ΣE ΠPΩTO ENIKO Aυτό το Πάσχα είναι διαφορετικό από τα άλλα

Θεωρητικά, θα μπορούσε να είναι οποιεσδήποτε ημέρες άδειας ή διακοπών. Στην
πραγματικότητα όμως, το Πάσχα ξεχωρίζει ανάμεσα σε όλες τις γιορτές και τις
αργίες. Αυτό μπορεί να οφείλεται τόσο στη θρησκευτική του διάσταση, με τα
αναπάντητα υπαρξιακά ερωτήματα και τις αγωνίες που γεννάει, όσο και στην ίδια
τη διαδικασία της αποτίναξης του χειμώνα από πάνω μας και της έλευσης της
άνοιξης και του καλοκαιριού – ενός νέου τρόπου ζωής.

Βέβαια φέτος, τα πράγματα είναι περίεργα. Υπάρχει μία διάχυτη εκκρεμότητα στην
ατμόσφαιρα, πολλή κοινωνική ένταση, ανησυχητικές αντιθέσεις, δυσαρέσκεια με
τους ιθύνοντές μας, οδυνηρή επίγνωση σημερινών και μελλοντικών αδιεξόδων. Μια
αβεβαιότητα που – ίσως και λογικά, λαμβάνοντας υπόψη τις αντικειμενικές
συνθήκες, όπως τουλάχιστον μας παρουσιάζονται αυτή τη στιγμή – μόνο φόβους,
απελπισία και περισσότερη αβεβαιότητα γεννάει.

Αυτό το Πάσχα είναι, λοιπόν, διαφορετικό από τα άλλα. «Μυρίζει» αναστάτωση και
αλλαγή. Και κάτι ο «Κώδικας Ντα Βίντσι», κάτι ολόκληρη η συζήτηση που έχει
αναπτυχθεί γύρω από το «Ευαγγέλιο του Ιούδα», έχουν οξύνει τις αισθήσεις μας
στους συμβολισμούς και τη «μαγική» σημασία ορισμένων πραγμάτων που ποτέ δεν
προσέχαμε. Φέτος το «πέρασμα» σε έναν άλλο τρόπο ζωής είναι και ο αυτοσκοπός
μας. Φέτος θα μάθουμε να αγωνιζόμαστε ήρεμα, χωρίς φόβο ή όριο ή ελπίδα. Φέτος
θα μάθουμε να αντέχουμε τους μικρούς θανάτους. Να τους ξεπερνάμε, ή ακόμα και
να μην τους αναγνωρίζουμε ως τέτοιους. Φέτος θα είναι ο τελευταίος Επιτάφιος
που θα επιτρέψουμε να μας αγγίξει. Από του χρόνου, κι εμείς θα βλέπουμε το
Πάσχα μόνο ως άριστη ευκαιρία για ξεκούραση και κοινωνικές συνεστιάσεις. Δεν
θα αναγνωρίζουμε πουθενά ούτε τον θάνατο ούτε την ανάσταση. Όλα λογικά και
αντιμετωπίσιμα θα τα βλέπουμε. Όλα, εντός των πολύ συγκεκριμένων ορίων και
περιθωρίων μας. Μία ευθεία γραμμή χωρίς πάθη και Πάθη.