Eλληνικές ακροβασίες στο Συμβούλιο Aσφαλείας του ΟHE

Μπροστά στο μεγαλύτερο δίλημμα των τελευταίων χρόνων βρίσκεται η ελληνική
εξωτερική πολιτική, η οποία αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να κληθεί για πρώτη
φορά να πάρει θέση σε μια κρίσιμη πρόταση της αμερικανικής εξωτερικής
πολιτικής στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ένα ναι σε αμερικανική πρόταση για
κυρώσεις – ή ακόμα και χτύπημα – εναντίον του Ιράν θα τη φέρει αντιμέτωπη με
την ελληνική κοινή γνώμη, η οποία ζει μια νέα έξαρση αντιαμερικανισμού, ένα
όχι όμως θα την τοποθετήσει απέναντι στις ΗΠΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα
εθνικά μας συμφέροντα.

Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις Σημίτη στον πόλεμο του Ιράκ ή τον βομβαρδισμό
της Γιουγκοσλαβίας, η Ελλάδα, ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, δεν
έχει την πολυτέλεια να κρυφτεί πίσω από τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Σερβία)
ούτε έχει το άλλοθι πως προεδρεύει στην E.E. και οφείλει να συνθέσει τις
διαφορετικές απόψεις (Ιράκ). Στο υπουργείο Εξωτερικών επικαλούνται τη θέση της
Ένωσης, την οποία θα ακολουθήσουν σε κάθε περίπτωση, ωστόσο υπάρχει ένα
πρόβλημα. Στο θέμα του Ιράν η θέση της Ένωσης δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα. Αυτή
τη στιγμή οι Ευρωπαίοι τάσσονται κατ’ αρχάς υπέρ των κυρώσεων, σε περίπτωση
όμως που αποτύχει ο διάλογος.

Δεν είναι επίσης σαφές αν στο θέμα του Ιράν θα διαμορφωθεί κοινή γραμμή στην
Ευρώπη ή αν στο Συμβούλιο Ασφαλείας Γαλλία και Βρετανία θα ακολουθήσουν δύο
διαφορετικούς δρόμους, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα για την
κυβέρνηση. Μπορεί δε η πλειοψηφία να θέλει η Ελλάδα να αντιταχθεί στη βούληση
των Αμερικανών, όμως η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις έρχεται
την άλλη Πέμπτη στην Ελλάδα για να διασφαλίσει πως κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί.
Με τέτοια πίεση, επόμενο είναι το υπουργείο Εξωτερικών να μην ανοίγει τα
χαρτιά του. Σε σχετική ερώτηση χθες ο εκπρόσωπος του υπουργείου Γιώργος
Κουμουτσάκος δήλωσε πως η «η δράση της διεθνούς κοινότητας πρέπει να βασίζεται
σε αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αυτή είναι μια σταθερή αρχή της
ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Για να υπάρξει δράση της διεθνούς κοινότητος,
θα πρέπει να υπάρχει η απαραίτητη νομιμοποίηση που δίνουν οι αποφάσεις του
Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ». Το ότι αυτήν τη φορά αποφασίζουμε εμείς, μάλλον
προτίμησε να το ξεχάσει…