ΓΗΠEΔOΓPAΦIEΣ

Μόλις σοβάρεψαν τα πράγματα στο Τσάμπιονς Λιγκ, άλλαξε αμέσως και το τοπίο για
τους φιλάθλους. Μηδέν γκολ απολαύσαμε συνολικά την περασμένη εβδομάδα στους
δύο απευθείας προημιτελικούς και μόνο μια ομάδα ξεχώρισε με κάτι σαν το θάρρος
– ή ακόμα καλύτερα το θράσος – της γνώμης της. Περιέργως, η ομάδα αυτή ήταν η
Άρσεναλ του Βενγκέρ.

Δεν θα ήταν σωστό να κρύψω ότι θεωρώ τον Αλσατό, προπονητή κατά συρροήν λούζερ
– τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Παραδέχομαι ότι έφτιαξε μια ομάδα που
είναι καθαρά δημιούργημά του, αλλά το δημιούργημα αυτό δεν με συνάρπασε ποτέ
και με εκπλήσσει δυσάρεστα φέτος. Παρ’ όλο που εκτιμώ τη σοβαρότητα στο
ποδόσφαιρο (ιδίως σε υψηλό επίπεδο), μου είναι μάλλον αντιπαθές το αφ’ υψηλού
και δασκαλίστικο στυλάκι του συγκεκριμένου προπονητή, που μονίμως λέει (όταν
δεν το λέει με τα λόγια) «αυτά είναι τα κανόνια μου, απολαύστε τα κανόνια
μου». Δυσκολεύομαι ν’ αντιληφθώ, τέλος, τι είδους μαγκιά είναι ν’
«ανακαλύπτει» τον Φλαμινί και τον Εμπουέ και όχι δύο αντίστοιχους πλάγιους
μπακ από τη χώρα όπου εργάζεται. Παρ’ όλα αυτά, οφείλω να ομολογήσω ότι τα
εφετινά αποτελέσματα της Άρσεναλ (μιας ομάδας που είναι πέμπτη και εκτός
Κυπέλλου στην Αγγλία) έχουν ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Και θέτουν δύο
τουλάχιστον ερωτήματα.

Το πρώτο είναι μήπως η λάμψη της στην κορυφαία οργάνωση των ευρωπαϊκών
συλλόγων, οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι είναι η μόνη πραγματικά νέα και
ανανεωμένη ομάδα ανάμεσα στις τελευταίες οκτώ που απέμειναν να διεκδικήσουν
τον τίτλο. Μπορεί η Άρσεναλ γενικά και σε διάρκεια να έπεσε αυτή τη μεταβατική
για την ίδια χρονιά, οι πολλοί καινούργιοι παίκτες, όμως, η απειρία και τα
νιάτα τους, αποδεικνύονται ξαφνικά ατού σε ένα Τσάμπιονς Λιγκ γερασμένων ή
επαναλαμβανόμενων μαστοδόντων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ιδίως εν όψει
Μουντιάλ, όπου η φρεσκάδα θα είναι ακόμα μεγαλύτερο ζητούμενο, το ερώτημα
αξίζει να τεθεί. Όπως έχει σημασία, νομίζω, και το δεύτερο: οι επιτυχίες της
Άρσεναλ (γιατί, ό,τι και να γίνει από δω και μπρος, ο αποκλεισμός της Ρεάλ και
το 2-0 επί της Γιούβε δεν πρόκειται να ξεχαστούν) είναι επιτυχίες του αγγλικού
ποδοσφαίρου ή απλώς μιας αγγλικής ομάδας; Δέκα χρόνια μετά τον Μπόσμαν, ο
προβληματισμός δεν έχει εξαφανιστεί τελείως. H δουλειά του προπονητή (μέρος
της οποίας είναι ή θα έπρεπε να είναι η φροντίδα για τα φυτώρια της χώρας όπου
εργάζεται και όχι της πατρίδας του ή μιας άλλης χώρας στην οποία έχει
ευκολότερες προσβάσεις), η ταύτιση των φιλάθλων με την ομάδα τους, αλλά και ο
ίδιος ο χαρακτήρας του ποδοσφαίρου ως «εθνικού» παιχνιδιού, θα συνηγορούσαν
υπέρ τού ότι κάτι δεν πάει καλά με την πλήρη ανυπαρξία γηγενών στην ενδεκάδα
του Βενγκέρ. Εξάλλου, για έναν Φάμπρεγας (στον οποίο δόθηκαν, όμως, αμέριστες
ευκαιρίες) υπάρχουν και δυο – τρεις Σεντέρος, στους οποίους δύσκολα βλέπει
κανείς το μέλλον του ποδοσφαίρου. Το μέλλον αυτό είναι βέβαια παίκτες τύπου
Ανρί. Κι εκεί ο Αλσατός έκανε όχι μόνο διάνα, αλλά δικαίωσε την ίδια την
υπερβολή του.