[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΕΙΑ και διηγώντας τα να κλαις. Ή να γελάς. Ποιος θα
φανταζόταν άραγε πριν από 3-4 χρόνια, ότι η δίκη της 17N θα εξελισσόταν σε
μιαν ανιαρή διαδικασία; Ουδείς. Ποιος θα προεξοφλούσε τότε ότι μάρτυρες, που
έσπευδαν αυτοβούλως την εποχή τής σύλληψης και της πρώτης δίκης να
συνεισφέρουν με την κατάθεσή τους στην εξιχνίαση της πιο σκοτεινής υπόθεσης,
θα έπαιζαν τώρα κρυφτό με το δικαστήριο προκειμένου να αποφύγουν την
ταλαιπωρία; Ούτε οι ίδιοι. Που τότε, κάτω από την ομπρέλα προστασίας τής
δημοσιότητας και της απόλυτης υποταγής των MME στο θέμα του

αιώνα, διεκδικούσαν το μικρό κομμάτι «δόξας» που αναλογεί στον καθένα,
νιώθοντας ταυτόχρονα ήρωες της ιστορίας. H μεγάλη αίθουσα των φυλακών
Κορυδαλλού, η υψίστης ασφαλείας δικαστική αίθουσα – στην οποία η πρόσβαση
έμεινε απωθημένο για πολλούς στην πρώτη δίκη – θυμίζει τώρα χριστουγεννιάτικο
δέντρο μετά τις γιορτές. Άδεια και θλιβερή. Με τους κατηγορουμένους να
περιμένουν μάταια την ευκαιρία για αντίλογο στις καταγγελίες των μαρτύρων αλλά
αυτοί, τα πλέον σημαίνοντα πρόσωπα μιας ακροαματικής διαδικασίας (με εξαίρεση
τους συγγενείς των θυμάτων), να απουσιάζουν. Αφήνοντας το δικαστήριο στην
τραγική του μοίρα. Να δικάζει χωρίς μάρτυρες, χωρίς ακροατήριο και – το
χειρότερο – χωρίς δημοσιότητα· στην έλλειψη της οποίας αποδίδονται όλα τα
δεινά στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις. Καθώς – όπως λένε οι παράγοντες της δίκης –
και οι μάρτυρες θα ένιωθαν ασφαλείς (και διάσημοι), αλλά και ο κόσμος θα είχε
το ερέθισμα να δει από κοντά τι διαδραματίζεται. Είναι αλήθεια πως τα MME
καθορίζουν συχνά την τύχη προσώπων, θεαμάτων και θεμάτων. Τα αναδεικνύουν ή τα
καταβαραθρώνουν. Όσον αφορά το πεδίο της show-business, η άποψη της κοινής
γνώμης ίσως να παίζει δευτερεύοντα ρόλο στις επιλογές. Όταν όμως πρόκειται για
κοινωνικά ζητήματα, ο σεβασμός στα ενδιαφέροντα του καταναλωτή (αναγνώστη,
τηλεθεατή, ακροατή) είναι απόλυτος. Και το ένστικτο των ανθρώπων τού Τύπου
σπανίως πέφτει έξω. H πρώτη δίκη της 17N ήταν πράγματι ένα ιστορικό γεγονός.
Με τα μάτια του κόσμου στραμμένα επάνω του. H δεύτερη, ε, όπως κάθε
ξαναζεσταμένο φαΐ. Αν πάντως επρόκειτο για θεατρική παράσταση, θα είχε κατέβει
προ πολλού.