ΣE ΠPΩTO ENIKO We are the winners…

H συγκρότησή μου δεν το επιτρέπει, οι ψυχικές μου ανάγκες όμως με οδηγούν εκεί
συχνά πυκνά. Αυτή η τραμπάλα ανάμεσα στην αυστηρότητα και στη χαρά μού έχει
στοιχίσει μέχρι στιγμής αρκετά καρούμπαλα, αλλά δεν μετανιώνω. Με χάρη
αιλουροειδούς γλιστράω, όποτε χρειαστεί, από τα ελευσίνια μυστήρια της
Αριστεράς προς τα μαλακά της ποπ ΠΑΣΟΚικής κουλτούρας. Ως περιστασιακή
χρήστρια δικαιούμαι, νομίζω, να βλέπω μέχρι και φεστιβάλ Γιουροβίζιον, χωρίς
κατ’ ανάγκην να αισθάνομαι σκουλήκι ή αποσυνάγωγη. Ας γερνάει ο καθένας όπως
νομίζει.

Εγώ, πάντως, στέκομαι ακόμη ευχαρίστως μπροστά σε έναν πίνακα του Λίχτενσταϊν,
όπως άλλωστε δεν διστάζω να μπήξω στο κασετόφωνο τραγουδάκια των Abba όταν δω
ότι σφίγγουν γύρω μου τα πράγματα.

Ανάμεσα μάλιστα στην ψευτοροκιά των Φινλανδών Λόρντι προτιμώ χίλιες φορές την
elegant μουσική διαμαρτυρία της λιθουανικής συμμετοχής.

Κατά τη γνώμη μου, οι μάγκες από το Βίλνιους έφεραν στη σκηνή του ΟΑΚΑ κάτι
από τη μετωπική χορογραφική άποψη του Ζερόμ Μπελ. Και για όποιον δεν κατάλαβε
ότι κατά βάθος είμαι πολύ, μα πολύ, κουλτουριάρα, σπεύδω να προσθέσω ότι ο
τραγουδιστής του συγκεκριμένου συγκροτήματος ονόματι Άντριους Μαμοντόβας στην
εκτός Γιουροβίζιον ζωή του πρωταγωνιστεί στις παραστάσεις του Εϊμούντας
Νεκρόσιους. Του πλέον αβάν γκαρντ σκηνοθέτη στον κόσμο, ο οποίος, ειρήσθω εν
παρόδω, του έχει ήδη εμπιστευθεί ρόλους σαν τον σαιξπηρικό Άμλετ και τον
τσεχωφικό Ιβάνοφ. Οπότε μην ξανακούσω για «πανηγυράκια» εάν δεν έχουμε τα guts
να δούμε πέρα από την τύφλα μας.