Σούζαν Tζορτζ: Δεν θέλουμε να φαγωθούμε με καμιά σάλτσα

H Σούζαν Τζορτζ είναι από τους πιο παθιασμένους πολέμιους της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης

H ΕΥΡΩΠΗ μπορεί να είναι η εναλλακτική για ένα καλύτερο αύριο. «Θα
εξαρτηθεί από την αντίσταση των Ευρωπαίων στις προσπάθειες περιορισμού του
κοινωνικού κράτους». Διαφορετικά, λέει στα «NEA» η Σούζαν Τζορτζ, ηγετική
μορφή του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης, «αν κινηθούμε προς τον
αγγλοσαξονικό καπιταλισμό, η E.E. θα γίνει ένα απ’ τα χειρότερα μέρη του
κόσμου».

«Μας ρωτούν με τι σάλτσα θέλουμε να μας φάνε. E, λοιπόν κύριοι, δεν θέλουμε να
φαγωθούμε με καμιά σάλτσα», είχε πει πριν από μερικά χρόνια η Σούζαν Τζορτζ.
Καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και Πολιτικών Επιστημών
στη Σχολή Ανωτάτων Σπουδών στο Παρίσι, συγγραφέας πολλών βιβλίων για τους
διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς και τις πολυεθνικές, η Σούζαν Τζορτζ είναι
από τους πιο παθιασμένους πολέμιους της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Ριζοσπαστική

H αντιπρόεδρος της ATTAC, της γαλλικής οργάνωσης που ζητά την επιβολή του
φόρου Τόμπιν στη διακίνηση των κεφαλαίων, ήρθε στην Αθήνα για να συμμετάσχει
στις εργασίες του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, αποδεικνύοντας για ακόμη
μια φορά ότι ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που όσο μεγαλώνουν αντί να
γίνονται πιο συντηρητικοί, γίνονται πιο ριζοσπάστες. «H Κομισιόν είναι ένα
όργανο νεοφιλελεύθερο που ξεπουλάει τις ευρωπαϊκές παραδόσεις. Αυτό προωθούσε
και το Ευρωσύνταγμα, γι’ αυτό και απέτυχε. Στην ίδια προσπάθεια εντάσσεται και
ο νόμος ντε Βιλπέν για την πρώτη απασχόληση στη Γαλλία. Ήταν μια προσπάθεια να
μετατρέψει τους εργαζομένους σε μεταβλητές οι οποίες πρέπει απλώς να
προσαρμόζονται στις καταστάσεις», λέει στα «NEA» η 72χρονη Αμερικανίδα που τα
τελευταία 40 χρόνια ζει στο Παρίσι.

Το ότι ο νόμος αυτός δεν πέρασε, συνεχίζει, «δεν σημαίνει ότι η Κομισιόν δεν
θα δώσει στις επιχειρήσεις αυτό που θέλουν. Οι διάφοροι λομπίστες στις
Βρυξέλλες δεν είναι μόνο δημόσιοι υπάλληλοι· ταυτόχρονα δουλεύουν υπέρ κάποιων
επιχειρήσεων». H ίδια, δεν χάνει, πάντως, την ελπίδα της. «H Ευρώπη μπορεί να
αποτελέσει εναλλακτική για έναν καλύτερο κόσμο. Ο όρος για κάτι τέτοιο είναι
να ανεξαρτητοποιηθεί απ’ τις ΗΠΑ. Και βέβαια θα εξαρτηθεί από την αντίσταση
των Ευρωπαίων στις προσπάθειες κατάργησης του κοινωνικού κράτους. Όσοι
αποδέχθηκαν το αμερικανικό μοντέλο έχουν μείνει πίσω. H Ευρώπη έχει κοινωνικό
μοντέλο κι αυτό μετράται με αντικειμενικά κριτήρια. Βέβαια, έχει γίνει κακή
αρχή στον οικονομικό τομέα. H Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν υπόκειται σε
πολιτικό έλεγχο, ενώ έχουμε έναν γελοίο προϋπολογισμό».

Τον ξεσηκωμό των φοιτητών (και δικών της) στη Γαλλία εναντίον του Ντομινίκ ντε
Βιλπέν τον ανέμενε; «Δεν περίμενα κάτι τόσο μεγάλο. Αυτή η αντίσταση χτίστηκε
σταδιακά, μέσα σε ενάμιση μήνα. Δεν ήταν μόνο οι φοιτητές, αλλά και οι γονείς
τους και τα σωματεία. Το κίνημα αυτό ήταν διαταξικό. Όλα αυτά δείχνουν ότι ο
κόσμος δεν θέλει η βασική φιλοσοφία για το μέλλον του να είναι η
νεοφιλελεύθερη, δεν θέλει οι επιχειρήσεις να έχουν τον πρώτο λόγο. Το βασικό
μάθημα της Γαλλίας είναι, όμως, ότι κερδίζουμε όταν κάνουμε συμμαχίες»,
απαντά.

Τεράστια βήματα

Σιάτλ, Πράγα, Γκέτεμποργκ, Βαρκελώνη, Γένοβα, διεθνείς αντιπολεμικές
διαδηλώσεις και τώρα το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Προς τα πού πάει αυτό
το κίνημα; «Έχουμε κάνει τεράστια βήματα. Από τη διαμαρτυρία έχουμε περάσει
στην ανάλυση και στις προτάσεις. Χαίρομαι που όλο αυτό γίνεται ευρωπαϊκά. Τα
πράγματα μπορεί να δείχνουν άσχημα, αλλά έχουμε και νίκες. Για 15 χρόνια δεν
υπήρχε καμιά αντίρρηση στο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα. Αρχίζουμε και μπαίνουμε
στην κυρίαρχη κοινωνία, στα κυρίαρχα μίντια. Δεν είμαστε πια περιθωριακοί. Δεν
είμαι ούτε αισιόδοξη ούτε απαισιόδοξη. Αλλά, αν αυτό δεν είναι ελπίδα, τότε τι
είναι;».