Ένα χαϊκού για 20 χρόνια φυλακή

Φουσάκο Σιγκενόμπου. H ιδρύτρια της οργάνωσης ανταρτών πόλεων, Κόκκινος Στρατός, καταδικάσθηκε

«H ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ δεν είναι το τέλος. Είναι μόνον η αρχή. Ισχυροί, θα
συνεχίσουμε να απλωνόμαστε». Κάπως έτσι θα μπορούσε να αποδοθεί στα ελληνικά
το χαϊκού, το μικρό ιαπωνικό ποίημα το οποίο και ενέπνευσε στη Φουσάκο
Σιγκενόμπου, την ιδρύτρια της περιβόητης ιαπωνικής οργάνωσης ανταρτών πόλεων
Κόκκινος Στρατός, η καταδίκη της σε εικοσαετή κάθειρξη από το Περιφερειακό
Δικαστήριο του Τόκιο.

H 60χρονη σήμερα Σιγκενόμπου κρίθηκε ένοχη για τον συντονισμό κατάληψης της
γαλλικής πρεσβείας στη Χάγη, πριν από 32 χρόνια: τρία μέλη του Κόκκινου
Στρατού είχαν τότε εισβάλει στην πρεσβεία, κρατώντας ομήρους τον πρέσβη και
δέκα ακόμη εργαζομένους για περισσότερες από 100 ώρες και τραυματίζοντας
σοβαρά δύο αστυνομικούς. Το γαλλικό κράτος τερμάτισε την ομηρεία
απελευθερώνοντας έναν φυλακισμένο αντάρτη του Κόκκινου Στρατού, ο οποίος στη
συνέχεια διέφυγε μαζί με τους υπόλοιπους δράστες αεροπορικώς στη Συρία. Παρότι
ο δικαστής αναγνώρισε πως η Σιγκενόμπου δεν είχε συμμετάσχει προσωπικά στην
επιχείρηση, τη θεώρησε ως ηγέτιδα και κεντρικό πρόσωπο του Κόκκινου Στρατού
υπεύθυνη γι’ αυτό το «ποταπό έγκλημα».

Το ποίημα

Ακούγοντας τη δικαστική ετυμηγορία, η Σιγκενόμπου οργισμένη συνέταξε ένα
χαϊκού το οποίο διαβάστηκε λίγο αργότερα από τον δικηγόρο της έξω από το
δικαστήριο. H Σιγκενόμπου μυήθηκε στη ριζοσπαστική Αριστερά τη δεκαετία του
’60, την εποχή που ο κόσμος ολόκληρος βρισκόταν επί ποδός εξαιτίας του πολέμου
στο Βιετνάμ. Ίδρυσε τον Κόκκινο Στρατό στον Λίβανο το 1971 και αφιέρωσε τη ζωή
της στον παλαιστινιακό αγώνα και στην ανατροπή των κυβερνήσεων και του
Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Επί μία δεκαετία ο Κόκκινος Στρατός ήταν συνώνυμο
του τρόμου: αεροπειρατείες, επιθέσεις με όλμους σε πρεσβείες, ομηρείες,
βομβιστικά χτυπήματα… Με τα χρόνια, όμως, η Σιγκενόμπου συνειδητοποίησε πως
αγωνιζόταν για μια ουτοπία και αποσύρθηκε. Τα ίχνη της χάθηκαν για κάποιο
διάστημα, τελικά όμως συνελήφθη το 2000 στην Οζάκα. «Όταν στέκομαι στο
δικαστήριο», ανέφερε σε μήνυμά της, «νιώθω πάντα εκτεθειμένη στα μάτια δύο
ομάδων ανθρώπων. H μία είναι τα θύματα και η άλλη οι σύντροφοι που σκοτώθηκαν
στη μάχη».