ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια κάρτα, έστω και χωρίς Φάτνη…

Μέρες τώρα περίμενα να κατέβει η θερμοκρασία. Για να πω την «μαύρη» μου
αλήθεια αν δεν πέσει το θερμόμετρο τουλάχιστον κάτω απο 10 βαθμούς Κελσίου, το
χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν μου φαντάζει το ίδιο ωραίο. Άμα χιόνιζε κιόλας…
αλλά ας μην είμαι και αχάριστη.

Και ενώ χθες το πρωί το τσουχτερό αεράκι με γέμισε με αισιοδοξία για τις
φετινές γιορτές, η χαρά μου κράτησε μόνο για λίγο. Δυστυχώς, ο ταχυδρόμος δεν
είχε χριστουγεννιάτικες κάρτες για μένα. Αμφιβάλλω αν έλαβαν και οι υπόλοιποι
ένοικοι της πολυκατοικίας. Και αύριο μέρα είναι… σκέφτηκα.

Βέβαια, τα πάντα σ’ αυτή τη ζωή είναι «δούναι και λαβείν». Δικαίως όμως
περίμενα με αγωνία. Και επειδή των «φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν
μαγειρεύουν», φρόντισα και έστειλα αρκετά νωρίς με τον παραδοσιακό τρόπο μέσω
δηλαδή του ταχυδρομείου τις ευχές μου σε αγαπημένους φίλους. Λατρεμένη…
ιεροτελεστία.

H δεύτερη απογοήτευση δεν άργησε. Με το που άνοιξα τον υπολογιστή μου, η
ένδειξη «έχετε λάβει ηλεκτρονικό γράμμα» άρχισε να αναβοσβήνει. Διάβαζα το ένα
e-mail μετά το άλλο. Δεν λέω, όλοι τους μου έστειλαν τις πιο θερμές ευχές τους
για «καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος».

Δυστυχώς όμως, δεν υπήρχε φάκελος για να ανοίξω, ούτε γραμματόσημο, ούτε Αϊ-
Βασίληδες, ούτε χιονάνθρωποι, ούτε χιονισμένα τοπία… ούτε κάρτα για να την
βάλω με την σειρά της στο κουτί που φυλάω τα γράμματα των φίλων.

Λίγο αργά αφόρισε ο Αρχιεπίσκοπος τις «κάρτες χωρίς φάτνη». H τεχνολογία έχει
προσπεράσει με ταχύτητα φωτός… την σκέψη του. Εδώ πλέον έχουν ξεπεραστεί και
οι… ηλεκτρονικές κάρτες.