διακοπές Kοντινές αποδράσεις

ΑΝΑΚΑΣΙΑ – ΑΝΩ ΒΟΛΟΣ

Μουσείο Θεόφιλου

Δεν χρειάζεται να κάνεις παρά πέντε χιλιόμετρα οδηγώντας προς την Πορταριά για
να φτάσεις στην Ανακασιά και τον Άνω Βόλο, προάστια πλέον της πόλης.

Το σπουδαιότερο αξιοθέατο στην Ανακασιά, έδρα του Δήμου Ιωλκού με τα
καινούργια αρχοντικά και τα πέτρινα σπίτια της, είναι το Μουσείο Θεόφιλου
που βρίσκεται μέσα στα σοκάκια. Είναι το σπίτι του Γιάννη Κοντού, ο οποίος
το 1912 ζήτησε από τον γνωστό λαϊκό ζωγράφο να ζωγραφίσει όλους τους τοίχους
του επάνω ορόφου. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό καθώς ο Θεόφιλος έχει
γεμίσει ασφυκτικά με τη ζωγραφική του 60 ολόκληρα τετραγωνικά! Χωρισμένα σε
δύο τμήματα έχουν ως θέμα ήρωες του 1821, τοπία του Πηλίου, σκηνές κυνηγιού,
γλάστρες με λουλούδια, αρχαίους θεούς. Το κτίριο αναστηλώθηκε το 1965 από το
υπουργείο Πολιτισμού στο οποίο ανήκει (ανοιχτό κάθε μέρα εκτός από τη Δευτέρα
8.00-15.00, τηλ. 24210 47340).

Στον Άνω Βόλο αξίζει να επισκεφθείς την Παναγία των Εισοδίων του 1903
με λαϊκά λιθανάγλυφα και να δεις τις δύο παλιές βρύσες με τις επιγραφές τους
στο προαύλιο. Επίσης, να ανέβεις στο λόφο της Επισκοπής, που είναι από
τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής. Κωνικός, πευκόφυτος έχει επάνω του
την καταπληκτική τρίκλιτη βασιλική της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που είναι από
τα παλιότερα μεταβυζαντινά μνημεία του Πηλίου. Όπως πιστεύεται, υπήρχε εδώ
μεσαιωνικό μοναστήρι το οποίο καταστράφηκε τους πρώτους αιώνες της
τουρκοκρατίας και στη θέση του ο επίσκοπος Δημητριάδος Κάλλιστος έκτισε το
1639 την εκκλησία. Αρχαία οικοδομικά λείψανα που βρέθηκαν γύρω της
δημιούργησαν αρχικά την άποψη ότι στον λόφο ήταν κτισμένη η αρχαία Ιωλκός –
γι’ αυτό και ο δήμος πήρε το όνομά της. Όμως οι έρευνες των αρχαιολόγων
κατέρριψαν στη συνέχεια αυτή την εκδοχή.

ΑΓΡΙΑ – ΔΡΑΚΕΙΑ – ΑΓΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ

Άγιος Λαυρέντιος

Πώς γίνεται μια περιοχή που μετρούσε το 1881 μηδέν κατοίκους να είναι σήμερα
έδρα του ομώνυμου δήμου, η μεγαλύτερη πολίχνη του Πηλίου, το μεγαλύτερο
προάστιο του Βόλου και να αριθμεί… 8.000 κατοίκους; Στην Αγριά, η
οποία αποτελούσε απλά το επίνειο της Δράκειας και του Αγίου Λαυρεντίου, από το
1854 και μετά άρχισαν να χτίζονται ελαιαποθήκες και γρήγορα έγινε κέντρο
ελαιοεμπορίου και μάλιστα ένα από τα μεγαλύτερα του κόσμου. Αυτή βέβαια ήταν
και η αιτία που άργησε να κατοικηθεί, αφού το ανθυγιεινό κλίμα δεν ευνοούσε
κάτι τέτοιο και μόλις το 1881 απέκτησε τους πρώτους 17 κατοίκους της. Από τότε
η Αγριά αναπτύσσεται διαρκώς και λειτουργεί ακόμη ως εξαγωγικό κέντρο ελιάς
παρ’ όλο που δεν έχει την παλιά… αίγλη. Μάλιστα εδώ βρίσκονται οι
εγκαταστάσεις της ΕΨΑ και η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Πηλίου. Όσο για
το… άγριο όνομά της οι απόψεις διίστανται: άλλοι λένε ότι βγαίνει από το
φυτό αγριάδα, άλλοι «εκ της άγρας των αλιέων» και ορισμένοι εκ της Αγραίας
Αρτέμιδος. Κι αν η πρώτη εικόνα της δεν είναι κι η καλύτερη – αφού τις
εντυπώσεις… κλέβει το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ – μάθετε ότι δεν είναι λίγοι
εκείνοι που επισκέπτονται φανατικά την παραλία της παλιάς «σκάλας» με τα
ουζερί και την έντονη νυχτερινή ζωή και κυρίως την πλαζ Σουτραλί.

Φεύγοντας από την Αγριά σάς περιμένουν 10 ανηφορικά χιλιόμετρα μέχρι τη
Δράκεια που είναι χτισμένη σε κοίλωμα ανάμεσα σε δύο ρεματιές.
Βακουφικό χωριό και η Δράκεια από τα μεγαλύτερα χωριά του Πηλίου στα χρόνια
της τουρκοκρατίας και με συμμετοχή στο «Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών
περιόδου 1942-1944», αφού εκεί εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς 118 πατριώτες
εξαιτίας της αντιστασιακής δράσης των ανταρτών της περιοχής. Πατρίδα του
λαϊκού ζωγράφου Παγώνη – αγιογραφίες του οποίου βλέπετε στο ξωκλήσι της
Παναγίτσας – του Νικολάου Πορφυρογένη, του Γεωργίου Καραμάνη και άλλων μεγάλων
μορφών. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι στις αρχές του 19ου αιώνα η Δράκεια είχε
σχολείο «κοινών γραμμάτων» και «ελληνικό» σχολείο. Όταν βρεθείτε στο χωριό
ψάξτε το ξωκκλήσι του Σταυρού, στην Ανεμούτσα, γιατί έχει το καλύτερο
λαϊκότροπο ξυλόγλυπτο και ζωγραφιστό τέμπλο. Ανάλογο ενδιαφέρον έχει και το
ξυλόγλυπτο τέμπλο στο μοναστήρι των Ταξιαρχών, ο Άγιος Αθανάσιος του 1766, ο
Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Γεώργιος του 1796 και το ξωκκλήσι της Παναγιάς στ’
Αμπέλια με αγιογραφίες του 1778.

Επόμενος προορισμός είναι ο Άγιος Λαυρέντιος που αν και είναι πολύ
κοντά στη Δράκεια δεν υπάρχει δρόμος να ενώνει τα δυο χωριά (όπως συμβαίνει
και με τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας) κι έτσι η επιστροφή προς την Αγριά είναι
απαραίτητη. Στη παράκαμψη πριν από τη γέφυρα του Βρύχωνα, στην είσοδο των Κάτω
Λεχωνίων, ο δρόμος ανηφορίζει αριστερά και στα 11 χιλιόμετρα φτάνετε στον Άγιο
Λαυρέντιο. Λίγο πριν από την είσοδο του χωριού υπάρχει διασταύρωση που οδηγεί
στο ομώνυμο μοναστήρι απ’ όπου και το όνομα του χωριού. Το μοναστήρι που
λειτουργεί σήμερα ως γυναικεία μονή χτίστηκε από τον όσιο Λαυρέντιο το 1378
στα ερείπια παλαιότερης μονής χτισμένης το 12ο αιώνα από αμαλφινούς μοναχούς
του Τάγματος του Αγίου Βενεδίκτου. Παρ’ όλο που τα βλέμματα τραβάει ο μοβ
τρούλλος, πραγματική αξία έχει το ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο του ναού και
οι εικόνες. Το χωριό του Αγίου Λαυρεντίου είναι από τα λίγα του Πηλίου που
έχει διατηρήσει τόσο έντονα την παραδοσιακή πηλιορείτικη αρχιτεκτονική, ενώ
παράλληλα διαθέτει εξαιρετικό δίκτυο από καλντερίμια, και ωραίες ταβέρνες για
φαγητό στη μεγάλη πλατεία του.