ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα πράγματα είναι τόσο μπερδεμένα…

Είναι περίεργες οι μέρες που διανύουμε. Περίεργες εποχές. H καθημερινή ζωή μας
εδώ στην Ελλάδα μοιάζει βγαλμένη από τις σελίδες κάποιου μυθιστορήματος του Λε
Καρέ. Υποκλοπές τηλεφωνημάτων, αυτοκτονίες και καταθέσεις, σενάρια για
«αθώους» και «ενόχους», πράκτορες και ωτακουστές, ιδιωτικές εταιρείες και
υποψίες, η υπόθεση περιπλέκεται κάθε ώρα που περνάει. Ουδείς μπορεί πράγματι
να ξέρει την πάσα αλήθεια και, πράγματι, αμφιβάλω εάν πια υπάρχει τέτοιο
πράγμα. H αλήθεια εξαρτάται από το σημείο απ’ όπου την κοιτάς. Και η αλήθεια
συχνά αποδεικνύεται πως είναι μία πολύ, μα πάρα πολύ, σχετική έννοια.

Μοιάζει με αυτό που έπαθα πριν από λίγες μέρες, βλέποντας τηλεόραση. H πόλη,
ιδωμένη από ένα ύψος, έμοιαζε επίπεδη ζωγραφιά. Όσο πλησίαζε η κάμερα στο
έδαφος, τα κτίρια, τα δέντρα, οι άνθρωποι, αποκτούσαν και τις τρεις διαστάσεις
τους, άλλαζαν. Μετατρέπονταν σε κάτι πολύ διαφορετικό απ’ αυτό που αρχικά
φαινόταν. Ταυτόχρονα όμως, και πολύ ίδιο.

«Άνθρωπο βλέπεις και άνθρωπο δεν ξέρεις», έλεγε η γιαγιά μου. Είχε δίκιο, όπως
κατάλαβα αρκετά αργότερα. Πολύ συχνά, οι καταστάσεις και οι άνθρωποι είναι
πολύ διαφορετικοί απ’ αυτό που φαίνονται. Και εξίσου συχνά, αποδεικνύονται
πολύ διαφορετικοί απ’ αυτό που είναι… Τα πράγματα είναι τόσο μπερδεμένα και
περίπλοκα που είναι διαρκώς ρευστά. Σε τίποτε δεν μπορείς να βασιστείς. Ούτε
καν στο ότι, στο τέλος, εάν εμπιστευτείς θα προδοθείς. Δεν ξέρεις πλέον ποιος
είναι εχθρός ή φίλος, ποιος ο πραγματικός αθώος και ποιος ο ένοχος. Ούτε καν
ξέρεις πια τη σημασία αυτών των λέξεων. Απόλυτα δεν υπάρχουν, όλα είναι τόσο
σχετικά που τίποτε δεν ισχύει και όλα είναι πιθανά. Σε έναν κόσμο όπου το
αυτονόητο ανά πάσα στιγμή διαψεύδεται, ελάχιστοι και ελάχιστα είναι αυτά που
παραμένουν όρθια, ενώ κάθε στιγμή είναι μία νέα αγωνία. Μονάχα η αναζήτηση της
ανθρωπιάς που μπορεί να κρύβεται κάθε στιγμή, σε κρατάει. Ακόμα κι αν αυτή
τελικά αποδειχθεί σκάρτη.