Mια Γυναίκα στα σκαλοπάτια του Θεάτρου

Καθότανε στα σκαλοπάτια του θεάτρου με ξέπλεκα μαλλιά κι ένα σακούλι τσιπς στο
χέρι ολόκληρη γυναίκα, που έδειχνε είκοσι πέντε και ήτανε τριάντα…

«Σας περιμένω κύριε Φασουλή, θέλω να σας μιλήσω. Να μου δώσετε μια συμβουλή.
Τι να κάνω; Είμαι ηθοποιός, το καταλάβατε. Έχω τελειώσει δραματική σχολή, έχω
πάει σεμινάρια χορού, κίνησης και λόγου, έχω παίξει με την ομάδα “Ορχηστής In
space” σε μια περφόρμανς στο θέατρο “Βυρσοδεψείον”, επίσης με εταιρικό θίασο
έχω παίξει, σε ένα έργο ενός Ιρλανδού διασκευασμένο για μια ηθοποιό, δυο
ακροβάτες και μια σόλο κιθάρα, αλλά δεν μας πληρώνανε και μεγάλωσα πια, λέω να
πάω κι εγώ στο εμπορικό να ζητήσω δουλειά, αλλά ποιος με ξέρει που δεν έχω
κάνει τηλεόραση; – ε τι κύριε Φασουλή, αυτά που κοροϊδεύουμε; – και πήγα που
λέτε σε έναν παραγωγό, παραγωγό παραγωγό, όχι εταιρικοί, ομάδα,
επιχορηγούμενος και τέτοια, κανονικός του θεάτρου του εμπορικού, main stream,
πώς το λένε καραmain. Με πήρε τελικά, μου ‘κανε και τα γλυκά μάτια ο παππούς,
έκανα πως δεν καταλαβαίνω εγώ, πάει στο διάβολο, κάναμε πρεμιέρα, περνάει μια
δεκαημερία, δύο δεκαημερίες, τίποτα! Ούτε δεκάρα. Αυτός χειρότερος απ’ όλους.
Έπρεπε να πληρώνουμε και τα καλσόν από πάνω, γιατί κάθε βράδυ στο φινάλε το
‘σκιζα το καλσόν στα σπαγγάτα κι αγόραζα κάθε μέρα κι άλλο απ’ τα λεφτά που
δεν είχα, για δεν μας πλήρωνε ο μεγαλοκαρχαρίας, ο άφραγκος, μου ‘θελε και
υπερπαραγωγή. Τι υπερπαραγωγή; Δυο βαρέλια με λαμπιόνια – του δέντρου για τα
Χριστούγεννα κανονικά – και τρεις λινάτσες με παγιέτες να κάνει γκλαμουριά το
μπουλούκι. Έφυγα, μας φύγανε δηλαδή, νύχτα απ’ την πίσω πόρτα, γιατί απ’ την
μπροστά όλο σκαλιά καθρέφτες κι αναμμένα μπιρμπιλόνια ήτανε ο κλητήρας με το
χαρτί στο χέρι. Και τώρα μου λένε να πάω να κάνω τη γλάστρα σε ένα… σαν
πρωινάδικο; Σαν μεσημεριανό; Σαν ανάμεσα κάτι. Ένα “τιβι-μπραντς” το λένε οι
κριέιτορς. Αλλά εγώ θα το ‘λεγα “Απ’ το πισωκολλητό στο δάκρυ”. Κι εκεί πρέπει
να παίζω λέει την ξέκωλο-ψυχοπονιάρα-κατά-βάθος και καταλαβαίνετε δύσκολο πώς
να το κάνω; Άσε που θα με πάρουνε με τα Τοτάλ 2% λιπαρά, έτσι και κατέβω κατά
Ψυρή μεριά που είχαμε την ομάδα και τώρα οι άλλοι δουλεύουνε στα μπαρ στη
λάντζα κι οι πιο τεκνοί φάτσα-πόρτα. Τι να κάνω κύριε Φασουλή; Στην τσάντα μου
να δείτε, μόνο βιογραφικά φωτογραφίες και τηλέφωνα θα βρείτε, άντε και καμια
Μαρς. Με Μαρς και τσιπς τρέφομαι κι αν με κεράσει τίποτα κανείς στην πλατεία.
Τι να κάνω; Να πάω να ξεφτιλιστώ και να λιγδώσει τ’ αντεράκι μου, να βάλω και
κάνα παπούτσι, γιατί με τα πάνινα χειμώνα – καλοκαίρι θα πάθω κάνα κρυοπάγημα
και θα ‘χουμε άλλα; Ή να περιμένω στην ουρά της οντισιόν; Μια ζωή στην ουρά
της οντισιόν κύριε Φασουλή με ένα χαρτί στο χέρι κι από μέσα στην αίθουσα ν’
ακούς τον ίδιο μονόλογο για εκατοστή φορά. Τον ίδιο μονόλογο που σας λέω τώρα
κύριε Φασουλή και σας κοιτάω στα μάτια και μ’ όλη μου την αγωνία σας ρωτάω:
πέρασα κύριε Φασουλή; Πέρασα; Ή θα μείνω ισοβίως μετεξεταστέα της ζωής, κι
άνεργη, ανενεργή κι εξόριστη, στο σανίδι του Θεάτρου;».