KOKKINH KAPTA

Τι είναι δύο πρωταθλήματα μπροστά στην αιωνιότητα; Ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι, με την άνεση που του παρέχει η στήριξη της διοίκησης, συνεχίζει το έργο του περιμένοντας τα αποτελέσματα… μακροπρόθεσμα. Στη βαθμολογία παραμένει τρίτος. Στις καρδιές των οπαδών, άραγε;

H προσέγγιση που κάνει ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι στα γεγονότα ξαφνιάζει. «Αν το
δούμε βραχυπρόθεσμα, χάσαμε δύο βαθμούς. Αν το δούμε μακροπρόθεσμα, έχουμε
κερδίσει επτά», είπε ο Ιταλός μετά το φινάλε του χθεσινού ματς στην Ξάνθη.

Και αν το δούμε ακόμη με πιο μακρινή προοπτική, ίσως ο Αλμπέρτο χάσει εκτός
από βαθμούς και τη… δουλειά του, αν ο Παναθηναϊκός μείνει εκτός Τσάμπιονς
Λιγκ. Σωστά; Το σερί του δεύτερου γύρου έλαβε τέλος χθες στην Ξάνθη. Όπως
συνέβη και με τον Ολυμπιακό, η Ξάνθη δεν χαρίστηκε στους «πράσινους» και τα
επιτεύγματα μπήκαν στο βιβλίο των αναμνήσεων. Εδώ και ημέρες ο Ιταλός μιλούσε
για δύο τελικούς που θα έφερναν την ομάδα του στα πρόθυρα τού ευρωπαϊκού…
χρηματιστηρίου, δηλαδή στα σαλόνια του χρυσοφόρου θεσμού. Ο ένας με την
Καλαμαριά εξελίχθηκε σε νικηφόρο, χθες στην Ξάνθη, το εμπόδιο αποδείχθηκε
απροσπέλαστο. Το ερώτημα σχετίζεται με το τι έκανε ο Μαλεζάνι.

Ο Παναθηναϊκός πραγματοποίησε θετική εμφάνιση, αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Και
προφανώς δεν αρκεί στους φίλους της ομάδας το «είμαστε καλοί, αλλά δεν τα
καταφέραμε»! Αν ήθελαν κάτι τέτοιο, θα τους αρκούσε να κάθεται στον πάγκο και
ο… Τζίγγερ. Μαθημένοι στις διακρίσεις οι οπαδοί, βαρέθηκαν τις δικαιολογίες
και τα «ναι μεν αλλά…». Ο Παναθηναϊκός ακολούθησε την πετατημένη των
τελευταίων του αγώνων.

Να βάλει το γκολ και να διαφυλάξει με την ιταλική συνταγή τη νίκη. Χθες, η
σπεσιαλιτέ… κάηκε! Το γκολ του Γκέκα δεν έφτασε. H ομάδα «φώναζε» πως θέλει
ενίσχυση (το παραδέχθηκε και ο σκόρερ ότι κουράστηκαν σε κάποιο σημείο του
ματς), ωστόσο ο Μαλεζάνι έδειξε «βράχος» στον πάγκο και απέφυγε τις αλλαγές
πριν από το 80′. Λάθος του. Το κέντρο της άμυνας ήταν ευάλωτο και το μάθημα
από τις βιντεοκασέτες (αφορούσε τη δύναμη της Ξάνθης στις στημένες φάσεις)
πήγε στράφι. Ο Τοροσίδης προειδοποίησε στη φάση που ο Γκαλίνοβιτς έκανε μια
από τις ωραιότερες αποκρούσεις του πρωταθλήματος. Στην επόμενη, ο Ζουέλα
«τρύπησε» στην άμυνα και ήρθε το 1-1 και το ψαλίδισμα ελπίδων.

Ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι πρόσφατα μίλησε για το πόσο δύσκολο στις μέρες μας είναι
μια ομάδα σαν τον ΠΑΟ να καταφέρει κάτι αντίστοιχο με το «έπος του Γουέμπλεϊ».
Χρειάζεται να ξοδέψει χρήματα, να επενδύσει. Καμιά αντίρρηση. Προτού αγγίξει
κάποιος το ευρωπαϊκό όνειρο, λογικό είναι να κατακτήσει την ελληνική κορυφή.
Την περασμένη σεζόν, ο Μαλεζάνι έπαθε κλακάζ και απώλεσε τον τίτλο, φέρνοντας
απροσδόκητες ισοπαλίες. Την εφετινή, είμαστε στο ίδιο έργο θεατές.

Αραγε, η διοίκηση του Γιάννη Βαρδινογιάννη δεν βαρέθηκε να κινδυνεύει μονίμως
να μένει στο παρά πέντε;

ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ… ΣΤΗΣΙΜΟ

Στην (χθεσινή) παγκόσμια ημέρα του παιδικού βιβλίου, έρχεται στο νου «η
διάπλασις των παίδων» του Ξενόπουλου. Δεν ήταν το πρώτο ελληνικό περιοδικό,
ούτε καν το μοναδικό που κυκλοφορούσε. Για χρόνια και χρόνια, όμως, διαμόρφωσε
ήθος και αισθητική σε τέσσερις γενιές Ελληνόπουλων.

Κείμενα από τη «Διάπλαση των παίδων», προφανώς, δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους
οι δήθεν παράγοντες, αυτοί που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, όσοι
τυφλωμένοι από συλλογικό φανατισμό διέταξαν τα πιτσιρίκια του «Μαντουλίδη» να
το παίξουν… μαριονέτες και να μην εκδηλώσουν επίθεση στα 11” που είχαν στη
διάθεσή τους. Ο Άρης ναι μεν κατέκτησε τον τίτλο με τη διαφορά των οκτώ
πόντων, από το κύπελλο όμως αντί για σαμπάνια ξεχείλισε η ντροπή! Γιατί αν ο
Άρης νικούσε από δύο έως επτά πόντους, τότε θα πανηγύριζε ο ΠΑΟΚ. Έτσι, δόθηκε
εντολή από ψευτόμαγκα να μην υπάρξει επίθεση και η κωμωδία να επεκταθεί και σε
ματς μπάσκετ εφηβικού πρωταθλήματος(final-4 στο κλειστό του ICBS).

Η οδηγία ήταν του στυλ «αν δεν πάρουμε τον τίτλο, ας τον πάρει ο Άρης» και
δόθηκε από ανθρώπους του «Μαντουλίδη» στους άγουρους αθλητές της ομάδας του.
Τους ζήτησαν να αδιαφορήσουν! Να πιάσουν την μπάλα και να σφυρίζουν
αδιάφορα… Να χάσουν με οκτώ πόντους.

Αυτοί είναι οι παράγοντες. Σε τέτοιους εμπιστευόμαστε τις τύχες των παιδιών
μας. Για ποια διάπλαση χαρακτήρων μιλάμε;

Εδώ, απροκάλυπτα τους διδάσκουν πώς να μην ασπάζονται το «ευ αγωνίζεσθαι» και
πώς να συμβιβάζονται με κάτι που δεν είναι αθλητισμός, από την τρυφερή εφηβική
ηλικία. Αργότερα, οι ίδιοι παίκτες, έχοντας ελαστικές συνειδήσεις, πιθανότατα
θα «στήνουν ματς» και κάποιοι θα τους κατηγορούν. Αλλά στην ουσία δεν θα
φταίνε αυτοί, αλλά όσοι στον βωμό του φανατισμού τούς απαγορεύουν ό,τι
ωραιότερο υπάρχει στον αθλητισμό: να διεκδικήσουν το όνειρό τους και τη νίκη!