ΣE ΠPΩTO ENIKO Zουμπουλία ή Θεοπούλα;

Παρακολουθώ κι εγώ από το Mega τη σειρά του κυρίου Καπουτζίδη και, όσο να
‘ναι, έχω συναισθηματικά εμπλακεί με τους τρισχαριτωμένους ήρωές του. Το
οικογενειακό μου περιβάλλον συχνά μού ζητάει να εξηγηθώ για τη φανερή
αμφιθυμία που μου προκαλεί η Θεοπούλα ως ρόλος και ως άνθρωπος.

Παρντόν κιόλας που σας τη σπάω, αλλά αυτή η φευγάτη και απρόβλεπτη γραία, που
αντιλαμβάνεται τα γύρω της με έναν αυστηρά προσωπικό κώδικα, βασικά με γεμίζει
άγχος και με κάνει να ντρέπομαι.

Την ίδια περίπου αμηχανία μού προκαλεί κάθε μεγάλη γυναίκα που επιμένει να
μεταφράζει τα κοινά και τα εν δήμω με ένα θεόκλειστο ιδιωτικό ιδίωμα που
ελάχιστα απέχει από την αφασία.

Από τον συγκεκριμένο τύπο γυναίκας, προσωπικά περιμένω τα πάντα. Να μου φάει
τη σειρά στο γκισέ της Εφορίας, να απλώσει τις σακούλες της σε όλο το μήκος
του λεωφορείου, να ξετυλίξει σουβλάκι με τζατζίκι μέσα στο ταξί, να βγάλει τις
κάλτσες της στο αεροπλάνο, να ψηφίσει στις εκλογές τον πιο μπιπ, να ζουλήξει
όλες τις ντομάτες στη λαϊκή και μετά να μην αγοράσει καμία.

Από πού κι ώς πού, Θεοπούλα, οέο; Ποιος σου δίνει το ελεύθερο να είσαι
φανατικά αντικοινωνική και ταυτόχρονα φανατικά χαριτωμένη;

Προσωπικώς δεν ψήνομαι με τίποτα και δεν γελάω καθόλου. Έχω τίποτε σοβαρό,
γιατρέ μου;