ΓΗΠEΔOΓPAΦIEΣ

Το φαινόμενο δεν είναι νέο, αλλά αυτό το πρωτάθλημα σχεδόν εξαφάνισε από τον
χάρτη όλο το εκτός Λεκανοπεδίου τοπίο. H έκπτωση του ΠΑΟΚ, η γενική βύθιση της
Θεσσαλονίκης, η έλλειψη δυναμισμού των λοιπών επαρχιακών ομάδων (πλην Λάρισας,
ίσως και υπό προϋποθέσεις) αφήνουν τις ομάδες των Αθηνών – ο Πειραιάς σε αυτό
το σχήμα ανήκει στην Αθήνα – μόνες. Και γι’ αυτό, το πρωτάθλημά μας
εκτεθειμένο.

Αυτό που περνάει ο ΠΑΟΚ φέτος – και που μάλλον η τελευταία σταγόνα του ήταν η
σαββατιάτικη ήττα από τον Παναθηναϊκό σε μια άδεια Τούμπα – μπορεί να μην ήρθε
ξαφνικά, εκτυλίχθηκε όμως με τόση ταχύτητα και τέτοια σφοδρότητα που αν δεν
ήταν θλιβερό για μια ομάδα με τόσο βαριά ιστορία και έρεισμα, θα μπορούσε να
χαρακτηριστεί παραδειγματικό. Μια διοίκηση – μετά κάθαρσιν, μάλιστα – από την
πρώτη στιγμή ξεπερασμένη από το φορτίο που ανέλαβε, μια εναλλαγή προπονητών
πέρα από κάθε λογική (ο δυστυχής Κωστίκος δικαιούται να αισθάνεται αναδρομικά
σχεδόν δικαιωμένος μετά το «πείραμα» Ντουμιτρέσκου), ένας κλονισμός – ίσως
πρώτη φορά – της σχέσης των παικτών με τον κόσμο: δεν χρειάζονται και πολλά
άλλα εσωτερικά χτυπήματα για να γονατίσει – παρά το αξιόλογο αλλά
ανεπεξέργαστο υλικό των παικτών της – μια ομάδα που η υπερηφάνεια για τη
φανέλα της γέννησε και γεννά απαιτήσεις.

Ειδικά σκέπτομαι την αλλαγή πορείας του φυσικού αρχηγού αυτής της ομάδας. Πριν
από δύο χρόνια ο Ζαγοράκης ήταν στην κορυφή του Ολύμπου, πρώτος παίκτης – με
κεκτημένη ταχύτητα – της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Πριν από έναν χρόνο έπαιζε σε
ένα από τα ισχυρότερα πρωταθλήματα της Ευρώπης, βασικός στην ομάδα του και
νικητής στην προσωπική μονομαχία με τον Κακά ένα βράδυ στο Μιλάνο. Πριν από
οκτώ μήνες γύρισε σαν μεσσίας στην ομάδα της καρδιάς του, αφήνοντας Καμπιονάτο
και λεφτά για να ηγηθεί στο νέο ξεκίνημα. Και τώρα όχι μόνο είδε τη συλλογική
αναγέννηση συντρίμμια, αλλά και δέχεται προσωπικές επιθέσεις, κατηγορούμενος
ότι κακώς γίνεται ασπίδα των συμπαικτών του, ότι κακώς δεν αφήνει το
τρικυμισμένο σκαρί να βυθιστεί αύτανδρο. Το έχουμε πει αρκετές φορές: σχεδόν
κανείς στον αθλητισμό δεν κέρδισε ξαναγυρνώντας στο πεδίο της παλαιάς δόξας
του.

Τουλάχιστον ο Ζαγοράκης έχει την ιστορία του, αλλά πόσο πιο δειλά γράφεται η
ιστορία νέων ταλέντων που από νωρίς κρατούν ισορροπίες εκτός αγωνιστικού
χώρου. Ο Χάρης Παππάς μπορεί να ανήκει τυπικά στον Ολυμπιακό, αλλά ποια
καλύτερη ευκαιρία να αποδείξει την αξία του και το λάθος αυτών που τον έδιωξαν
από το καλοκαίρι προσωρινά από το να κατέβει να παλέψει και να λάμψει στο
Καραϊσκάκη; Αντί γι’ αυτό θέλησε, ή τον έπεισαν, να απέχει από το παιχνίδι
ανάμεσα στην ομάδα όπου παίζει και εκείνη στην οποία σύντομα θα παίξει. Αντί
για χαρά το ποδόσφαιρο γίνεται διαπραγμάτευση, συσχετισμός δυνάμεων που
μοιραία ωφελεί τον ισχυρό. Νερό στον μύλο του κράτους των Αθηνών θα έλεγαν –
και δεν θα είχαν άδικο – οι Βορειοελλαδίτες φίλοι μας.