ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο ένστικτο για επιβίωση

Τελικά, η συντηρητικοποίηση απέχει από την επανάσταση μονάχα μία ανάσα. Μία
λέξη, «κεκτημένα», είναι αυτή που κάνει όλη τη διαφορά. Έχεις κεκτημένα, τα
διαφυλάττεις ως κόρην οφθαλμού και συμπεριφέρεσαι προσεκτικά και συντηρητικά.
Εάν δεν τα έχεις και άρα πρέπει πάση θυσία να τα αποκτήσεις ή τα έχεις και
πάνε να στα πάρουν, τότε εκρήγνυσαι. Γίνεσαι επαναστάτης. Με την καλύτερη
αιτία όλων: την ανάγκη. Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί στους ισχυρούς του
κόσμου, οι οποίοι μοιάζουν να έχουν μείνει άναυδοι με τις εξελίξεις των
τελευταίων ημερών, η «εξέγερση των φοιτητών του Μάρτη του ’06» στη Γαλλία,
καθώς και η μη αναμενόμενη μαζική συμμετοχή των απεργών στις χθεσινές
συγκεντρώσεις στην Αθήνα, παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν.

Αφού μας είπαν ότι πρέπει να είμαστε ρεαλιστές, να αποδεχθούμε ότι είναι –
μάλλον επιθυμητός – μονόδρομος ο εκσυγχρονισμός και η παγκοσμιοποίηση όχι
μόνον της οικονομίας, αλλά ολόκληρου του τρόπου ζωής και σκέψης μας, γιατί
υπάρχει πρόβλημα τώρα που, απομονωμένοι και στριμωγμένοι μέσα στη μάζα την
οποία καμία εξουσία δεν υπολογίζει πια, μάθαμε να κοιτάμε μονάχα την πάρτη
μας;

Και ενώ κατάντησαν ακόμα και τους πιο λαμπερούς και ελπιδοφόρους νέους
φοβισμένα ανδρείκελα ή εξαθλιωμένους υπαλλήλους που έχουν υπομείνει τόσα ώστε
έγιναν πια αδιάφοροι και παραιτημένοι ή διαρκώς και γραφικά εξαγριωμένοι, τότε
γιατί εκπλήττονται τόσο που μοιάζουμε να αδιαφορούμε για τις επιχειρήσεις ή
τους οργανισμούς όπου εργαζόμαστε ή για την καλή οικονομική κατάσταση της
χώρας; Γιατί εκπλήττονται που οι φοιτητές εξεγείρονται μόνο εάν τους θίξεις τα
– καθ’ όλα νόμιμα – κεκτημένα τους και το δικαίωμα προσδοκίας που έχουν στην
εργασία;

Μη μας μιλάτε για Αριστερά και Δεξιά, για ιδεολογίες και ιδανικά, για
«προσφορά στον λαό». Ουδείς έχει απομείνει τα πιστεύει. Πιστεύουμε μονάχα σε
έναν στοιχειωδώς ανθρώπινο μισθό, στα απομεινάρια μιας εργατικής νομοθεσίας
που με αίμα και μόχθους αιώνων έχει διαμορφωθεί και στο φυσικό αναφαίρετο
ένστικτό μας – όχι πια δικαίωμα – να επιβιώσουμε.