ΣE ΠPΩTO ENIKO H γενιά των ασταθών ονειροπόλων

Τον τελευταίο καιρό, όλο και περισσότερο φοράω τα ακουστικά μου και χάνομαι
στη μουσική. Κάπως έτσι μία ημέρα που το μόνο που είχα στη διάθεσή μου ήταν το
ραδιόφωνο στο κινητό μου, εκτέθηκα σε ένα τραγούδι των Rolling Stones, το «Out
of Control». «Ήμουν νέος, ήμουν άμυαλος, ήμουν θυμωμένος, ήμουν υπερφίαλος,
ήμουν γοητευτικός, ήμουν τυχερός, πες μου πως έχω αλλάξει. Τώρα είμαι εκτός,
εκτός ελέγχου», άκουσα τον Μικ Τζάγκερ να τραγουδάει. Αμέσως γοητεύτηκα. Και
μετά προβληματίστηκα. H κατάσταση που περιέγραφε ο Τζάγκερ, πολύ ενδιαφέρουσα
και έντονη ακουγόταν, με μία decadent γοητεία, αλλά παντελώς ξένη προς εμένα.
Το ίδιο συνέβαινε και με όσους συνομηλίκους μου το συζήτησα. Όλοι συμφωνήσαμε
ότι πολύ ωραία θα ήταν να είχαμε αυτή την πολυτέλεια στα μετεφηβικά μας
χρόνια. Τότε δηλαδή που κυνηγούσαμε ταυτόχρονα τις σπουδές και τη δουλειά, που
αγωνιούσαμε να μην ξεχωρίζουμε από τους «άλλους». Τότε που υπομονετικά και –
προπαντός! – ήσυχα προσπαθούσαμε εις μάτην να καταφέρουμε να κρινόμαστε
αποκλειστικά από τη δουλειά μας και να μη μετράει εις βάρος μας το «υπερβολικά
νεαρό» της ηλικίας μας…

Με ολοένα και μεγαλύτερη (αυτο)συνείδηση, διαβάζω στο Ίνερνετ πως αυτό το…
εντυπωσιακά ήσυχο και νομοταγές παρελθόν είναι από τα χαρακτηριστικά της
γενιάς μου, των ανθρώπων που γεννήθηκαν μεταξύ 1975 και 1985. Σύμφωνα με τους
κοινωνιολόγους, είμαστε «η γενιά του MTV», «η καταδικασμένη γενιά», «η γενιά
XY», μια «φιλόδοξη γενιά ασταθών ονειροπόλων», οι οποίοι τώρα που μεγάλωσαν,
δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική και τους πολιτικούς, δεν ελπίζουν σε τίποτε
αλλά ονειρεύονται τα πάντα. Είμαστε κάπου ανάμεσα στον κυνισμό και τη
δημιουργικότητα της γενιάς X, που κατόρθωσε μέσω της «επανάστασης» να
κυριαρχήσει και να εκφράσει τον αληθινό της κυνισμό απολαμβάνοντάς τον στο
μέγιστο βαθμό, και στο γεμάτο πραγματοποιήσιμα όνειρα παρόν της γενιάς Y, ή
αλλιώς της γενιάς του Google όπως ονομάζεται. Εκεί είμαστε εμείς, η «χαμένη γενιά».