ΣE ΠPΩTO ENIKO Έξι μήνες στα… φανάρια!

Επί 20 ολόκληρα χρόνια δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να κοιμόοοοοομαστε.
Δυστυχώς όμως, μόλις τα πέντε από αυτά «ταξιδεύουμε» – έστω και οριζοντίως –
σε κόσμους ονειρικούς, καθώς σύμφωνα με τα όσα αποκαλύπτουν οι στατιστικές, τα
όνειρα καταλαμβάνουν ένα μικρό κομμάτι της ζωής μας.

Οι γυναίκες κουβεντιάζουν περίπου 4½ χρόνια στο τηλέφωνο. Όλα αυτά μάλιστα
γίνονται εν ώρα εργασίας – και δεν νομίζω πως πρόκειται αποκλειστικά και μόνο
για επαγγελματικά τηλεφωνήματα!

Υπάρχουν και άλλα τέτοια χαριτωμένα για το πώς – και πόσο άσκοπα – σπαταλάμε
τα ωραία μας χρονάκια: καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωή μας δαπανούμε έξι ολόκληρα
χρόνια μασουλώντας φαγητό, τέσσερα χρόνια καθαρίζουμε αδιάκοπα τη σκόνη από τα
ράφια, μας παίρνει περίπου 12 μήνες να βρούμε εκείνα τα αντικείμενα που έχουμε
χάσει και περνάμε… μόλις 6 μήνες σταματημένοι στα φανάρια.

Να το επαναλάβω; Μόλις έξι μήνες! Από στατιστική δεν ξέρω, ο κοινός μου νους
όμως αναβοσβήνει την ένδειξη του… στατιστικού λάθους.

Λοιπόν, παίρνω χαρτί και μολύβι και τα βάζω κάτω: κατά μέσο όρο χρειάζεται
κανείς τουλάχιστον μία ώρα για να πάει και να έρθει από τη δουλειά του. Αυτό
σημαίνει πως οδηγεί επί 8.400 ώρες σε όλη του τη ζωή – τουτέστιν έναν χρόνο.

Ας επιστρέψω όμως στη σκληρή πραγματικότητα. Ζω στην Ελλάδα, επομένως δαπανώ
τουλάχιστον τον διπλάσιο χρόνο αλλάζοντας… ταχύτητες. Επομένως, μιλάμε για
δύο χρονάκια στο… νερό και βάλε! Και μπορεί η χθεσινή μέρα να πέρασε, αλλά
για εκείνους που είχαν την ατυχία να βρεθούν στη ζούγκλα – ή αλλιώς Λεωφόρο
Μεσογείων – θα μείνει αξέχαστη: 2½ ώρες για μια απόσταση 20 λεπτών. Πόσα
χρονάκια μας κάνουν; Επιεικώς κάτι λιγότερο από τρία – γιατί αυτά δεν
συμβαίνουν κάθε λίγο και λιγάκι. Εδώ γελάμε φωναχτά.

Συμπέρασμα: μόνο εκείνοι που ζουν στη χώρα τού ποτέ, περνάνε έξι μήνες στα
φανάρια. Τελεία και παύλα.