ΣE ΠPΩTO ENIKO «H γραφειοκρατία στην Eλλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»!

Τι 21ος αιώνας, τι ηλεκτρονικοί υπολογιστές σε όλη τη Δημόσια Διοίκηση, τι
παχιά λόγια από επίσημα χείλη για «πάταξη του τέρατος της γραφειοκρατίας»…
Φτάνει μια απλή, ξώφαλτση επαφή με κάποια δημόσια υπηρεσία για να… άδεις
μαζί με εκατομμύρια άλλους συμπάσχοντες πατριώτες το καθόλου πατριωτικόν άσμα,
«η γραφειοκρατία στην Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»!

Πρώτο πρόσφατο παράδειγμα: H ταλαιπωρία για να βγάλεις διαβατήριο στο παιδί
σου – ουσιαστικά, να ανανεώσεις το παλιό. Ρωτάς το αρμόδιο αστυνομικό τμήμα –
αναφέροντας την ηλικία του παιδιού (15 χρόνων) – και σου απαριθμούν τα
αναγκαία πιστοποιητικά, μεταξύ αυτών την ταυτοπροσωπία. Λες, «ας το
επιβεβαιώσω καλύτερα», καθώς η εικόνα του παλιού αστυνομικού με το φραπέ στο
χέρι ακόμα δεν έχει σβήσει από τη μνήμη σου. Σκέπτεσαι, «τι πιο έγκυρο από το
να κατεβάσω τα σχετικά από το σάιτ του υπουργείου Δημόσιας Τάξης;». Εκεί σε
πληροφορούν και πάλι ότι για την έκδοση διαβατηρίου σε ανήλικο χρειάζεσαι
ταυτοπροσωπία. «Καίγεσαι» λοιπόν για να φύγει το παιδί επειγόντως στο
εξωτερικό και αφού έχεις στα χέρια σου τα λοιπά χαρτιά και τις φωτογραφίες
ειδικά βγαλμένες («χωρίς χαμόγελο», παρακαλώ), τρέχεις στο ΚΕΠ της περιοχής
σου. Αμ, δε! «Ποια ταυτοπροσωπία;», σου λέει ο υπάλληλος. «Μετά τα 12, ο
ανήλικος χρειάζεται ταυτότητα για να βγάλει διαβατήριο». Στο σάιτ του
υπουργείου ούτε λέξη…

Αρπάζεις το παιδί παραμάσχαλα για να προλάβεις – φτου κι απ’ την αρχή – το
φωτογραφείο, το δημαρχείο κ.ο.κ. και φθάνεις ασθμαίνοντας στο αστυνομικό
τμήμα. H ουρά φτάνει έως έξω στα σκαλιά. Το ραντεβού για να καταθέσεις τα
πιστοποιητικά χαρτιά για ταυτότητα είναι σε 20 μέρες, μας πληροφορεί το
αρμόδιο «όργανο». Λες ότι είναι επείγον, εξηγείς και το «όργανο» γελάει: «Όλα
επείγοντα είναι», λέει «χαριτολογώντας». Το παιδί δεν ταξίδεψε τελικά στο
εξωτερικό…

Πρόσφατο παράδειγμα δεύτερο: H φίλη γιατρός με πληροφόρησε αγανακτισμένη για
την περίπτωση δικού της ανθρώπου και μάλιστα ασθενούς. Μου περιέγραψε την
ταλαιπωρία συνταξιούχου ναυάρχου για τα διακόσια ευρώ που χρειάζεται κάθε μήνα
για το μηχάνημα παροχής οξυγόνου που έχει στο σπίτι του, καθώς πάσχει από
ανίατη πνευμονοπάθεια. Τον τρέχουν κάθε μήνα από τη Δροσιά όπου μένει στην
Παλλήνη και από εκεί στον Άγιο Στέφανο. Και όταν επιτέλους εγκρίνουν το ποσό,
τον πληροφορούν ότι συνεργάζονται μόνο με μία συγκεκριμένη ιδιωτική τράπεζα
και ότι πρέπει να ανοίξει οπωσδήποτε λογαριασμό σε αυτήν! Ύστερα από όλα αυτά,
είμαι βέβαιη ότι η ανάγκη του ταλαίπωρου ασθενούς σε οξυγόνο πολλαπλασιάσθηκε!

Μόνιμη παρηγοριά; Η είδηση ότι 10.000 πολίτες προσέφυγαν κατά του κράτους
στον Συνήγορο του Πολίτη τον περασμένο χρόνο και ότι 8 στους 10 δικαιώθηκαν…