[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΟΛΛΑ EINAI τα περιστατικά διαπλοκής και διαφθοράς που παρουσιάστηκαν
από την αρχή της νέας διακυβέρνησης της χώρας. Την ίδια ώρα που ο Πρωθυπουργός
κήρυττε τον πόλεμο κατά των «νταβατζήδων», ξεσπούσαν με μεγάλη συχνότητα
σκάνδαλα, ακυρώνοντας το πρόγραμμά του και εξανεμίζοντας τις όποιες ελπίδες
του λαού.

Οι παραιτήσεις – στη συνέχεια – και οι αποπομπές στελεχών και υπουργών της
N.Δ. δεν μετέβαλαν το κλίμα.

Ο κ. Καραμανλής φαίνεται να ξέχασε ότι ο κόσμος – στις εκλογές του 2004 – είχε
αρνηθεί την ανανέωση της θητείας του ΠΑΣΟΚ ακριβώς για ανάλογη αιτία. Είχε
αποφασίσει να «κόψει» την αλαζονεία και τα φαινόμενα διαφθοράς και συναλλαγής.
Και γι’ αυτό – μέσα στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό στο οποίο είναι εγκλωβισμένος
– έδωσε την πρωτιά στη N.Δ..

Όμως, το υπάρχον πολιτικό σύστημα, που έχει «δεμένους» τους βουλευτές (των δύο
μεγαλύτερων κομμάτων) σε απίστευτα πανάκριβες προεκλογικές και μετεκλογικές
δαπάνες, δεν μπορεί να δώσει διέξοδο ούτε στη σημερινή N.Δ. ούτε πιθανόν στο
ΠΑΣΟΚ αύριο, εάν κερδίσει τις εκλογές.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Πρωθυπουργός κ. K. Καραμανλής – αλλά και ο κ.
Γ. Παπανδρέου ως πρωθυπουργός εν αναμονή – είναι πολύ βαθύτερο. Και άπτεται:
Πρώτον, της ίδιας της δομής και νοοτροπίας της ελληνικής κοινωνίας, για την
οποία και τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν ευθύνη. Και, δεύτερον, της βαθιάς
εξάρτησης της χώρας από διάφορα κέντρα, κυρίως των Βρυξελλών και της
Ουάσιγκτον. Άλλωστε, η πρόσφατη «ιστορία» με τον Αμερικανό πρέσβη, όπως κι
εκείνη με τον προκάτοχό του, τον οποίο ο τέως πρόεδρος της Βουλής Απόστολος
Κακλαμάνης είχε αποκαλέσει από την έδρα «ανθύπατο», το επιβεβαιώνουν.

Στο σημείο πλέον που έφτασαν τα πράγματα, κι όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι
μπορεί ως χιονοστιβάδα να υπάρξουν εξελίξεις, κανέναν δεν ωφελούν τα ημίμετρα.

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την Αριστερά. Μέσα στον σημερινό ορυμαγδό
οφείλει (και έχει τη δύναμη) να παρέμβει πιο αποφασιστικά, χωρίς συμβιβασμούς
αλλά και χωρίς περιορισμούς που συρρικνώνουν (και στις δύο περιπτώσεις) τα
όνειρα και τα οράματά της.