουν δεν ήθελαν το αεροπλάνο τους, όχι να
πετάξουν. Κατηγορούσαν τους πάντες και τα πάντα». «Και τι είναι αυτό που
προτείνετε;», ρώτησε ο δημοσιογράφος. H απάντηση: «Εμείς δεν κάνουμε πολιτική.
Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Δεν μπορεί, τη μια στιγμή ένας δικός
μας να χάνεται, υπερασπιζόμενος το δικαίωμά μας να μην πετά κανείς μέσα στο
FIR χωρίς άδεια και λίγα λεπτά μετά, να αφήνουμε δύο τουρκικά μαχητικά και ένα
ελικόπτερο, να πετούν χωρίς άδεια, για ανθρωπιστικούς σκοπούς…».

Δεν έχει να προσθέσει, κανείς, το παραμικρό, σε όλα αυτά. Εγώ, μόνο, θέλω να
μιλήσω για έναν ήρωα αεροπόρο, μιας άλλης εποχής. Τον υπέροχο Τάσο Μήνη – το
αδάμαστο παλικάρι της αντιδικτατορικής πάλης. Λοιπόν: ο Δήμος Καλαμάτας, όπως
πληροφορούμαι, θα δώσει το όνομά του σε μια πλατεία του και θα αποκαλύψει
χαρακτηριστική μαρμάρινη πλάκα, στη μνήμη του. H σχετική τελετή θα
πραγματοποιηθεί μέσα στον Ιούνιο. Συγχαρητήρια!