Mέρες του ’68 στη Σορβόννη

Άνεμος του ’68 φύσηξε στη Σορβόννη. Με δακρυγόνα, οι ειδικές αστυνομικές
δυνάμεις κατάφεραν να σπάσουν την κατάληψη του ιστορικού Πανεπιστημίου και να
βγάλουν έξω τους φοιτητές, που είχαν οχυρωθεί εκεί για να διαμαρτυρηθούν για
τις εργασιακές μεταρρυθμίσεις της δεξιάς κυβέρνησης.

Στο πανεπιστήμιο. Γάλλοι φοιτητές συγκρούονται με την αστυνομία έξω από τη Σορβόνη.

Οι φοιτητές τραγουδούσαν το «Μπέλα τσάο» και έπαιζαν μουσική Μπαχ. Είχαν
καταλάβει από την περασμένη Τετάρτη τον πανεπιστημιακό χώρο, όπου το 1968 είχε
χτυπήσει η καρδιά της εξεγερμένης γαλλικής νεολαίας. Στόχος τους ήταν
αμφιλεγόμενος νόμος για την απασχόληση των νέων, ο οποίος στοίχισε στη
δημοτικότητα του πρωθυπουργού Ντομινίκ ντε Βιλπέν. Εξαιτίας των καταλήψεων,
που εκτός από τη Σορβόννη είχαν επεκταθεί σε περίπου 50 πανεπιστημιακά
ιδρύματα της χώρας, ο υπουργός Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί υποχρεώθηκε να
επιστρέψει εσπευσμένα από τις γαλλικές Δυτικές Ινδίες. Ήταν οι χειρότερες
ταραχές από τον περασμένο Νοέμβριο, όταν νεαροί μετανάστες στα προάστια
γαλλικών πόλεων είχαν εξεγερθεί κατά της φτώχειας. Οι καταλήψεις στην υπόλοιπη
χώρα συνεχίζονταν χθες ακόμη και μετά την καταστολή της κατάληψης της
Σορβόννης.

Οι ειδικές δυνάμεις της Αστυνομίας έκαναν έφοδο στη Σορβόννη τα ξημερώματα του
Σαββάτου, υποχρεώνοντας περίπου 200 φοιτητές που είχαν καταλάβει το
Πανεπιστήμιο να το εγκαταλείψουν και προβαίνοντας σε τουλάχιστον 10 συλλήψεις.
Οι φοιτητές κατήγγειλαν ότι οι αστυνομικοί έκαναν υπερβολική χρήση βίας. Ο
«πράσινος» ευρωβουλευτής Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ένα από τα μυθικά πρόσωπα της
φοιτητικής εξέγερσης του ’68, δήλωσε ότι η κυβέρνηση εκτροχιάστηκε και
παρατήρησε ότι «όποιος επιβάλλεται με τη βία βγαίνει χαμένος». Στο πλευρό των
φοιτητών τάχθηκε και ο σοσιαλιστής δήμαρχος του Παρισιού Μπερτράν Ντελανοέ, ο
οποίος απαίτησε από τις αστυνομικές δυνάμεις να μην ασκήσουν βία. Χιλιάδες
άνθρωποι είχαν διαδηλώσει την περασμένη εβδομάδα εναντίον του παράδοξου νόμου
Ντε Βιλπέν που, ενώ από τη μια αποσκοπεί στη μείωση της ανεργίας, από την άλλη
διευκολύνει τους εργοδότες που προσλαμβάνουν νέους έως 26 ετών να τους
απολύουν μετά την παρέλευση 2 ετών. Πρόκειται για ένα μέτρο που ονομάστηκε
«συμβόλαιο πρώτης εργασίας», με το οποίο η κυβέρνηση ελπίζει ότι θα δώσει το
κίνητρο στους εργοδότες να προσλαμβάνουν ευκολότερα νεαρούς, αφού δεν θα
αναλαμβάνουν καμιά υποχρέωση να τους διατηρήσουν και μετά την παρέλευση της
διετίας. Εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία, η ανεργία στη Γαλλία βρίσκεται
μονίμως γύρω στο 10% – από τις υψηλότερες στη Δυτική Ευρώπη. Εδώ και μία
γενιά, σε ποσοστό μεγαλύτερο τού 20% διατηρείται η ανεργία μεταξύ των νέων
κάτω των 25 ετών.

Τα πρώτα αποτελέσματα

Με την κατάληψη της Σορβόννης, ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν πέρασε το χειρότερο
τριήμερο στους δέκα μήνες που βρίσκεται στην πρωθυπουργία. H πρώτη φοιτητική
εξέγερση που είχε ξεσπάσει στο ίδιο Πανεπιστήμιο τον Μάιο του ’68, είχε
σημάνει το τέλος της πολιτικής καριέρας του στρατηγού Ντε Γκωλ, που είναι το
πολιτικό είδωλο του Γάλλου πρωθυπουργού.

Πάντως, οι πιέσεις που ασκήθηκαν αυτές τις ημέρες στην κυβέρνηση φαίνεται πως
έφεραν τα πρώτα αποτελέσματα. Χθες, ο πρόεδρος της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης
Ζαν-Λουί Ντεμπρέ δήλωσε ότι ο επίμαχος νόμος για την απασχόληση των νέων, ο
οποίος ψηφίστηκε την Πέμπτη και θα αρχίσει να ισχύει από τον Απρίλιο, μπορεί
να βελτιωθεί.

ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΟΝ ΜΠΕΝΤΙΤ

«Ξέρουν να απαντούν μόνο με τη βία»

Ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ντανιέλ Κον Μπεντίτ

«H ΓΑΛΛΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ξέρει να απαντάει μόνο με τη βία. Και τότε και
τώρα. Για άλλη μία φορά κάνει λάθος. Σε σχέση με τη δική μου εποχή όμως, τα
πράγματα σήμερα είναι διαφορετικά, πολύ πιο δύσκολα για τους νέους». Έτσι
σχολιάζει στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ένας από
εκείνους που πρωτοστάτησαν στον Μάη του ’68, την πρόσφατη κατάληψη της
Σορβόννης και την επέμβαση της αστυνομίας. «Όταν κοιτάζω αυτά που συμβαίνουν
σήμερα στη Σορβόννη και τα συγκρίνω με όσα συνέβαιναν τότε, η μοναδική
ομοιότητα που βρίσκω είναι στη συμπεριφορά της αστυνομίας: και σήμερα – όπως
και τότε – θέλει να επιβληθεί με τη βία».

Ποιες είναι άραγε οι διαφορές; «H ζωή των φοιτητών που διαμαρτύρονται σήμερα
είναι πολύ πιο δύσκολη και οι προοπτικές τους για το μέλλον πολύ πιο σκληρές
από όσο των νέων του ’68. Εμείς τότε κατεβαίναμε στους δρόμους και τις
πλατείες επειδή θέλαμε να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας, να το
διαχειριστούμε μόνοι μας. H δική μας γενιά δεν είχε γνωρίσει τον εφιάλτη της
μαζικής ανεργίας, που είναι μια πραγματικότητα για τους σημερινούς νέους.
Εμείς τότε θέλαμε να γίνουμε κύριοι της ζωής μας, να της ανοίξουμε τις πόρτες
που η κοινωνία και η ηθική της κρατούσε κλειστές. Ο ορίζοντας των σημερινών
νέων είναι κλειστός όχι από τους ηθικούς φραγμούς μιας συντηρητικής κοινωνίας,
αλλά από τη μαζική ανεργία και τη φτώχεια».

H διαμαρτυρία θα μπορούσε άραγε να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για γενικότερο
κίνημα; «Θα μπορούσε, αλλά δεν ξέρω αν θα γίνει αυτό», λέει ο Κον Μπεντίτ.
«Έχουν υπάρξει και άλλες διαδηλώσεις και μαζικές διαμαρτυρίες, πριν από αυτήν
την κινητοποίηση των φοιτητών. Ασφαλώς, η κυβέρνηση θα μπορούσε να βρεθεί
μπροστά σε σοβαρές δυσκολίες. Θα δούμε ποιος θα πάρει την πρωτοβουλία για
αυτήν την κινητοποίηση. H αναμέτρηση για την ώρα είναι περισσότερο κοινωνική
παρά πολιτική».