Όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε τώρα…

Δεκαοκτώ χρόνια μετά το Ευρωμπάσκετ του ’87, ο Μιχάλης Κακιούζης… μιμήθηκε τον προπονητή του, Παναγιώτη Γιαννάκη, υψώνοντας το τρόπαιο για την πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ελλάδα!

Το βράδυ της 25ης Σεπτεμβρίου, το ελληνικό μπάσκετ ανέβηκε ξανά ύστερα από 18
χρόνια στην κορυφή της Ευρώπης. Στην «Μπεογκράτσκα Αρίνα» του Βελιγραδίου, η
εθνική μας ομάδα, με τον Παναγιώτη Γιαννάκη στον πάγκο, έντυσε στα «γαλάζια»
το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και γνώρισε την αποθέωση όχι μόνο από τους 10.000
Έλληνες που βρέθηκαν στις εξέδρες αλλά και από τους Σέρβους διοργανωτές.

«Όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε τώρα», ήταν το τραγούδι που άκουγε συνεχώς ο
πρωταγωνιστής της τελικής φάσης για την Εθνική, ο Θόδωρος Παπαλουκάς.
«Ηρεμήστε, θα νικήσουμε», ήταν το νεύμα που έκανε ο Νίκος Ζήσης προς τους
Έλληνες εκπροσώπους του Τύπου, στα τελευταία λεπτά του συγκλονιστικού αγώνα με
το Ισραήλ για την πρόκριση στην 8άδα. Μια ηρεμία, όμοια με αυτήν των
τελευταίων δευτερολέπτων του ημιτελικού με τη Γαλλία. Κίνηση μέσα στη ρακέτα,
πάτησε γερά το σταθερό και έδωσε την μπάλα στον Διαμαντίδη για το «χρυσό
τρίποντο» που έστειλε την Εθνική στον τελικό.

Ένα από τα πιο πολύτιμα τρίποντα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ: Δημήτρης Διαμαντίδης, ημιτελικός με Γαλλία

Κι εκεί, κόντρα στους Γερμανούς του Ντιρκ Νοβίτσκι, όλοι έδωσαν τα πάντα για
να μη… βγει ψεύτης ο αρχηγός, Μιχάλης Κακιούζης, που έλεγε από την αρχή του
καλοκαιριού: «Πάμε για το χρυσό μετάλλιο».

Το 2006 βρίσκει τους έξι από τους δώδεκα πρωταγωνιστές του Βελιγραδίου να
αγωνίζονται (και να διαπρέπουν) εκτός Ελλάδος. Κακιούζης, Ντικούδης σε
Μπαρτσελόνα και Βαλένθια, Φώτσης, Παπαδόπουλος και Παπαλουκάς σε Ντιναμό και
ΤΣΣΚΑ Μόσχας αντίστοιχα, Ζήσης στην Μπενετόν Τρεβίζο.

Όμως, αυτό το καλοκαίρι ανήκει και στη νέα γενιά του ελληνικού μπάσκετ. H
Εθνική Νέων έφτασε μιαν… αναπνοή από το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα της Αργεντινής, αλλά ας όψεται ο Σεϊμπούτις. Δύο βολές του 19χρονου
Λιθουανού στο τελευταίο δευτερόλεπτο και η εθνική μας ομάδα έμεινε στο
ασημένιο μετάλλιο, το οποίο έτσι κι αλλιώς αποτελεί μεγάλη επιτυχία.

Σε συλλογικό επίπεδο ο Παναθηναϊκός συνέχισε να είναι κυρίαρχος κατακτώντας
πρωτάθλημα και Κύπελλο, ενώ έφτασε στο φάιναλ-φορ της Μόσχας, όπου ηττήθηκε
στον ημιτελικό από τη πρωταθλήτρια Ευρώπης, Μακάμπι.

Το 2006 βρίσκει το ελληνικό μπάσκετ να προσπαθεί να… επιπλεύσει μέσα σε μια
δίνη οικονομικών προβλημάτων. Δεν είναι μία και δύο οι ομάδες που βρίσκονται
στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, σε ένα πρωτάθλημα με κυρίαρχο στοιχείο
την άνοδο της περιφέρειας, η οποία εκπροσωπείται από τέσσερις πόλεις και πέντε
ομάδες!

Το 2006 βρίσκει κι έναν αναγεννημένο Ολυμπιακό, ικανό να διαδραματίσει
πρωταγωνιστικό ρόλο στην A1 και απηλλαγμένο από τα προβλήματα του παρελθόντος.